บทที่ 2

ตอนที่ 2 ทำโทษยัยแว่น

@ห้าง...

talk : ข้าวหอม

เวลานี้ก็ 11:24 นาที ตอนนี้พวกเรามาถึงห้างโดยสวัสดิภาพแต่ทำไมฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยตลอดเวลาเลยละแต่ก็ช่างมันเหอะฉันคงคิดไปเองแหละเนอะ

“นี่ยัยซาร่าจะรีบเดินไปไหนเนี้ยห้างมันไม่หนีแกไปไหนหรอกนะ”เสียงยัยน้ำบ่น

“ยัยชะนีฉันรู้ยะว่าห้องมันไม่หนีฉันไปไหนหรอกแต่ผู้ชายที่นั่งอยู่ในร้านนั้นเขาจะหนีฉันน่ะซิย่ะรีบๆ เลยพวกชะนีน้อยหอยสังข์ทั้งหลาย” ยัยซาร่าพูดมันก็รีบเดินไปโดยไม่รอฉันที่อยู่ข้างหลังเลย...ไอ้บ้าสมชายเจอผู้ชายแล้วทิ้งเพื่อนฉันรีบเดินให้เร็วขึ้นเพื่อจะตามยัยพวกนั้นให้ทันจนไปชนเข้ากับใครก็ไม่รู้

ผลั๊ก...ตุ๊บ (เสียงชนแล้วล้มลง)

“โอ๊ย!จะ...เจ็บจัง”

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับผมขอโทษครับที่เดินไม่ดู...”

“แว่น แว่น!” ฉันพยายามหาแว่นที่ใส่มาเพราะว่าไม่ได้ใส่คอนแท็คเลนส์มาเพราะไอ้บ้าซันบอกว่า ' ไปมหาลัยไม่ต้องใส่หรอกไอ้คอนเท็กเลนนะใส่ตอนอยู่ที่ห้องก็พอจะใส่ไปทำไมกันแสงเข้าตาก็ไม่ได้ใส่แว่นไปน่ะดีแล้วมันจะได้ไม่สั้นเยอะกว่านี้อีก '

“เอ่อ..แว่น…นี่ครับ”

“ขอบคุณค่ะ...” อุ๊ยหล่อจัง น่ารัก น่าเอากลับห้อง (นี่ยัยข้าวเธออยู่ห้องเดียวกับซันเดย์ของฉันนะยัยนี่จะให้สองคนนี้ไปตีกันหรือไง //ศิกาญจน์)

“ไม่เป็นไรครับผมขอโทษด้วยนะครับที่ชนคุณ...” อุ๊ย! แอบถามชื่อด้วยอะเขินนะเนี่ย >o<

“เอ่อ...ข้าวค่ะข้าวหอม”

“อ๋อ...ครับข้าวหอมผมชื่อ 'วีเจ' นะครับขอโทษอีกทีนะครับที่ชนข้าวทำให้เจ็บตัวเลย”

“มะไม่เป็นไรเลยค่ะสบายมาก”

“ถึงอย่างนั้นเถอะครับผมก็รู้สึกผิดอยู่ดีเอางี้ดีกว่าผมขอเลี้ยงข้าวเป็นการขอโทษดีกว่านะครับ”

“มันจะดีนะคะเอ่อ...มันจะดีหรอค่ะ”

“ถ้าไม่ทำอย่างนี้ผมจะรู้สึกแย่มากเลยนะครับ” เอายังไงดียัยข้าว

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ”

“ขอบคุณครับแต่ว่าวันนี้คงไม่สะดวกพอดีผมนัดเพื่อนไว้เอาอย่างนี้ได้ไหมครับผมขอเบอร์ติดต่อได้หรือเปล่าครับเอาไว้นัดกันอีกที”

“ได้ค่ะเอาโทรศัพท์วีเจมาสิคะเดี๋ยวข้าวกดให้” ใจง่ายจังเราให้เบอร์ผู้ชาย แต่ไม่เป็นไรเขาหล่อ 5555*^O^*

“นี่ครับ...” ฉันกดเบอร์ให้เขาแล้วก็ส่งคืนเขาไป

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ครับ...เดี๋ยวผมติดต่อไปนะครับงั้นผมขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะครับข้าวบายครับ” อ๊ายยย! อย่ายิ้มสิยิ้มแล้วจะละลาย

“≧▽≦ คะค่ะ” พูดจบเขาก็รีบวิ่งออกไปหาเพื่อนที่นัดไว้ทันที

“นี่ยัยชะนีผู้ชายคนเมื่อกี้ใครย่ะบอกมาเลยนะ”

“เอ้ย! กล้วยบวชชี! ไอ้สมชายตกใจหมดมาไม่ให้เสียง”

“อ๊ากก! ปากคอเลาะร้ายนะย่ะ ซาร่าจ๊ะซาร่าเรียกสมชายอีกแม่จะจับตบปากเลยนะคะ” อุ๊ยโหดจุงเขาไม่สู้จ๊ะ

“แฮะๆ ขอโทษทีตกใจไปหน่อย...แล้วแกกลับมาตั้งแต่ตอนไหนเดินไปไม่รอเพื่อนรอฝูงเลยนะ” ฉันรีบโวยวายใส่ทันทีเผื่อมันจะได้ลืมเรื่องที่ถามฉันเมื่อกี้

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะย่ะยัยชะนีแกบอกมานะเมื่อกี้นี้ใครเห็นคุยกันตั้งนานสองนานจนฉันต้องเดินมาตามเนี้ย” อุ๊ย! ไม่ลืมด้วยอะT_T

“ไม่มีอะไรแกรับไปหายัยเจนกับยัยน้ำกันดีกว่าป่านนี้คงรอนานแล้วเนอะไปๆ” พูดจบฉันก็รีบเดินนำไอ้สมชายเอ๊ยไม่ใช่ยัยซาร่ามาที่ร้านอาหารที่มียัยเจนยัยน้ำรออยู่

“อย่าคิดว่าแกจะรอดนะย่ะ!” ยัยซาร่าบ่นแป๊บนึงแล้วมันก็เดินตามฉันมาที่ร้านที่มียัยเจนกับยัยน้ำนั่งรออยู่ก่อน

“ทำไมไปตามยัยข้าวนานจังห๊ะยัยซาร่า”

“จะไม่ให้นานได้ไงอะแกก็ยัยข้าวมันอ่อยผู้ชายอยู่น่ะซิแก”

“บ้าพูดน่าเกลียดอ่อยเอ่ยอะไรคืองี้แกวีเจเขา...”

“อุ๊ยๆ ๆ รู้จักชื่อกันด้วยมีไรจริงๆ ใช่ไหมเนี้ย” ก็มีนะสิอ๊ากกก!

“บ้าพวกแกฟังฉันเล่าก่อนดิ...คืองี้นะฉันรีบเดินตามพวกแกใช่ไหมแล้วทีเนี้ยวีเจเขาเดินมาชนฉันเขาก็แค่ขอโทษก็แค่นั้น”

“แล้วที่ฉันได้ยินๆว่าแลกๆอะไรอะ” ยังมันยังได้ยินอีกอะ T_T

“ไม่มีไรแกเขาแค่จะขอเลี้ยงข้าวฉันเพื่อเป็นการขอโทษก็เลยแลกเบอร์กันก็แค่นั้นเอง”

“ว้าว! อเมซิ่งงงง...ผู้ชายคนนั้นคงเห็นความงดงามที่อยู่ภายใต้แว่นตาหนาๆของแกแน่เลยเล่นรุกแรงซะขนาดนี้ยัยข้าวฉันว่าแกรีบอ่อยเขาไว้เลยนะ...ผู้ชายหน้าตาดีๆไม่ได้หลง เอ้ยไม่ได้มาบ่อยนะจ๊ะที่จะชอบผู้หญิงเชยๆ ใส่แว่นตาหนาๆ อย่างแก่เนี้ย” ยัยซาร่ามันไม่ได้ว่าฉันใช่ไหมตอบ!! -_-||

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะตอนนี้ฉันหิวแล้วอะสั่งอาหารกันเถอะ”

“ฉันก็ว่างั้นแหละหิ๊วหิววว” ยัยเจน

“ฉันเหมือนกัน...พวกฉันไม่เหมือนแกนะไอ้สมชายเอ๊ย! ยัยซาร่าที่มองผู้ชายหล่อๆ แล้วอิ่มน่ะ 555”

“อ๊ายย! พวกชะนีปากร้าย!”

“555” พวกฉันก็สั่งอาหารเสร็จรอไม่นานพนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟพอพวกฉันกำลังจะได้กินอาหารตรงหน้าก็มีโทรศัพท์มาขัดซะก่อน...ใครมันโทรมาตอนคนจะกินข้าววะฉันดูหน้าจอโทรศัพท์แล้วต้องอุทานออกมา!

Rrrrrrrrrr! (คุณชายของบ่าว)

“ตายห่า!”

“อะไรใครตายยัยข้าว”

“อ่อเปล่าๆ แกพอดีพ่อฉันโทรมาขอออกไปคุยกับพ่อก่อนนะ”

“เออๆ รีบมาละ”

“อืม...” พูดจบฉันก็รีบวิ่งออกมารับโทรศัพท์คุณชายทันที

“ฮัลโห...” ยังพูดไม่ทันจบเลยด้วยซ้ำ

“(ทำไมรับสายฉันช้า...เที่ยวอยู่หรอ)”

“เปล๊าาาบ้าเที่ยวที่ไหนไม่มี๊ไม่มีไม่ได้ไปเลยนะ” ตอแหลไปก่อนเลยค่ะヾ (^^ゞ)

“(หรอแล้วตอนนี้อยู่ไหน...)” จะอยากรู้ทำไมเนี้ย

“ตอนนี้หรอตอนนี้อยู่ที่ห้า...โรงอาหารกินข้าวอยู่”

“(อย่างนั้นหรอดีเดี๋ยวฉันจะไปหา)” ตายแน่ๆ ข้าวหอม (*ﾟﾛﾟ)

“เอ่อ...จะมาจริงหรอคนเยอะนะ”

“(อืมเดี๋ยวไปหารออยู่ที่โรงอาหารนั้นแหละ...)”(┳◇┳)

“จะมาจริงหรอ...”

“(รออยู่ที่นั่นแหละเดี๋ยวเดินไปหา...)” หมอนั้นพูดจบก็ตัดสายฉันไปเลยอะ 〒▽〒 ทำไงดียัยข้าวโว๊ยยยตายๆ จะกลับไปมอตอนนี้ก็คงไม่ทันทำไงๆ หรือจะบอกความจริงไปเลยไม่ได้ๆ บอกไปก็ตายกันพอดีแต่ถ้าไม่บอกนายนั้นก็ต้องรู้อยู่ดีทำไงๆ คิดๆ ข้าวหอมบอกความจริงไปเลย คิดได้อย่างนั้นฉันรีบโทรกลับไปหาหมอนั้นทันทีแต่ไม่รับอะ...เอ๋มีใครมาสะกิดหลังฉันเนี้ยพอหันหลังไปดูอุต๊ะพระเจ้าช่วยลูกด้วยยยยยย!! O_o

“มะมาได้ไงอะแงๆ (ToT)”

“มาได้ยังไงไม่สำคัญหรอกมันสำคัญที่ว่าเธอขัดคำสั่งฉันรู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไรเดี๋ยวกลับไปกลับฉันเลยไปดูคดีที่เธอทำไว้ว่ามีอะไรบ้างดีกว่า....โทรไปบอกเพื่อนเธอด้วยว่าจะกลับแล้วไม่ต้องรอเดี๋ยวนี้โทร!! -_-” ตะเองอย่ามองเค้าด้วยสายตาแบบนั้นสิมันน่ากลัวววว (╥_╥)

“จ๊ะได้จ้ะ...ฮัลโหลยัยน้ำแกบอกยัยเจน ซาร่าด้วยนะว่าฉันจะกลับแล้ว”

“(อ้าวทำไมรีบกลับอะแกยังไม่ได้เที่ยวๆ กันเลยนะ)” ก็อยากเที่ยวต่ออะนะแต่ดูจากสายตาหมอนี้แล้ววันนี้คงไม่รอด

“เออน่าแก...แกนับจากวันนี้ฉันคงไม่ได้ไปเรียนอีก 3 วันอะช่วยเช็คชื่อให้ฉันด้วยนะ ←_←”

“(ทำไมอะแกจะไปไหน...ยัยข้าวหอม)”

“เอ่อ...พอดีว่าฉันต้องกลับบ้านไปดูแลพ่อนะท่านไม่สบายฝากหน่อยนะแก” ขอโทษค่ะพ่อที่อ้างหนูขอโท๊ดดด

“(เออ ๆขอให้พ่อแกหายไวๆ แล้วกันนะ)”

“จ๊ะงั้นแค่นี้นะ” พูดจบหมอนั้นก็รีบลากฉันไปขึ้นรถทันที

@คอนโดซันเดย์….

ชายหนุ่มพาหญิงสาวเข้ามาในห้องโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยพอมาถึงชายหนุ่มก็ตรงไปที่ห้องครัวทันทีไม่นานชายหนุ่มก็ออกมาพร้อมกับแก้วน้ำส้มหนึ่งแก้ว

“อะ...ดื่มซะ”

“อ่อ...คือฉันยังไม่หิวน่ะ”

“ ดื่ม!! -_-!”

“จ๊ะ”

หญิงสาวดื่มน้ำส้มที่ชายหนุ่มยื่นให้ไปสักพักเธอก็รู้สึกร้อนแปลกๆ ไปทั้งร่างกายร่างกายมันร้อนเหมือนกับว่าเธอต้องการอะไรสักอย่าง ยิ่งหันไปเห็นชายหนุ่มที่นั่งถอดเสื้อโชว์ซิกแพล็กตอนไหนไม่รู้เธอยิ่งรู้สึกอยากจะสัมผัสลูบไล้มันอย่างนั้นแหละ

“หึ...มีอะไรหรอยัยแว่นมองอย่างกับไม่เคยเห็นปกติก็เห็นอยู่ทุกคืน…” หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรแต่เดินเข้าไปนั่งบนตักชายหนุ่มจากนั้นก็ค่อยๆ ลูบไล้ไปยังซิกแพล็กและค่อยๆขยับไปที่หน้าท้องของชายหนุ่มจนซันเดย์ต้องแกร็งตัวที่ถูกหญิงสาวสัมผัสลูบไล้จนตอนนี้แกนกายขยายใหญ่ขึ้นจนปวดหนึบไปหมด

“ซี๊ดดด! อ่าส์”

ไม่นานหญิงสาวก็ขึ้นพลิกตัวชายหนุ่มให้นอนหงายแล้วทำการขึ้นไปคล่อมอยู่บนตัวของชายหนุ่มร่างบางใช้มือเรียวลูบไล้หน้าอกชายหนุ่มเบาๆ ส่วนมืออีกข้างลงต่ำมาลูบไล้ตรงแกนกายขนาดใหญ่ที่อยู่ภายใต้กางเกงนักศึกษาอย่างกั้นแกล้งที่เขาให้เธอกินยาปลุกเซ็กส์ก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอของชายหนุ่มด้วยความต้องการที่มันมากขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์และฤทธ์ของยาปลุกเซ็กส์ที่ชายหนุ่มใส่ในน้ำส้มให้เธอดื่ม

“อ่าส์เบาๆ ยัยแว่น อืมมม”

“อ๊ะ.. ผัวขาเมียร้อนจังเลย...ผัวจ๋าช่วยเมียหน่อยนะ. หญิงสาวพูดไปด้วยอารมณ์และฤทธ์ของยา

“ร้อนก็ไปอาบน้ำสิจ๊ะเมียจ๋า” ชายหนุ่มยังคงกวนหญิงสาว

“ผัวจ๋าอย่าทำเป็นไม่รู้เลยน่ะว่าเมียจ๋าเป็นอะไรผัวจ๋าจะต้องรับผิดชอบด้วยซี๊ดด”

“หึๆ นี้คือการลงโทษเด็กดื้อชอบขัดคำสั่ง อืมมมอ่าส์” ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบหญิงสาว ก็ก้มลงประกบปากจูบอย่างดูดดื่มชายหนุ่มทันทีลิ้นเล็กๆ ค่อยๆ สอดเข้าไปในโพรงปากของร่างสูงอย่างไม่ประสีประสาอะไรแต่นั้นก็ทำในคนตัวโตครางไม่เป็นภาษาได้เหมือนกันส่วนมือน้อยๆ ก็ลูบไล้แผงอกกว้างพร้อมกับลูบไล้ไปทั้งลำตัวเหมือนกับที่เขาเคยทำให้เธอ มืออีกข้างก็ยังคงลูบไล้แกนกายที่ตอนนี้ขนาดใหญ่เต็มที่ของชายหนุ่มอยู่อย่างนั้นจนชายหนุ่มแกร็งกระตุกอยู่หลายรอบเหมือนกัน

หญิงสาวไล่ดูดดึงลิ้นหนาของชายหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตายชายหนุ่มเองก็ตอบสนองความต้องการของหญิงสาวอย่างถึงอารมณ์กามยิ่งเธอดูดแรงเท่าไรเขาก็ยิ่งอยากจะเอาชนะมากเท่านั้นหญิงสาวไม่รู้ตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้อาการเธอเหมือนสาวน้อยร้อนรักไม่มีผิดหญิงสาวละจากริมฝีปากหนาของชายหนุ่มแล้วตามด้วยการละเลงลิ้นไปตามขากรรไกรชายหนุ่มจนไปจนถึงใบหูก่อนจะขบเม้มเบาๆ แล้วลงมาที่ซอกคอของชายหนุ่มกลิ่นน้ำหอมของชายผสมกับกลิ่นตัวของเขามันยิ่งทำให้ความต้องการของหญิงสาวมากยิ่งขึ้นไปอีกและให้ความรู้สึกดีอย่างประหลาดหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะขบเม้มซอกคอนั้นให้เกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของในตัวชายหนุ่ม

แล้วหันมาหยอกเย้ากับหัวนมอมชมพูที่เธอเคยดูดมันทุกวันอย่างอเร็ดอร่อยพร้อมขบกัดเล็กน้อยพอทำให้ชายหนุ่มเสียวเล่น