อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 7

ในขณะที่ครอบครัวสกุลหานกำลังวางแผนอนาคตอย่างราบรื่น ข่าวลือเรื่องหานจื่อเยว่นั่งเกวียนลาคันใหม่กลับมาจากเมืองชิงสุ่ย พร้อมเสบียงอาหารและข้าวของเต็มคันรถ ก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านชิงซานราวกับไฟลามทุ่ง

ณ ลานซักผ้าชั่วคราวริมลำธาร สตรีหลายคนกำลังจับกลุ่มซักผ้าและพูดคุยกันอย่างออกรส ป้าจางสตรีขี้นินทาและสอดรู้สอดเห็นของหมู่บ้าน กำลังเล่าเรื่องที่ตนเห็นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“พวกเจ้าเห็นหรือไม่ เมื่อเย็นวานแม่หนูจื่อเยว่นั่งเกวียนลาคันใหม่เอี่ยมกลับมา ในเกวียนมีทั้งกระสอบข้าวสารขาว แป้งขาว และพับผ้าแพรไหมเนื้อดีตั้งหลายพับ ข้าละสายตาแทบไม่กะพริบ สกุลหานไปร่ำรวยมาจากที่ใดกัน”

หลี่เยี่ยนหราน มารดาของเหอหลิงเฟิงที่กำลังซักเสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ ได้ยินเข้าก็ชะงักมือ นางหันไปสบตากับเหอซินอี๋บุตรสาวที่มาช่วยซักผ้าอยู่ข้างกาย ใบหน้าของทั้งสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความริษยาและไม่พอใจ เหอซินอี๋เบะปากและแค่นเสียงหยัน

 “ร่ำรวยอันใดกันป้าจาง พวกท่านก็รู้ว่าหานเยี่ยนโจวเป็นแค่ซิ่วไฉยากจน สอนหนังสือได้เงินเพียงไม่กี่อีแปะ ข้าว่าพวกเขากำลังทุบหม้อข้าวตัวเองมากกว่า”

“เจ้าหมายความว่าเยี่ยงไรซินอี๋” ป้าจางหูผึ่งรีบขยับเข้าไปใกล้

“ก็หมายความว่า สกุลหานคงรู้สึกอับอายที่ถูกพี่ชายข้าถอนหมั้นอย่างไรเล่า เลยนำเงินเก็บก้อนสุดท้ายในชีวิตออกมาผลาญซื้อของหรูหราสร้างภาพ เพื่อให้ชาวบ้านคิดว่าพวกเขาอยู่สุขสบายดี แต่แท้จริงแล้วคงจะกัดก้อนเกลือกินอยู่กระมัง นำเงินไปละลายแม่น้ำเช่นนี้ พอถึงฤดูหนาวก็คงได้หนาวตายกันหมดบ้าน” 

เหอซินอี๋กล่าววาจาดูถูกด้วยความสะใจ หลี่เยี่ยนหรานพยักหน้าเห็นด้วย นางเชิดคางขึ้นและรีบพูดเสริมเพื่อสนับสนุนความคิดและคำพูดของลูกสาวทันที

“บุตรสาวข้าพูดถูก หญิงที่ถูกถอนหมั้นอย่างไร้เยื่อใยย่อมเสียสติเป็นธรรมดา คงอยากจะอวดอ้างให้พวกเราอิจฉา แต่หารู้ไม่ว่าการกระทำเช่นนั้นช่างโง่เขลานัก หลิวหรูเยี่ยนลูกสะใภ้ของข้าที่เป็นบุตรสาวรองเจ้ากรม ยังไม่เคยใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายปานนั้นเลย สกุลหานก็แค่พวกแสร้งทำเป็นมีเงินเพื่อรักษาหน้าเท่านั้นแหละ”

ชาวบ้านหลายคนที่ได้ยินต่างก็พยักหน้าคล้อยตาม คำพูดของสองแม่ลูกสกุลเหอฟังดูมีเหตุผล พวกเขาต่างเชื่อว่าครอบครัวชาวนายากจนอย่างสกุลหานไม่มีทางหาเงินมาซื้อเกวียนลาและข้าวของมากมายได้ในชั่วข้ามคืน หากไม่ใช่เพราะนำเงินเก็บทั้งชีวิตมาผลาญทิ้งเพื่อกลบเกลื่อนความอัปยศ

คำนินทาว่าร้ายและข้อสันนิษฐานอันโง่เขลาของสองแม่ลูกแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน พวกนางคิดเข้าข้างตัวเองด้วยความริษยาและดูแคลน โดยไม่รู้เลยว่าหายนะและความตกต่ำกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ครอบครัวสกุลเหอ ในขณะที่สกุลหานกำลังก้าวขึ้นสู่ความมั่งคั่งอย่างแท้จริงเกินกว่าที่พวกนางจะจินตนาการได้ถึง

เพียงสามวันให้หลัง หลี่เจิ้งก็นำโฉนดที่ดินตีนเขาชิงซานจำนวนสิบห้าหมู่ และโฉนดที่นาดีอีกห้าสิบหมู่มาส่งมอบให้ถึงมือหานเยี่ยนโจว ข่าวการครอบครองที่ดินผืนใหญ่ของบ้านสกุลหานทำให้ชาวบ้านมีเรื่องซุซิบอีกครั้ง

ทำให้ข่าวลือเรื่องการผลาญเงินที่สองแม่ลูกบ้านเหอปล่อยออกมานั้นถูกความจริงตีแสกหน้าจนแหลกละเอียด ชาวบ้านต่างตกตะลึงเมื่อรู้ว่าบ้านสกุลหานร่ำรวยขึ้นมาอย่างแท้จริง หาได้เป็นเช่นข่าวลือที่ได้ยินมา

เช้าวันต่อมา หานจื่อเยว่ให้หลี่เจิ้งช่วยประกาศรับสมัครชาวบ้านชายฉกรรจ์จำนวนห้าสิบคน เพื่อมาช่วยปรับหน้าดินและสร้างคฤหาสน์หลังใหม่บริเวณตีนเขา

ลานกว้างกลางหมู่บ้านเต็มไปด้วยผู้คน หานจื่อเยว่ยืนอยู่บนแท่นหินด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผยและเด็ดขาด นางกวาดสายตามองชาวบ้านที่มารวมตัวกันก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวาน

“ครอบครัวของข้าต้องการคนงานสร้างคฤหาสน์และกำแพงบ้าน ข้าให้ค่าแรงวันละสามสิบอีแปะ พร้อมอาหารกลางวันเป็นข้าวขาวนุ่มและมีเนื้อให้กินทุกมื้อ ผู้ใดสนใจให้มาลงชื่อกับท่านลุงหลี่เจิ้งได้เลย”

เมื่อหานจื่อเยว่พูดจบก็มีเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ ค่าแรงวันละสามสิบอีแปะนับว่าสูงมาก ซ้ำยังมีข้าวขาวและเนื้อให้กิน ชาวบ้านต่างแย่งกันเข้าไปลงชื่อราวกับกลัวว่าจะพลาดโอกาสทอง 

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ป้าจางและหลี่เยี่ยนหรานที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนก็ตาลุกวาว พวกนางผลักดันสามีและบุตรชายของตนให้รีบเข้าไปลงชื่อหวังจะได้รับค่าแรงเป็นเงินก้อนโต หานจื่อเยว่มองเห็นการกระทำนั้น นางยกมือขึ้นห้ามเสียงดัง 

“ช้าก่อน ข้ามีเรื่องจะแจ้งให้ทุกคนทราบ บ้านหานของข้าไม่ขอรับคนของตระกูลเหอ ไม่รับญาติพี่น้องของพวกเนรคุณ และไม่รับผู้ใดก็ตามที่เคยนินทาว่าร้ายครอบครัวข้าลับหลัง”

สายตาคมกริบของหานจื่อเยว่ตวัดไปมองป้าจางและหลี่เยี่ยนหรานอย่างจงใจจากนั้นนางก็พูดต่อไปว่า

“ผู้ใดที่เคยบอกว่าบ้านข้ากำลังผลาญเงินทิ้งและจะหนาวตายในฤดูหนาว ก็จงกอดความริษยาของพวกเจ้าเอาไว้ให้แน่นเถิด เพราะเงินทองของสกุลหาน จะไม่มีวันกระเด็นไปถึงมือพวกเจ้าแม้แต่ครึ่งอีแปะ”

“เจ้า หานจื่อเยว่ เจ้าช่างกำเริบเสิบสานนัก” หลี่เยี่ยนหรานโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ชี้หน้าด่าทอด้วยความอับอาย

“หุบปาก หากยังไม่อยากถูกข้าเตะกระเด็นออกไป ก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า” 

หานจื่อเยว่ตวาดกลับด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ รังสีสังหารแผ่ซ่านจนหลี่เยี่ยนหรานและป้าจางหวาดกลัวจนตัวสั่น พวกนางทนสายตาเยาะเย้ยของชาวบ้านรอบข้างไม่ไหว ต้องรีบจูงมือสามีและบุตรชายเดินหนีกลับบ้านไปด้วยความอัปยศอดสู

เมื่อจัดการเรื่องคนงานเสร็จสิ้น หานจื่อเยว่ก็ปล่อยให้หลี่เจิ้งเป็นผู้ดูแลงานก่อสร้าง ส่วนมารดาของนางให้คอยดูแลชาวบ้านที่มาช่วยทำอาหาร ตัวนางและบิดาจะพาน้องชายทั้งสอง นั่งเกวียนลาเดินทางเข้าสู่อำเภอหลิงซี เพื่อไปสมัครเรียนที่สถานศึกษาชิงอวิ๋น ซึ่งเป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงที่สุดในตัวอำเภอ

หน้าสถานศึกษามีรถม้าและเกวียนลามากมายจอดอยู่เรียงราย วันนี้เป็นวันเปิดรับศิษย์ใหม่ หานเยี่ยนโจวเดินนำบุตรชายและบุตรสาวเข้าไปด้านใน ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าผ่านประตูใหญ่ พวกเขาก็ต้องพบกับคนคุ้นหน้า

เหอหลิงเฟิงในชุดบัณฑิตผ้าไหมเนื้อดี กำลังยืนประจบประแจงหลิวหรูเยี่ยน หญิงคนรักใหม่ของเขาอยู่ใต้ต้นไม้ เมื่อเหอหลิงเฟิงหันมาเห็นครอบครัวสกุลหาน ใบหน้าของเขาก็แสดงความรังเกียจออกมาทันที เขาเดินตรงเข้ามาขวางทางพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“ท่านอาจารย์ นี่ท่านสิ้นไร้ไม้ตอกจนต้องพาบุตรชายมาขอทานที่สถานศึกษาเชียวหรือ หรือว่าพวกท่านจงใจสะกดรอยตามข้ามาเพื่อขอร้องให้ข้ากลับไปหมั้นหมายกับบุตรสาวของท่าน ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าหญิงชาวนาต่ำต้อยเช่นนาง ไม่คู่ควรกับทั่นฮวาเช่นข้า”

หลิวหรูเยี่ยนยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ “ท่านพี่หลิงเฟิง อย่าไปถือสาพวกบ้านนอกเลยเจ้าค่ะ คนพวกนี้คงอยากจะใช้เส้นสายของท่านเพื่อส่งลูกชายเข้าเรียนกระมัง ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลย”

หานเยี่ยนโจวกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก หานจื่อเยว่ก็ก้าวขึ้นมาขวางหน้าบิดาเอาไว้ นางมองเหอหลิงเฟิงและหลิวหรูเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาสมเพช