บทที่สี่ เพื่อนเล่นวัยเด็ก

บทที่สี่

เพื่อนเล่นวัยเด็ก

ชายหนุ่มหน้าสลดลงเมื่อเห็นสีหน้านั้นของฉัน ก่อนที่จะปรับเปลี่ยนท่าที

“ไม่เป็นไร พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ข้าจะช่วยเจ้าฟื้นคืนความทรงจำเอง”

วันรุ่งขึ้น ไป่ฮั่วถิงที่นัดจะมารับไปฟื้นความจำมารอฉันด้วยชุดสีน้ำเงินสดใสซึ่งดูหล่อกว่าชุดหมอหลวงที่ดูแก่กว่าวัยแบบเมื่อวานมากนัก

เขาพาฉันนั่งรถม้าเข้าเมืองจนมาหยุดอยู่ที่หน้าจวนใหญ่หลังหนึ่ง แล้วจึงจูงมือฉันเดินอ้อมไปด้านหลัง

“ที่นี่คือจวนสกุลไป่ ท่านพ่อของข้าคือราชครูขององค์ชายใหญ่และองค์ชายรอง ลูกพี่ลูกน้องของเจ้า” ชายหนุ่มเริ่มเล่าเรื่องราว

“อ้อ...ข้าลืมไป เจ้าจำไม่ได้ องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองคือบุตรของฮองเฮาซึ่งเป็นท่านอาหญิงของเจ้า จึงเป็นลูกผู้พี่ของเจ้า”

“ข้าเป็นบุตรชายคนเล็กของท่านพ่อ จึงค่อนข้างซุกซน ตอนที่พวกเราพบกันข้ากำลังปีนกำแพงเพื่อเก็บผลทับทิมของบ้านเจ้า ได้ยินเสียงร้องไห้ดังออกมาจากมุมกำแพง ข้าสงสัยจึงกระโดดลงไปทางฝั่งบ้านของเจ้า แล้วก็พบเด็กน้อยคนหนึ่งนั่งร้องไห้หน้าตาดูไม่ได้เลย” ชายหนุ่มเล่าพลางล้อเลียน ขณะที่ฉันทำหน้ายู่ยี่แล้วแกล้งสะบัดหน้างอนไปอีกทาง

“โอ๋...เสี่ยวหนิง เจ้าอย่างอนเลยนะ”ชายหนุ่มขยับมาตรงหน้าอย่างง้องอน

“ตอนนั้นเจ้าตัวเล็กนิดเดียว พวกเราคุยกันอยู่นาน จนข้ารู้ว่าแม่ของเจ้าเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ท่านพ่อของเจ้าตั้งฮูหยินรองขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่แทน ส่วนเจ้าก็โดนทอดทิ้งไม่มีผู้ใดสนใจ เจ้าจึงเสียใจหลบมาร้องไห้อยู่ตรงนี้ทุกวัน จนกระทั่งข้ามาพบเข้า”

“นับตั้งแต่วันนั้น ข้าจึงให้เจ้าเรียกข้าว่า’ถิงเกอเกอ’ ข้าบอกเจ้าว่า ไม่มีใครสนใจเจ้าก็ไม่เป็นไร เจ้ามีข้าคนนี้ ข้าจะคอยดูแลเจ้าเอง พวกเรานัดพบกันทุกวันที่ใต้ต้นทับทิมด้านหลังจวน ข้ามักจะนำอาหารและขนมอร่อยๆมาให้เจ้า เพราะคนในจวนไม่มีใครสนใจชีวิตความเป็นอยู่ของเจ้าเลย พวกเราวิ่งเล่นกันที่ด้านหลังจวนนี่จนกลายเป็นสวนหลังบ้านของพวกเราไปแล้ว เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปดูเผื่อเจ้าจะจำได้” สิ้นคำนั้น ชายหนุ่มก็โอบเอวพาฉันลอยไปบนกำแพง ก่อนจะพาลอยข้ามมาอีกฝั่ง

โอ้โฮ...วิชาตัวเบานี่ลอยกันง่ายๆอย่างนี้นี่เอง

“นี่อย่างไรต้นทับทิม แล้วก็ตรงนี้ที่เจ้ามานั่งร้องไห้อยู่” ชายหนุ่มเดินไปชี้ตรงโน้นตรงนี้อย่างพยายามทบทวนความจำให้ฉัน

ฉันหันมองไปรอบๆ อยู่ๆก็มีภาพเด็กน้อยสองคนวิ่งเล่นกันแวบๆเข้ามาในหัว นี่คงจะเป็นพรที่ยมทูตเบนให้ไว้ว่าหากมีผู้เปิดความทรงจำ ฉันจะจดจำเรื่องราวนั้นได้

 “ส่วนนี่ คือ’เรือนหรู’ เรือนของเจ้า ภายหลังจากที่เจ้าโดนทิ้งขว้างอยู่ในเรือนข้างไม่มีผู้สนใจอยู่หลายปี เจ้าจึงเอ่ยขอสร้างเรือนของตนเองอยู่ที่ห่างไกลท้ายจวน ฮูหยินใหญ่ในตอนนั้นเห็นดีเห็นงามเพราะจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเจ้าให้รกหูรกตาอีก ท่านพ่อของเจ้าจึงสร้างเรือนนี้ให้เมื่อเจ้าอายุได้10หนาว อันอันมาอยู่รับใช้เจ้าตั้งแต่ตอนนั้น” ชายหนุ่มจูงมือฉันมาหยุดที่หน้าเรือนขนาดเล็กเก่าโทรม

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองป้ายเก่าสีซีดจางแผ่นนั้น แล้วอ่านชื่ออีกครั้ง’เรือนหรู’

แหม... ร่างเก่าเป็นคนจีนอาจไม่รู้สึก แต่คนไทยแท้อย่างฉันอดคิดไม่ได้ว่าช่าง ‘หรู’ สมชื่อจริงๆ

“พวกเรามักจะใช้เวลาที่นี่ด้วยกัน เจ้าเขียนบทกลอน ข้าท่องตำรา เจ้าดีดพิณ ข้าเป่าขลุ่ย เจ้าปักผ้า ข้าฝึกวิชา พวกเราผ่านวันเวลากันมาตั้งหลายปี เจ้าจำไม่ได้เลยเชียวหรือ” ประโยคสุดท้ายของชายหนุ่มออกอาการน้อยใจ

ฉันมองสิ่งต่างๆที่เขาพยายามชี้ชวนแล้วไม่มีภาพใดแวบเข้ามาในหัวอีก จึงไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จริงทั้งหมดหรือไม่ แต่ก็ทำท่าทางเหมือนพยายามนึกคิดและสุดท้ายก็ทำหน้าเศร้าและส่ายหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ

ชายหนุ่มหน้าใสจูงมือฉันไปนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งกลางห้อง

“เจ้าชอบนั่งโต๊ะตัวนี้ ตอนนั้นตัวเจ้าเพิ่งจะเลยโต๊ะมาได้นิดเดียว ข้าจึงอุ้มเจ้าให้ขึ้นมานั่งบนโต๊ะ พวกเราวาดภาพกัน ถึงแม้ว่าจะดูไม่ออกว่าเป็นภาพอันใด แต่ข้าก็เก็บทุกภาพที่เจ้าวาดเอาไว้ เดี๋ยวข้าจะแวะไปเอาที่ห้องมาให้เจ้าดู”

ไป่ฮั่วถิงยังพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดด้วยความพยายามที่จะทบทวนความจำของฟางหรูหนิง

อืม...เขามีความทรงจำวัยเด็กกับร่างนี้มากมายทีเดียว ช่างเป็นเพื่อนวัยเด็กผู้แสนดี ฉันคงจะถามข้อมูลในช่วงวัยก่อนที่จะเข้าวังจากเขาได้มากกว่าอันอัน

ฉันแสดงสีหน้าครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาเพื่อให้เขารู้สึกว่าฉันกำลังทบทวนความจำอยู่

“แล้วเจ้าจำคำสัญญาก่อนที่เจ้าจะเข้าวังได้หรือไม่”จู่ๆ ชายหนุ่มก็ปรับสีหน้าเป็นจริงจังก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้า

ฉันเงยหน้าไปมองหน้าขาวใสของเขาซึ่งก้มลงมาใกล้เสียจนแทบจะเห็นขนตา

ว้าว...ผิวขาวใสจริง เนียนกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก นี่ถ้าอยู่ในยุคที่ฉันจากมา คงโดนทาบทามไปเป็นไอดอล  นักร้องเคป๊อป หรือนักแสดงหนุ่มน้อยแน่นอน