CHAPTER 05

“แกอุตส่าห์ได้เป็นถึงดาวคณะ เป็นได้แค่สามนาทีสละตำแหน่งให้นิลลาซะงั้น” ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขี้เกียจฟังอลินบ่นเรื่องเดิม ๆ ไม่ยอมจบเสียที ไม่รู้ว่าเธอจะบ่นอะไรทุกวัน ทั้งที่มันก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว

“ฉันไม่อยากเป็นเว้ย” คำตอบนี้ฉันได้บอกเธอเป็นรอบที่ร้อยแล้ว ตอนที่ฉันบอกว่าจะสละตำแหน่งให้นิลลา เธอก็ยิ้มรับ ดีใจอยู่นะ นิลลาคงอยากได้ตำแหน่งนี้จริง ๆ แหละ แล้วทำไมฉันต้องเป็นมารขัดขวางเธอด้วยล่ะ สละให้คนที่เขาอยากทำจริง ๆ แล้วทำได้ดีกว่า พร้อมกว่า มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือยังไง

“แกนี่น้า ว่าแต่กับพี่ไลฟ์ รู้จักกันเหรอ ทำไมเขาโหวตให้แกอะ” นี่เป็นอีกคำถามหนึ่งที่อลินยังถามฉันอยู่ทุกวี่วัน ซึ่งฉันตอบเหมือนทุกครั้ง

“ไม่รู้จัก ไม่เคยรู้จักกันเลย” ฉันตอบพลางตักลูกชิ้นลูกสุดท้ายเข้าปากหลังจากโซ้ยทุกอย่างในชามก๋วยเตี๋ยวหมดแล้ว ของอร่อยก็ต้องกินท้ายสุด ถูกไหมล่ะ

จังหวะที่กำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง สายตาพลันเห็นคนที่เพิ่งพูดถึงปรากฏอยู่ตรงหน้า

ฉันกับอลินกินข้าวที่โรงอาหารทุกวันมาเกือบสี่เดือนแต่เพิ่งจะเห็นรุ่นพี่สามคนนี้ ออร่าความหล่อลอยมาตั้งแต่ร้อยเมตรเลยพี่เอ้ย แทบจะสำลักลูกชิ้นที่เพิ่งกินเข้าไป คนอะไรจะหล่อเหลาปานนั้น ใจน้องเหลวรวมกับน้ำก๋วยเตี๋ยวในชามแล้วเนี่ย

“แกเบาได้เบาค่ะ จ้องจนตัวพี่เขาพรุนไปหมดแล้วล่ะมั้ง” อลินสะกิดแขนฉันเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“เบาสุดแล้ว พูดอย่างกับแกไม่จ้องพี่มุ่งอะ” ฉันหันไปแขวะเพื่อน เมื่อกี้เห็นนะว่าอลินมันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตาเป็นประกายวิบวับ ตอนที่พี่มุ่งบังเอิญหันมาสบตา ดูก็รู้ว่าเพื่อนฉันชอบพี่เขา

“เฮ้ย ๆ ทะ...ทำไมพวกพี่เขาเหมือนจะเดินมาทางพวกเราเลยอ่า” เสียงอลินเต็มไปด้วยความตื่นเต้นพลอยทำให้ฉันใจเต้นแรงไปด้วย ดวงตากลมโตจับจ้องไปยังกลุ่มคนหล่อด้านหน้าที่กำลังจะเบนทิศจากร้านข้าวราดแกงตรงมาทางที่พวกฉันนั่งอยู่ เพราะก่อนหน้านี้เห็นพี่เทคสะกิดพี่มุ่งให้มองมาทางพวกเราด้วย

เราสองคนหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างสูงใหญ่อันประกอบด้วย พี่มุ่ง พี่เทค และพี่ไลฟ์ก็ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเรา มองตากันปริบ ๆ เลย

“ไง สาวน้อย” พี่เทคยกมือทักทายอย่างเป็นมิตร

“ทักแบบนี้ น้อง ๆ ก็นึกว่ามึงหลุดมาจากยุคพ่อเขาหรอกไอ้เทค” พี่มุ่งหันไปแซวเพื่อนตัวเอง ก่อนจะเบนหน้ากลับมาหาพวกเรา โดยที่สายตาคมนั้นจับจ้องไปที่เพื่อนตัวเล็กข้างกายฉันเป็นพิเศษ

เอาละเว้ย เล่นมองแบบนี้ มีใจให้อลินแน่ ๆ

“พวกพี่ขอนั่งด้วยคนได้หรืเปล่าครับ” พี่มุ่งเอ่ยถามขณะสายตายังจ้องแต่อลิน ส่วนคนโดนจ้องหน้าแดงไปหมดแล้ว ฉันที่นั่งข้าง ๆ ยังรู้สึกเขินแทนเพื่อนเลย

พี่เขามาจีบเพื่อนฉันแน่ ๆ

“ได้ค่ะ” ฉันเป็นฝ่ายตอบพร้อมกับผายมือไปยังที่นั่งตรงข้ามของพวกเรา เมื่อได้รับคำอนุญาตพี่มุ่งรีบจับจองที่นั่งตรงข้ามอลินทันที ตามด้วยพี่เทคที่นั่งตรงหน้าฉัน

ส่วนพี่อีกคนนั้นนั่งถัดจากพี่เทค เยื้อง ๆ ฝั่งตรงข้ามกับฉันเล็กน้อย แต่ยังเห็นเขาอยู่ในวงจรสายตา นึกแอบเสียดายนิดหนึ่งเพราะอยากให้พี่ไลฟ์นั่งตรงหน้าตัวเอง แต่มันเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หากจ้องตาพี่เขานาน ๆ กลัวว่าตัวเองจะขาดใจตายไปเสียก่อน

“ถ้ารู้ว่ามาโรงอาหารแล้วเจอคนน่ารัก พี่คงมานานแล้ว” พี่มุ่งเอ่ยแซว ส่งยิ้มเล็ก ๆ ให้กับอลิน เพิ่งจะรู้ว่าพี่มุ่งคนหน้าดุจะมีโมเม้นต์น่ารักแบบนี้ด้วย

“นั่นสิ พี่น่าจะมาบ่อย ๆ นะคะ” เพื่อนฉันก็ไม่น้อยหน้า อ่อยมาอ่อยกลับ สมกับเป็นอลินผู้เจนในเรื่องรัก

“ถ้างั้นพี่ขอนัดกินข้าวล่วงหน้าเลยได้รึเปล่าครับ” พี่มุ่งรุกแรงมาก

“ได้สิคะ แล้วพี่มุ่งจะนัดลินยังไงเอ่ย” ฉันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกขนลุกวูบวาบจั๊กจี้หัวใจไปหมด คู่นี้สมน้ำสมเนื้อกันมาก เกิดมาเพื่อคู่กันโดยแท้

ขณะที่กำลังกรี๊ดในใจให้กับเพื่อนรัก สายตาฉันดันสบกับนัยน์ตาคมสีดำขลับเข้าพอดี พี่ไลฟ์นั่งเท้าคางเอียงหน้าหล่อเหลามองฉันอย่างไม่คิดจะหลบ แต่ฉันคาดเดาความคิดของเขาไม่ได้เลย ส่งผลให้ข้างในหัวใจฉันมันยุบยิบ ปั่นป่วนในท้อง เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาทั้งที่มีพัดลมพัดอยู่เหนือศีรษะ

ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรจึงคลี่ยิ้มเขิน ๆ ให้เขา ขณะที่อีกฝ่ายอมยิ้มตอบกลับมาเหมือนมีใจอีกต่างหาก ทุกคนต้องไม่เชื่อแน่ ๆ แต่เชื่อฉันเถอะ เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรต่อจึงเบนหน้ากลับไปหาเพื่อนเพื่อตั้งหลัก ทั้ง ๆ ที่หัวใจยังเต้นแรงเพราะรอยยิ้มเล็ก ๆ ของเขาอยู่เลย

“แอดไลน์กันไว้ไหมครับ” พี่มุ่งว่า จากนั้นเขาก็เลื่อนโทรศัพท์ของตัวเองให้เพื่อนของฉัน จากนั้นนิ้วเรียวเล็กก็พิมพ์ไอดีของตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ทว่าตอนส่งคืน เธอกลับชะงักคล้ายกลับลังเลอะไรบางอย่าง

“พี่มุ่งโสดจริง ๆ ใช่ปะคะ” อลินยังคงเป็นคนพูดตรงและชัดเจนในตัวเองเสมอ “ลินไม่ชอบเป็นที่สองรองจากใคร”

พี่มุ่งดูอึ้งเล็กน้อย แต่เขาก็ยังยิ้มหวานมอบให้เธอ “ถ้าพี่ไม่โสด ไม่กล้ามาจีบเราหรอกครับ” พี่มุ่งตอบกลับอย่างจริงจัง จากนั้นอลินจึงยื่นโทรศัพท์ส่งคืนกลับไป

“ว่าแต่น้องมีนาล่ะ มีแฟนรึยัง” คำถามนี้เป็นของพี่เทคที่นั่งตรงหน้าฉัน แปลกใจหน่อย ๆ ที่พี่เขาถาม แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าเจตนาของเขาแค่อยากรู้เท่านั้น เพราะสายตาที่เทคมองมา มันไม่ได้สื่อว่าชอบอยากจีบเหมือนกับพี่มุ่งที่ตั้งใจเข้ามาจีบอลิน

“โสดค่ะ” อลินเป็นฝ่ายตอบแทนฉัน “พวกพี่เรียกเพื่อนลินว่า มีน เฉย ๆ ก็ได้นะ ใช่ไหมแก” ฉันได้แต่พยักหน้าขึ้นลง ได้แต่นึกในใจแกพูดขนาดนั้นแล้วฉันจะพูดอะไรได้อีก

จากนั้นพี่มุ่งกับพี่เทคต่างหันหน้ามองกันและอมยิ้ม ขณะเหล่สายตามองไปยังเพื่อนอีกคนหนึ่งที่นั่งเงียบตั้งแต่เข้ามานั่ง พี่เทคหันไปพูดกับพี่ไลฟ์พลางยิ้มกรุ้มกริ่ม

“กูบอกแล้วว่า โสด” สายตาฉันจ้องไปยังพี่ไลฟ์ทันที ทว่าฝั่งนั้นนิ่งเงียบ สีหน้ายังเป็นปกติ หากแต่มีเพียงสายตาคมที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ล้ำลึกยังคงตรึงไว้ที่กรอบหน้าฉัน