อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 14

หานจื่อเยว่วางแผนเอาไว้ว่า เมื่อการก่อสร้างบ้านใหม่เสร็จสมบูรณ์ นางจะนำต้นกล้าองุ่นที่ผ่านการปรับปรุงสายพันธุ์ในมิติเสินหนงออกมาปลูกลงบนที่ดินจำนวนมากที่เพิ่งซื้อมาใหม่ 

นอกจากนี้นางยังตั้งใจจะนำต้นกล้าองุ่นส่วนหนึ่งไปปลูกไว้รอบศาลารับลมบริเวณลานหลังบ้าน เพื่อทำเป็นซุ้มองุ่นให้ร่มเงาเย็นสบายและมีผลองุ่นสดให้คนในครอบครัวได้กิน

หลังจากจัดการเรื่องการปลูกต้นองุ่นป่าในมิติเสินหนงเสร็จสิ้น หานจื่อเยว่เอาไก่ฟ้าและกระต่ายป่าออกมาจากมิติใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่เดินลงจากเขามุ่งหน้ากลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้าน นางจัดการอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่ เพื่อเดินทางไปที่อำดภอหลิงซีเพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์ผักต่างๆ ใช้เวลาเพียงไม่นานรถม้าก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าร้านขายเมล็ดพันธุ์ในตัวอำเภอ หานจื่อเยว่ลงจากรถม้าเดินเข้าไปด้านใน เถ้าแก่ร้านรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที

“แม่นาง ต้องการเมล็ดพันธุ์ชนิดใด ร้านเรามีให้เลือกมากมาย”

นางกวาดสายตามองถุงเมล็ดพันธุ์ต่างๆ ภายในร้านแล้วเอ่ยความต้องการอย่างชัดเจน “ข้าต้องการแตงหอม แตงโม แตงกวา ถั่วแขก ผักกาดขาว หัวไชเท้า กะหล่ำปลี ข้าวโพด มันเทศ มันฝรั่ง เผือก และข้าวสาลี”

เถ้าแก่ร้านจัดการชั่งน้ำหนักและห่อเมล็ดพันธุ์รวมถึงหัวพันธุ์พืชตามที่นางสั่งอย่างรวดเร็ว หานจื่อเยว่จ่ายเงินแล้วขนถุงเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดขึ้นรถม้า

นางไม่ได้ตั้งใจจะนำเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไปปลูกลงดินบนที่ดินผืนใหม่ทันที นางจะนำเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาทั้งหมดเข้าไปปลูกในมิติเสินหนงก่อน นางอาศัยความอุดมสมบูรณ์และน้ำพุวิเศษในมิติช่วยให้พืชผักเติบโตอย่างรวดเร็ว 

หลังจากปลูกจนสามารถเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์รุ่นใหม่ที่ได้รับการปรับปรุงสายพันธุ์จนสมบูรณ์แล้ว นางถึงจะนำเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นออกมาปลูกในที่ดินผืนใหม่

นอกจากพืชผักและธัญพืชแล้ว หานจื่อเยว่ยังต้องการปลูกผลไม้อีกหลายชนิด นางต้องการปลูกสาลี่ ลูกท้อ ลูกพลับ ผีผา บ๊วย แปะก๊วย ผิงกั่ว และผลซิ่ง แต่นางรู้ดีว่าผลไม้เหล่านี้เป็นผลไม้ยืนต้น 

ตลาดในอำเภอไม่มีต้นกล้าขาย หากนางต้องการนำมาปลูก นางจำเป็นจะต้องเดินเข้าป่าลึกเพื่อค้นหาและขุดต้นกล้าป่ากลับมาปรับปรุงสายพันธุ์ในมิติเสินหนงด้วยตนเองเช่นเดียวกับต้นองุ่น

เมื่อได้เมล็ดพันธุ์พืชครบถ้วนตามความต้องการ หานจื่อเยว่บังคับรถม้าเคลื่อนตัวออกจากอำเภอหลิงซีมุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านชิงซาน 

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดบ้านหลังใหม่ที่เชิงเขาชิงซานก็สร้างเสร็จ ทั้งกำแพงและตัวบ้านวันนี้เป็นวันที่ หานจื่อเยว่เดินตรวจรับงานจากนายช่างใหญ่ 

นางตรวจสอบความแข็งแรงของบานประตู หน้าต่าง โครงสร้างหลังคา ศาลารับลมลานหลังบ้าน กำแพงล้อมรอบตัวบ้านและห้องต่างๆ ทุกจุดสร้างขึ้นจากไม้เนื้อแข็งและประกอบเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา 

กระเบื้องหลังคามุงอย่างเป็นระเบียบไม่มีรอยรั่วซึม พื้นบ้านปูด้วยไม้กระดานเรียบสนิท งานก่อสร้างทั้งหมดเป็นไปตามแบบที่ตกลงกันไว้ หานจื่อเยว่ล้วงเงินก้อนออกมาจ่ายค่าจ้างงวดสุดท้ายให้กับนายช่างใหญ่อย่างครบถ้วน

“งานของพวกท่านประณีตมาก ขอบคุณนายช่างใหญ่ที่จัดการดูแลให้” หานจื่อเยว่กล่าว

 “แม่นางหานจ่ายเงินตรงไปตรงมาเสมอ หากวันหน้ามีงานก่อสร้างใดอีก เรียกใช้พวกเราได้ทุกเมื่อ”

กลุ่มชาวบ้านในหมู่บ้านที่มารับจ้างเป็นคนงานก่อสร้างและแบกหามต่างพากันเดินเข้ามารับค่าจ้างส่วนของตนจากนายช่างใหญ่ เมื่อรับเงินเรียบร้อยแล้ว พวกเขาต่างหันมากล่าวชื่นชมหานจื่อเยว่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แม่นางหาน การได้ทำงานกับบ้านสกุลหานนั้นดีเพียงใด ค่าจ้างก็ให้มากกว่าไปทำงานรับจ้างในเมืองเสียอีก” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกล่าวขึ้น

“ใช่แล้ว นอกจากนี้ยังมีอาหารมื้อกลางวันให้กินจนอิ่มท้องทุกวัน เนื้อก็มีให้กินไม่ขาด นับว่าดีมาก จะหางานที่ดีเช่นนี้ที่ไหนในอำเภอก็ไม่มีอีกแล้ว” ชาวบ้านอีกคนพูดสมทบ

“พวกท่านทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่หลบไม่อู้ งานจึงเสร็จรวดเร็วตามกำหนด ค่าจ้างและอาหารเหล่านั้นคือสิ่งที่พวกท่านสมควรได้รับ หากวันหน้าข้ามีงานให้ทำอีก ข้าจะเรียกใช้พวกท่านอย่างแน่นอน”

ชาวบ้านต่างพากันประสานมือขอบคุณก่อนจะแยกย้ายกันกลับไป หานจื่อเยว่เดินกลับมาที่บ้านหลังเก่า นางเปิดประตูเข้าไปเห็นท่านแม่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัว

 กลิ่นหอมของไก่ตุ๋นน้ำแดงและผัดผักลอยอบอวลไปทั่ว หานอี้เฉินตัวน้อยกำลังนั่งเล่นไม้แกะสลักอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ เมื่อเห็นพี่สาวเดินเข้ามา เขาก็รีบวางของเล่นแล้ววิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขาของนาง

“พี่หญิงใหญ่กลับมาแล้ว วันนี้ท่านไปดูบ้านใหม่มา บ้านของเราสวยหรือไม่ขอรับ” หานอี้เฉินเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

หานจื่อเยว่ก้มลงอุ้มน้องชายคนเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน นางใช้มือเช็ดคราบฝุ่นบนแก้มของเขาเบาๆ “บ้านใหม่ของเราสร้างเสร็จแล้ว กว้างขวางและสวยงามมาก มีห้องนอนส่วนตัวให้เจ้าด้วย เจ้าชอบหรือไม่”

“ชอบขอรับ ข้าอยากไปอยู่บ้านใหม่เร็วๆ” หานอี้เฉินหัวเราะร่าเริง

แม่หานยกชามไก่ตุ๋นน้ำแดงและกับข้าวมาวางบนโต๊ะ นางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วกล่าว “จื่อเยว่ วางน้องลงเถิด มาล้างมือกินข้าวกันก่อน พ่อของเจ้ากำลังจัดเก็บตำราอยู่ด้านใน ประเดี๋ยวก็คงออกมา”

หานจื่อเยว่วางหานอี้เฉินลง นางเดินไปล้างมือ หานเยี่ยนโจวเดินออกจากห้องพักพร้อมรอยยิ้ม ทุกคนนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะอาหาร หานจื่อเยว่คีบเนื้อไก่ชิ้นโตใส่ชามให้บิดามารดาและน้องชาย

 หานอี้เฉินเคี้ยวเนื้อไก่แก้มตุ่ยพลางพูดคุยเจื้อยแจ้วสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนในครอบครัว เมื่อรับประทานอาหารจนอิ่มหนำ หานจื่อเยว่จึงเริ่มพูดคุยหารือเรื่องสำคัญกับบิดามารดา

“ท่านพ่อ ท่านแม่ บ้านหลังใหม่ตรวจรับงานเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะขับรถม้าเข้าเมืองไปสั่งซื้อเครื่องเรือนใหม่ทั้งหมด เตียงนอน โต๊ะอาหาร เก้าอี้ ตู้เสื้อผ้า และชั้นวางของ ข้าจะซื้อของใหม่เข้าบ้านทั้งหมด เครื่องเรือนเก่าที่ผุพังพวกนี้พวกเราจะทิ้งไว้ ไม่นำไปใช้ที่บ้านใหม่เจ้าค่ะ” หานจื่อเยว่กล่าว

 “เครื่องเรือนในบ้านเก่าก็ใช้งานมานานจนโยกคลอนหมดแล้ว ได้ของใหม่มาย่อมดีกว่า แล้วที่ดินของบ้านหลังเก่านี้เล่า เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป จะปลูกผักหรือ”

หานจื่อเยว่ส่ายหน้า นางมองบิดาและพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เมื่อพวกเราย้ายไปอยู่บ้านใหม่ ข้าจะให้คนมารื้อถอนบ้านหลังเก่านี้ออกทันที ส่วนบนที่ดินผืนนี้ ข้าตั้งใจจะสร้างโรงเรียนส่วนตัวให้ท่านพ่อเจ้าค่ะ”

หานเยี่ยนโจวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะและมองหน้าบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ “จื่อเยว่ เจ้าคิดจะสร้างโรงเรียนในหมู่บ้านเราอย่างนั้นหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าสร้างโรงเรียนส่วนตัวเพื่อความสะดวกในการเรียนของเด็กในหมู่บ้านชิงซานและหมู่บ้านข้างเคียง อีกทั้งเพื่อสานต่อเจตนารมณ์ของท่านพ่อด้วย โรงเรียนส่วนตัวแห่งนี้ไม่จำเป็นต้องมีอาจารย์หลายคน มีเพียงท่านพ่อเป็นอาจารย์เพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว” หานจื่อเยว่ตอบเสียงหนักแน่น

หานเยี่ยนโจวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าตนเองไม่อาจเดินในเส้นทางขุนนางได้อีกแล้ว แต่ความรู้ในตำราที่สะสมมาทั้งชีวิตยังคงอยู่