อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 13

“พวกเราไม่ได้ใช้กำลังโต้ตอบขอรับ ข้าท่องบทกวีที่กล่าวถึงคุณค่าของคนว่าอยู่ที่สติปัญญาและความเพียร มิใช่อาภรณ์หรือชาติกำเนิด ส่วนเหวินเทียนก็ยกคำสอนในคัมภีร์เรื่องความถ่อมตนตอกกลับไป ศิษย์พี่ผู้นั้นเถียงไม่ออก อับอายจนต้องเดินหนีไปเอง หลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้ามาดูถูกพวกเราอีกขอรับ”

“ยิ่งไปกว่านั้น พี่หญิงใหญ่จ่ายค่าเล่าเรียนตรงเวลา ซ้ำยังซื้อพู่กันและหมึกชั้นดีให้พวกเราใช้ ศิษย์คนอื่นเห็นเข้าก็รู้ทันทีว่าครอบครัวของเราไม่ได้ขัดสนอย่างที่ศิษย์พี่ผู้นั้นกล่าวหา ตอนนี้ทุกคนปฏิบัติต่อพวกเราอย่างให้เกียรติขอรับ” หานเหวินเทียนกล่าวเสริม

หานจื่อเยว่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ น้องชายของนางรู้จักใช้ปัญญาแก้ไขปัญหาแทนการใช้กำลัง นี่คือวิสัยทัศน์ของผู้ที่จะเป็นใหญ่ในภายภาคหน้า

“พวกเจ้าทำถูกต้องแล้ว การตอบโต้ด้วยสติปัญญาย่อมสง่างามและได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า จงจำไว้ว่าหน้าที่ของพวกเจ้าคือการตักตวงความรู้และสอบเข้ารับราชการ ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองหรือเรื่องทางบ้าน  พวกเจ้าจงตั้งใจเรียนและสอบให้ได้เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พวกเราเข้าใจแล้วขอรับพี่หญิงใหญ่ พวกเราจะตั้งใจเรียนและสอบให้ได้อันดับหนึ่ง” หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนรับคำอย่างแข็งขัน

หานจื่อเยว่พูดคุยเรื่องทั่วไปกับน้องชายอีกครู่ใหญ่ เมื่อได้เวลาอันสมควรนางจึงลุกขึ้นยืนบอกลาน้องชายทั้งสอง

 “ถึงเวลาเรียนแล้ว พวกเจ้ากลับเข้าไปเถิด ดูแลตัวเองให้ดี”

เด็กทั้งสองถือห่อสิ่งของและกล่องอาหารเดินไปส่งพี่สาวที่หน้าประตูสถานศึกษา ทั้งสองมองแผ่นหลังของพี่สาวที่เดินออกไปจนลับสายตาถึงได้กลับเข้าไปในสถานศึกษา

เป้าหมายต่อไปของนางคือตลาดค้าสัตว์ในอำเภอหลิงซี นางต้องการซื้อม้าและรถม้าเพื่อความสะดวกในการเดินทางในอนาคต 

ตลาดค้าสัตว์มีผู้คนพลุกพล่าน เสียงสัตว์ร้องระงมและมีกลิ่นคละคลุ้ง หานจื่อเยว่เดินตรงไปยังร้านขายม้า นางกวาดสายตามองม้าหลายสิบตัวในคอก พ่อค้าม้าเห็นลูกค้าแต่งตัวสะอาดสะอ้านจึงรีบเดินเข้ามาต้อนรับ

“แม่นาง สนใจม้าตัวใดหรือ ถามข้าได้ ม้าของข้าแข็งแรงและวิ่งเร็วทุกตัว”พ่อค้าม้ากล่าวด้วยรอยยิ้มการค้า

หานจื่อเยว่ไม่สนใจคำโอ้อวดของเขา นางเดินดูม้าทีละตัว นางอาศัยความรู้ในการสังเกตโครงสร้างสัตว์ เลือกดูม้าที่มีกระดูกใหญ่ ขาแข็งแรง และดวงตาแจ่มใส นางหยุดยืนอยู่หน้าคอกม้าสีน้ำตาลเข้มสองตัว รูปร่างของพวกมันสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นหนา บ่งบอกถึงพละกำลังที่ดีเยี่ยม

“ข้าต้องการม้าสองตัวนี้ ท่านคิดราคาเท่าใด” นางชี้ไปที่ม้าสีน้ำตาล

พ่อค้ามองตามนิ้วของนางก่อนจะยิ้มกว้าง “แม่นางตาถึงมาก ม้าสองตัวนี้เพิ่งเดินทางมาจากทุ่งหญ้าทางเหนือ เป็นม้าหนุ่มที่กำลังแข็งแรง ข้าคิดราคาสองตัวนี้ห้าสิบตำลึงเงิน”

“สี่สิบตำลึงเงิน หากท่านตกลงขาย ข้าจะซื้อรถม้าจากร้านของท่านด้วย”

หานจื่อเยว่ต่อรองราคาอย่างตรงไปตรงมา ไม่เสียเวลาอ้อมค้อม พ่อค้าม้าชะงักไปเล็กน้อย เขาคิดคำนวณกำไรในใจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้าตกลง

 “ตกลง สี่สิบตำลึงเงินก็สี่สิบตำลึงเงิน ถือว่าค้าขายผูกมิตรกัน แม่นางตามข้ามาดูรถม้าด้านในทางนี้เถิด”

หานจื่อเยว่เดินตามพ่อค้าไปที่ลานจอดรถม้า นางเลือกดูรถม้าขนาดกลาง โครงสร้างทำจากไม้เนื้อแข็ง หลังคาบุด้วยผ้าใบหนาเคลือบน้ำมันกันฝนและกันลมอย่างดี ล้อรถม้าถูกเสริมด้วยขอบเหล็กเพื่อความทนทานต่อแรงกระแทก ภายในรถม้ากว้างขวาง สามารถนั่งได้หลายคนและมีพื้นที่สำหรับเก็บสัมภาระ

“รถม้าคันนี้ราคาเท่าใด” นางเอ่ยถาม

“รถม้าคันนี้ช่างไม้ฝีมือดีเป็นผู้ต่อขึ้น โครงสร้างแข็งแรงทนทาน ข้าคิดราคายี่สิบตำลึงเงิน” พ่อค้าตอบ

หานจื่อเยว่ล้วงเงินหกสิบตำลึงเงินออกมาจ่ายให้พ่อค้าอย่างรวดเร็ว พ่อค้ารับเงินไปตรวจสอบแล้วจึงสั่งให้ลูกจ้างจัดการเทียมม้าสองตัวเข้ากับรถม้าคันใหม่ทันที 

นางก้าวขึ้นนั่งประจำตำแหน่งคนขับรถม้า จับสายบังคับม้าอย่างทะมัดทะแมง นางกระตุกสายบังคับเบาๆ ม้าสองตัวก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง รถม้าเคลื่อนตัวออกจากตลาดค้าสัตว์ด้วยความเร็วและนุ่มนวลกว่าเกวียนลามากนัก

หานจื่อเยว่บังคับรถม้ามุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านชิงซาน ระหว่างทางนางมองทิวทัศน์สองข้างทางและทบทวนแผนการในใจ ปัญหาเรื่องการเดินทางได้รับการแก้ไขแล้ว 

สิ่งที่นางต้องเร่งทำต่อไปคือหาต้นองุ่นป่าให้พบ  กิจการหอสุราคือเป้าหมายสำคัญ นางมั่นใจว่าจะต้องทำสำเร็จ เงินทองและอำนาจจะหลั่งไหลเข้ามาหาสกุลหานอย่างต่อเนื่องในไม่ช้า

เช้าวันต่อมาหานจื่อเยว่สวมชุดผ้าฝ้ายรัดกุม สะพายตะกร้าไม้ไผ่ที่ใส่กระบอกลูกธนูเอาไว้ ในมือถือธนูไม้เนื้อแข็ง นางเดินลัดเลาะเข้าป่าลึกมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ เป้าหมายในวันนี้คือล่าสัตว์และค้นหาองุ่นป่า

หลายวันมานี้นางขึ้นเขาเข้าไปในป่าลึกเพื่อตามหาองุ่นป่า นางต้องการนำองุ่นป่ามาหมักเหล้าและเปิดหอสุราในอนาคต กิจการหอสุราสร้างกำไรได้รวดเร็วและเป็นแหล่งรวบรวมข่าวสารชั้นดี แต่นางเดินค้นหาหลายวัน ก็ยังไม่พบองุ่นป่าเลยแม้แต่น้อย

นางเดินผ่านป่าทึบ สอดส่องสายตามองหาสมุนไพรและร่องรอยสัตว์ป่า ระหว่างทางนางพบเห็ดหลินจือและสมุนไพรห้ามเลือดจำนวนหนึ่งจึงนำไปเก็บไว้ในมิติ สมุนไพรเหล่านี้นางจะปลูกเอาไว้ในมิติก่อน

 นางเดินลึกเข้าไปในป่าพบไก่ฟ้าสองตัวและกระต่ายป่าสองตัว นางยกธนูขึ้น เล็งเป้าหมายแล้วปล่อยสายธนู ลูกธนูปักเข้าจุดตายอย่างแม่นยำ นางเดินไปดึงลูกธนูออกจากซากสัตว์ จากนั้นนำไก่ฟ้าและกระต่ายป่าเข้าไปเก็บไว้ในมิติเสินหนง

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม หานจื่อเยว่เดินลึกเข้าไปในหุบเขาทางทิศเหนือ บริเวณนี้เป็นป่าทึบไร้ร่องรอยผู้คน นางเดินสำรวจไปตามก้อนหินและหน้าผา 

ในที่สุดนางก็พบเถาองุ่นป่าจำนวนมากเลื้อยพันอยู่ตามกิ่งไม้ใหญ่และโขดหิน ผลของมันมีขนาดเล็กและมีรสฝาดเพราะยังไม่สุก แต่นี่คือวัตถุดิบสำคัญที่นางออกค้นหามาหลายวัน

 นางเดินเข้าไปใกล้เถาองุ่นป่า ใช้มือสัมผัสต้นองุ่นป่าที่สมบูรณ์ นางใช้จิตนึกคิดดึงต้นองุ่นป่าจำนวนหลายสิบต้นเข้าไปในมิติเสินหนงโดยตรง รากของต้นองุ่นป่าถูกถอนขึ้นมาอย่างสมบูรณ์โดยไม่มีรอยฉีกขาด

หานจื่อเยว่ใช้จิตนึกคิดตามเข้าไปในมิติเสินหนง นางจัดการปลูกต้นองุ่นป่าทั้งหมดลงในดินบริเวณพื้นที่ว่างภายในมิติ นางตักน้ำจากบ่อน้ำพุวิเศษมารดลงบนโคนต้นองุ่นป่าอย่างพิถีพิถันทุกต้น 

นางต้องการใช้น้ำพุวิเศษนี้เพื่อปรับปรุงสายพันธุ์องุ่นป่าให้เติบโตอย่างรวดเร็ว ผลองุ่นจะมีขนาดใหญ่ขึ้น รสชาติหวานฉ่ำ และปราศจากรสฝาด