อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 18

รองเจ้ากรมพิธีการผู้เป็นพ่อตาใช้งานเขาไม่ต่างจากสุนัขรับใช้ มองเขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ใช้แล้วทิ้ง ไม่มีผู้ใดในจวนนี้ให้เกียรติเขาอย่างแท้จริง

แต่เหอหลิงเฟิงไม่ใช่คนโง่เขลาที่ยอมให้ผู้ใดกดขี่ข่มเหงได้ตลอดไป เขาอาศัยความฉลาดเฉลียวและความอดทน ลอบสังเกตความเคลื่อนไหวภายในจวนอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งวันหนึ่งเขาบังเอิญล่วงรู้ความลับสำคัญของรองเจ้ากรมพิธีการ

บนโต๊ะไม้ตรงหน้าเหอหลิงเฟิงมีสมุดบัญชีลับและจดหมายหลายฉบับวางอยู่ นี่คือหลักฐานการทุจริตรับสินบนที่พ่อตาของเขาซุกซ่อนเอาไว้ เหอหลิงเฟิงใช้เวลาหลายเดือนในการลอบคัดลอกและรวบรวมหลักฐานเหล่านี้มาไว้ในมือ

เขาวางแผนที่จะใช้สมุดบัญชีและจดหมายเหล่านี้เพื่อพลิกสถานการณ์และจัดการกับคนตระกูลหลิวให้สิ้นซาก เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม

 เขาไม่อาจผลีผลามกระทำการใดให้ศัตรูไหวตัวทันจะเป็นการแหวดหญ้าให้งูตื่นเสียเปล่า หากเมื่อถึงเวลาอันสมควร เขาจะนำหลักฐานความผิดทั้งหมดนี้ไปมอบให้กับเจ้ากรมพิธีการ ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาและเป็นศัตรูทางการเมืองตัวฉกาจของพ่อตาตนเอง

ในเมื่อศัตรูของศัตรูก็คิอมิตร เขาจะใช้มือของเจ้ากรมพิธีการจัดการกับรองเจ้ากรมและกวาดล้างสกุลหลิวให้พ้นทาง หลังจากนั้นเขาก็จะอาศัยผลงานการเปิดโปงครั้งนี้ไปเกาะกิ่งไม้ที่สูงขึ้นและสร้างฐานะอำนาจของตนเองในราชสำนัก

เหอหลิงเฟิงหยิบสมุดบัญชีลับขึ้นมาเก็บซ่อนไว้ในช่องลับหลังชั้นวางตำราอย่างมิดชิด เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ตอนนี้เขาทำได้เพียงอดทนอดกลั้นและแสร้งทำตัวเป็นลูกเขยที่เชื่อฟังต่อไป

“คนสกุลหลิวอย่าได้โทษข้าเลย หากจะโทษก็ต้องโทษพวกเจ้าเอง ผู้ใดให้พวกเจ้าหลอกใช้ข้า ผู้ใดให้พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ไม่มีปากมีเสียง ตอนนี้ข้าจะใช้คนสกุลหลิวเป็นหมากและเป็นบันไดให้ข้าเหยียบขึ้นไปสู่จุดสูงสุด ก็คงไม่เกินไปนัก”

เหอหลิงเฟิงพึมพำกับตนเองเสียงแผ่วเบา ท่ามกลางความมืดมิดในห้องหนังสือ เขาเฝ้ารอคอยเวลาที่หมากกระดานนี้จะถูกพลิกกลับอย่างใจเย็น เส้นทางสู่การเป็นขุนนางใหญ่ของเขากำลังเริ่มต้นขึ้น โดยมีหายนะของตระกูลหลิวเป็นเครื่องสังเวยปูทาง

ในตอนที่เหอหลิงเฟิงกำลังวางแผนเพื่ออนาคตของตัวเองอยู่นั้น มารดากับน้องสาวของเขาก็กำลังทั้งโมโห ทั้งโกรธแค้น ทั้งอิจฉาริษยา ที่เห็นบ้านสกุลหานเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เรียกได้ว่าพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

แต่สิ่งที่พวกเขารูั้สึกเสียใจและเสียดายมากที่สุดก็คือการที่พวกเขายุยงให้เหอหลิงเฟิงถอนหมั้นกับหานจื่อเยว่ หากว่า หานจื่อเยว่แต่งเข้าบ้านเหอของพวกนาง สิ่งเหล่านี้กฟ้จะต้องตกเป็นของบ้านเหอทั้งหมด 

ถ้าหากว่าหานจื่อเยว่ได้รู้ถึงความคิดของทั้งสองแม่ลูกนี้ นางคงจะโมโหจนอยากจะไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษของสกุลเหอเลยทีเดียว ผู้ใดจะคิดสั้นไปแต่งกับผู้ชายสารเลวที่คิดถึงแค่ผลประโยชน์ของตัวเองกัน คนที่ไม่ซื่อสัตย์ผู้ใดจะอยากได้มาทำพันธ์ ช่างกล้าคิดทั้งยังอยากได้สิ่งของที่ไม่ใช่ของตัวเองจริงๆ

ยามโหย่ว ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว แสงตะเกียงภายในบ้านหลังใหม่ของตระกูลหานถูกจุดขึ้นจนสว่างไสว แขกจากสถานศึกษาชิงอวิ๋นที่เดินทางมาถึงและเข้าพักผ่อนในห้องรับรองเรียบร้อยแล้ว ต่างทยอยเดินออกมาที่ห้องโถงใหญ่เพื่อร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็นตามคำเชิญของเจ้าบ้าน

หานจื่อเยว่และหลินซื่อช่วยกันยกอาหารที่ปรุงอย่างพิถีพิถันออกมาจัดวางบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง มีทั้งไก่ตุ๋นน้ำแดงที่เปื่อยล่อน ปลาหลีฮื้อนึ่งซีอิ๊วโรยหน้าด้วยต้นหอมซอย หมูสามชั้นผัดผักกาดขาว เต้าหู้ทรงเครื่อง และน้ำแกงกระดูกหมูที่เคี่ยวจนน้ำแกงมีสีขาวนวลและมีรสชาติหวานกลมกล่อม

หานเยี่ยนโจวในฐานะเจ้าบ้านรีบเชิญอาจารย์หลินและบรรดาสหายร่วมเรียนของบุตรชายให้นั่งลงมือและเริ่มมื้ออาหารเย็น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง 

ทุกคนต่างคีบอาหารใส่ชามและกล่าวชื่นชมฝีมือการทำอาหารของมารดาและบุตรสาวตระกูลหานไม่ขาดปาก เนื้อปลาที่สดหวานและไก่ตุ๋นที่รสชาติเข้มข้นทำให้ทุกคนเจริญอาหารเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากกินอาหารเย็นจนอิ่มหนำสำราญแล้ว หานจื่อเยว่ก็ยกชุดน้ำชาร้อนๆ ออกมาให้ทุกคนได้ดื่มล้างปาก บรรดาเด็กหนุ่มและผู้ใหญ่ต่างยังไม่ลุกจากโต๊ะ พวกเขานั่งสนทนากันต่อด้วยความผ่อนคลาย หานเยี่ยนโจวรินน้ำชาให้อาจารย์หลินและเริ่มสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเนื้อหาในตำรา

 “อาจารย์หลิน ข้าได้ยินมาว่าการสอบเซี่ยงซื่อในปีหน้า ทางราชสำนักจะเน้นหนักไปที่บทความเกี่ยวกับการจัดการปัญหาปากท้องของราษฎร ท่านมีความคิดเห็นเช่นไรเกี่ยวกับการปกครองราษฎรในยุคปัจจุบัน”

อาจารย์หลินจิบน้ำชาและวางถ้วยลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “สิ่งที่ราชสำนักให้ความสำคัญนั้นถูกต้องแล้ว ผู้เป็นขุนนางหากเอาแต่นั่งอ่านตำราอยู่ในจวน ไม่เคยลงไปสัมผัสความทุกข์ยากของชาวนา ย่อมไม่อาจเป็นขุนนางที่ดีได้ ตำราเม่งจื๊อกล่าวไว้ว่า ราษฎรสำคัญเป็นอันดับแรก บ้านเมืองสำคัญรองลงมา ผู้ปกครองสำคัญน้อยที่สุด หากท้องของราษฎรไม่อิ่ม แผ่นดินก็ไม่อาจตั้งมั่นอยู่ได้”

หานเยี่ยนโจวพยักหน้าเห็นด้วย “ท่านอาจารย์กล่าวได้ถูกต้องแล้ว ข้าเองแม้จะไม่ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางขุนนางแล้ว แต่ข้าก็ตั้งใจจะใช้ความรู้ที่มีเปิดโรงเรียนส่วนตัวในหมู่บ้าน ข้าไม่ได้หวังให้เด็กทุกคนสอบเป็นขุนนางใหญ่โต ข้าเพียงหวังให้พวกเขาสามารถอ่านออกเขียนได้ รู้จักหลักเหตุผล ไม่ถูกพ่อค้าหน้าเลือดเอาเปรียบ และสามารถนำความรู้ไปปรับใช้ในการทำมาหากินเลี้ยงครอบครัวได้ นั่นก็ถือว่าตำราที่ข้าเล่าเรียนมาทั้งชีวิตไม่สูญเปล่าแล้ว”

อาจารย์หลินมองหานเยี่ยนโจวด้วยแววตาชื่นชม “ความคิดของท่านพี่หานนับว่าประเสริฐยิ่ง การสร้างคนคือรากฐานของการสร้างชาติ หากหมู่บ้านชิงซานมีผู้รู้หนังสือมากขึ้น วันหน้าย่อมเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน”

ในขณะที่ผู้ใหญ่กำลังสนทนากันเรื่องปรัชญาและการปกครอง บรรดาสหายร่วมเรียนของหานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนก็ล้อมวงพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กันอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของห้องโถง พวกเขาสนทนากันถึงบทกวีที่ได้เรียนมาในสถานศึกษา

“บทกวีชมจันทร์ของกวีหลี่นั้นใช้คำได้สละสลวยยิ่งนัก แต่ข้ากลับชอบบทกวีบรรยายทิวทัศน์ภูเขาของกวีหวังมากกว่า มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนได้ไปยืนอยู่บนยอดเขาจริงๆ” สหายร่วมเรียนผู้หนึ่งกล่าวขึ้น

หานจื่อเซวียนยิ้มและพูดเสริม “แต่ละคนย่อมมีความชอบแตกต่างกัน กวีหลี่เน้นอารมณ์ความรู้สึก ส่วนกวีหวังเน้นความสมจริงของธรรมชาติ แต่สิ่งสำคัญคือพวกเราต้องเรียนรู้วิธีการเลือกใช้คำของพวกเขามาปรับใช้ในการเขียนบทความของพวกเราเอง หากเขียนบทความให้ผู้ตรวจข้อสอบเห็นภาพและคล้อยตามได้ โอกาสสอบผ่านย่อมมีสูงขึ้น”

หานเหวินเทียนพยักหน้าสนับสนุนพี่ชาย “ใช่แล้ว อีกอย่างการได้ออกมาสัมผัสธรรมชาติที่หมู่บ้านชิงซานในวันนี้ ทำให้พวกเจ้าเข้าใจความหมายของคำว่าสายลมพัดผ่านทุ่งนาในบทกวีได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พรุ่งนี้หากมีเวลาว่าง พวกเราน่าจะลองแต่งบทกวีบรรยายงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ดูสักบท”