LOGINShare
บทที่ 8 นางเป็นบุตรีของศัตรู
publish date:
2026-04-10 11:45:24บทที่ 8
นางเป็นบุตรีของศัตรู
และแล้ววันสำคัญที่รอคอยก็มาถึง... วันที่สวี่เหวินหรงต้องสวมบทบาทฮูหยินผู้เป็นที่รักเคียงข้างฉินเย่าหานผู้เป็นสามีเข้าสู่งานเลี้ยงที่พระราชวังจัดขึ้น
รถม้าประดับตราประจำตระกูลฉินเคลื่อนเข้าสู่ลานกว้างหน้าประตูวังก่อนจะหยุดลง ทหารรักษาการณ์ตรวจป้ายเชิญก่อนส่งสัญญาณให้ผ่านเข้าไปได้ ด้านนอกตลอดทางเดินนั้นผู้คนเดินให้ขวักไขว่ตรงข้ามกับภายในรถม้ายิ่งนัก
ฉินเย่าหานซึ่งนั่งนิ่งมาตลอดก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หากวันนี้เจ้าทำไม่ได้อย่างที่อวดอ้างไว้... ก็จงกลับไปรับชะตากรรมดั้งเดิมเสียเถิด”
สวี่เหวินหรงฟังแล้วไม่โต้แย้งอันใด นางเพียงพยักหน้ารับคำว่างว่าง่าย นัยน์ตาหลุบต่ำดั่งสตรีผู้เคร่งครัดในอำสั่งของสามี ทว่าภายในใจกลับลอบหัวเราะเย้ยหยัน
...แม้แต่จะอ้าปากบอกว่าเขาอยากให้นางทำอันใดเขายังมิบอกนางสักครึ่งคำ แต่กลับคาดหวังผลลัพธ์ที่ไร้ที่ติเสียอย่างนั้น ชิชะ ไอ้แม่ทัพบ้าอำนาจ ช่างขู่ ชอบใช้สายตาข่มผู้อื่น--
สวี่เหวินหรงด่าอย่างอัดอั้นอยู่ในใจไม่เท่าไหร่รถม้าก็จอดสนิทแล้ว ฉินเย่าหานเป็นคนก้าวลงไปก่อนแล้วสวี่เหวินหรงค่อยขยับกายตามลงไป ทว่าบนรถม้ากับพื้นนั้นสูงเกินไปแม้จะมีบันไดมาวางพาดให้แล้วก็ตาม
หัวสมองที่กำลังปลอดโปร่งในหัวท่องเพียงว่านางต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุดทำให้คิดอันใดบางอย่างออกขึ้นมา
เหวินหรงสูดลมหายใจลึกก่อนจะเค้นเสียงที่หวานล้ำให้ดังพอที่จะดึงสายตาผู้คนรอบกาย
“ท่านพี่... ช่วยน้องด้วยสิเจ้าคะ”
ฉินเย่าหานหยุดฝีเท้าทันควัน แผ่นหลังกว้างนิ่งงันคล้ายไม่มั่นใจว่าเสียงที่เรียกขานอย่างสนิทสนมนั้นหมายถึงใคร ซึ่งแน่นอนว่าเหวินหรงก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นางเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำยิ่งกว่าเดิม “พี่หาน... เหตุใดจึงทิ้งน้องไว้เช่นนี้เล่าเจ้าคะ”
คราวนี้ฉินเย่าหานหมุนตัวเดินกลับมาพร้อมมองนางด้วยสายตาดุดันที่บ่งบอกว่าอยากจะบีบคอนางให้สิ้นใจลงตรงหน้าประตูวังเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าสวี่เหวินหรงกลับส่งยิ้มหวานละมุนอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ข้าลงมิได้... บันไดนี้สูงนัก ท่านพี่ช่วยประคองข้าหน่อยสิเจ้าคะ”
แววตาของนางวูบหนึ่งส่งคำเตือนอย่างเป็นนัยทำนองว่า ...ท่านจำจุดประสงค์ของวันนี้ได้หรือไม่... อย่าปล่อยให้ข้าต้องแสดงงิ้วฉากนี้เพียงผู้เดียวสิ
ฉินเย่าหานบดกรามจนเกิดสันนูนเห็นชัดว่าเขากำลังข่มกลั้นโทสะอย่างสุดกำลัง ก่อนจะยอมเดินย้อนกลับมาแล้วยื่นแขนให้นางทื่อ ๆ
สวี่เหวินหรงไม่ใส่ใจเรื่องยิบย่อยนั้น นางวางมือลงบนแขนแกร่งพลางก้าวลงบันไดทีละขั้นอย่างเชื่องช้า ยามเมื่อปลายเท้าแตะพื้นนางก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของเขากระซิบเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินเพียงสองคน
“ท่านบอกให้ข้าพิสูจน์ตนเองมิใช่หรือ... นี่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะต้องรบกวนท่านพี่ช่วยสนับสนุนข้าหลังจากนี้ด้วย”
ฉินเย่าหานเตรียมจะตวัดสายตาดุใส่ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงกระซิบกระซาบจากกลุ่มสตรีสูงศักดิ์ที่เพิ่งลงจากรถม้าคันใกล้เคียงก็ดังแว่วเข้าหู
“ดูสิ... สามีภรรยาคู่นั้นช่างรักใคร่กันเหลือเกิน”
“มีกระซิบและมองด้วยแววตาหวานซึ้งด้วย ข้าล่ะอิจฉาจริงเชียว”
ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ต่างจากน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง... เพราะนั่นช่วยให้สวี่เหวินหรงทำอันใดหลังจากนี้ก็ถูกคนหน้าตึงยอมเล่นงิ้วตามไปเสียหมด
สวี่เหวินหรงยกมุมปากขึ้นเพียงนิด รอยยิ้มนั้นงดงามพอจะลวงตาผู้คนทั้งใต้หล้า แต่สำหรับฉินเย่าหานแล้วรอยยิ้มนั้นไม่ต่างจากใบมีดที่กำลังถูกเจ้าของรอยยิ้มกรีดลงบนหัวใจ เขาได้แต่ข่มกลั้นความขุ่นมัวลงปิดบังด้วยใบหน้าเยือกเย็นที่เขาถนัดแทน
ฉินเย่าหานยังไม่ทันได้ก้าวไปไกลจากประตูทางเข้าลานพิธีเท่าไรก็มีผู้คนเข้ามาทักทายราวคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง ทั้งฝ่ายที่หวังขอหน้า ทั้งฝ่ายที่หวังหยั่งเชิงของท่านแม่ทัพหนุ่มที่กำลังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ฉินเย่าหานยืนรับการทักทายเงียบ ๆ จำเป็นต้องพาฮูหยินผู้เป็นที่รักไปด้วยทุกที่
“ท่านแม่ทัพฉิน! ไม่พบกันนาน ท่านยังองอาจดังเดิม! อ้อ…แล้วนี่…” สายตาขุนนางผู้นั้นเลื่อนไปยังสตรีที่คล้องแขนแม่ทัพหนุ่มไว้แน่น ก่อนคิ้วจะยกสูงเมื่อคาดเดาบางอย่างได้ “ฮูหยินของท่าน…คุณหนูจากสกุลสวี่งั้นหรือ?”
คำถามนั้นไม่ใช่คำถามจริง ๆ หากเป็นความแปลกใจที่ซ่อนคมไว้ในน้ำเสียงนั้นต่างหาก เพราะใครในเมืองหลวงนี้ต่างก็รู้ว่าตระกูลฉินกับตระกูลสวี่ไม่ถูกกัน เช่นนั้นแม้ท่านแม่ทัพได้รับสมรสพระราชทานแล้วก็ไม่เคยพาฮูหยินออกงานเลย แต่ครานี้กลับ...
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้า สวี่เหวินหรง ยินดีที่ได้พบท่านเจ้าค่ะ”
สวี่เหวินหรงหยักยิ้มแต่พอดี นางมอบรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนพอให้คนมองรู้สึกถึงความเข้าถึงง่ายแต่ก็ไม่ดูเป็นรองใคร
เมื่อคนแรกเอ่ยทักทายและคุยเรื่องอื่นใดเล็กน้อยจบก็จากไป แล้วอีกคนก็เข้ามาต่อทันที ฉินเย่าหานไม่พูดใดมากนักนอกจากพยักหน้าและรับคำทักทายสั้น ๆ ตามมารยาท
ผ่านไปคนแล้วคนเล่า คำถามเดิมวนกลับมาไม่รู้ ...จบฮูหยินจากสกุลสวี่? จริงหรือ?
สวี่เหวินหรงยิ้มรับจนรู้สึกเหมือนเหงือกแห้ง ตรงมุมปากเริ่มตึงคล้ายจะค้างอยู่ที่รอยยิ้มนี้ จนเมื่อถึงเวลาที่ทุกคนควรกลับไปนั่งประจำที่ สวี่เหวินหรงจึงได้ปล่อยลมหายใจออกยาวราวยกหินหนักลงจากอก
มือเรียวยกขึ้นนวดมุมปากไปพลางเอ็นตัวไปใกล้ผู้เป็นสามี กระซิบพึมพำด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเหนื่อยล้าแบบไม่หลบซ่อน
“ข้ารู้แล้วว่าทำไมท่านถึงเอาแต่เก๊กหน้าครึ้ม” นางกัดฟันเอ่ยเพื่อให้คนมองมาไม่รู้ว่านางกำลังพูดอันใดนอกจากจะคิดว่านางเอนพิงไหล่สามีเท่านั้น “ข้ายิ้มให้ทุกคนที่เข้ามาทักทายท่านแม่ทัพจน เมื่อยหน้าปากก็แทบจะเป็นตะคริวหมดแล้ว”
ฉินเย่าหานไม่ผลักไสความใกล้ชิดนี้อย่างลืมตัวเพราะเอาแต่ฟังคำพูดที่แสนจะถูกใจเมื่อครู่ ดวงตาคมกริบฉายแววเหมือนจะสมน้ำหน้าแต่แล้วมุมปากของเขาที่เกือบจะยกขึ้น…ก็หุบลงทันใด
…นางเป็นบุตรีของศัตรู
เขาไม่ควรแม้เพียงเศษเสี้ยวจะเผลอรู้สึกว่ามัน…น่าขัน
Latest chapter
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทส่งท้าย
บทส่งท้าย เมืองหลวงยามเช้าไม่เงียบเหงาอีกต่อไป เสียงฆ้องนับสิบแข่งกันตีเพื่อเรียกความสนใจ ชาวบ้านชาวเมืองใครที่ยังไม่ตื่นก็ตื่นเอาเสียตอนนี้ ผู้คนหลั่งไหลมายืนมองขบวนทหารที่เดินยาวเหยียดจากทิศของพระราชวังมุ่งจู่ถนนแถบที่พักจวนขุนนางชั้นสูง “นั่นขบวนอันใดมิรู้ ส่งเสียงดังแต่เช้า!!!” เป็นบุรุษหนวดเฟิ้มนายหนึ่งเอ่ยถามสหายข้างเคียงที่เพิ่งลุกขึ้นจากที่นอนไม่ต่างกัน “หากข้าจำไม่ผิดทั้งเครื่องแบบทหารและตราสัญลักษณ์บนหีบหลายร้อยหีบที่พวกเขาแบกนั้นเหมือนตราประจำของผู้ตรวจการแผ่นดินเลย” “เจ้าหมายถึงชินอ๋องน่ะหรือ!?” สหายผู้มายืนอยู่ก่อนพยักหน้ายืนยัน “นี่มันขบวนสินสอดไม่ผิดแน่ นั่นก็หมายความว่าชินอ๋องกำลังไปสู่ขอคุณหนูสักบ้านน่ะสิ!!!” มูลค่าสินสอดของผู้ตรวจการแผ่นดินผู้มีอำนาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้ย่อมมากเหลือคณานับ เรื่องน่าตื่นตาเช่นนี้มิได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ เหล่าชาวเมืองที่ตระหนักได้เช่นกันต่างรีบเคลื่อนขบวนตามทันทีพวกเขาอยากเห็นโฉมหน้าของคนที่ชินอ๋องหมายหมั้นไว้ อีกทั้งอยากรู้ว่าสินสอดของชินฮ่องนั้นจ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง นางไม่เห็นจำได้
“อ้อ เจ้าจะแต่งให้เขาแล้วข้าเล่า เจ้ามีสัมพันธ์กับข้าแล้วคิดจะทิ้งอย่างนั้นหรือ ไม่แน่ในท้องของเจ้าอาจมีเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าอยู่แล้วก็เป็นได้!!! ฉะนั้นเจ้าต้องแต่งเป็นพระชายาเอกให้ข้าได้เท่านั้น”ซูหมินจองแล้วใครหน้าไหนก็มาแย่งมิได้หรอก แต่ที่น่าโมโหมากที่สุดก็คือคนของเขาที่มีทีท่าจะนอกใจนั่นแหละลู่หลินตกใจที่อยู่ดีดีก็ถูกขอแต่งงานอย่างไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งคนที่ขอยังเป็นถึงท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ สตรีทั่วเมืองหลวงต่างต้องการเสนอตัวแต่งให้เขาไยเขาถึงได้เลือกนางกัน…สตรีมีมลทิน ไร้มารยาทอย่างสตรีในห้องหอ…หรือจะเป็นเพราะเขาและนางมีสัมพันธ์สวาทกันแล้วเพียงคิดว่าต้องรับผิดชอบ“หากเป็นเพราะต้องการเพียงรับผิดชอบหม่อมฉัน ไม่ต้องถึงขนาดแต่งงานก็ได้นะเพคะ หม่อมฉันไม่ถือ อื้อ..”ซูหมินฟังแล้วรู้สึกไม่ลื่นหู เมื่อไม่อยากฟังอีกต่อไปก็เลือกปิดปากนางด้วยริมฝีปากตนเองเสียเลยครั้งนี้เขาเพียงแนบลงและไล้เลียกกลีบปากเนียนนุ่มทั้งบนและล่างเท่านั้น ไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น“ข้าบอกอย่างนั้นหรือ ก่อนจากไปข้าบอกเจ้าไว้อย่างไรจำมิได้หรือ?”…นางจำไม่เห็นได้เลยพอซูหมินเห็นสีหน้าว่างเปล่าของนางก็รู้ทันที ว่า
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง ความเข้าใจผิดเป็นเหตุ
สิบสองความเข้าใจผิดเป็นเหตุ“ข้าขอรบกวนคุณหนูลู่หลินไม่นานหรอก”หนิงอันเอ่ยทันทีที่ลู่หลินขึ้นไปบนรถม้าเรียบร้อยแล้ว สีหน้าดูเหมือนมีเรื่องกังวลบางอย่างทำให้คนเพิ่งขึ้นมารู้สึกกังวลไปด้วยเลย“ได้เลยเพคะ”ต้นฉบับนิยายที่นางเคยอ่านมาล้วนบิดเบือนไปหมดแล้ว อีกทั้งนางก็อ่านถึงกลางเรื่องก็มาหัวใจวายตายเสียก่อน จึงไม่ทันรู้เรื่องราวตอนจบเลย…นางขอเพียงเหล่าตัวร้ายไม่ตายก็เป็นพอแล้ว“ท่านรู้แล้วกระมังว่าองค์รัชทายาทประสงค์จะสู่ขอท่านเป็นพระชายารอง”นางดูสีหน้าของหนิงอันแล้ว ดูท่าว่านางจะไม่เห็นด้วยทว่าก็คงขัดมิได้จึงได้ลองมาหยั่งเชิงนางเยี่ยงนี้เฮ้อ อย่างไรเสียลู่หลินก็ไม่คิดจะแต่งให้องค์รัชทายาท เหวินหลงอยู่แล้ว มิอยากให้ตัวเอกของเรื่องกังวล เรื่องที่จะไม่เกิดขึ้นแน่นอนเอาเสียเลยไม่ใช่อันใด นางเสียววูบว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับตนอีกนั่นแลคราแรกที่เจอทั้งสองในวันเดียวกัน นางก็ระดูแตกคาก้น…คราที่สอง อยู่พร้อมหน้ากันนางก็ได้กินยาปลุกกำหนัดเสียอย่างนั้นดูเอาเถิด ชะตาตัวร้ายยามอยู่ใกล้ตัวเอกช่างน่าเวทนาเพียงใด นางคงไม่วิ่งเข้าหาภัยให้ตนเองอีกแล้ว“เรื่องนั้นองค์หญิงหนิงอันไม่ต้องกังวลพระทั
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง อภัยเถิด
สตรีและบุรุษวัยกลางมองหน้ากันในใจต่างคิดตรงกันว่าบุตรีของนางอาจจะยังคงชอบองค์รัชทายาทเหวินหลงไม่เสื่อมคลายเมื่อครู่พวกเขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของลู่หลินไปทางบุรุษตระกูลอื่นแล้ว พอไม่ได้ผลจึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไปเสนาบดีหานหยิบเทียบสู่ขอสีเหลืองอร่ามออกมาจากอก ดูก็รู้ว่าต้องเป็นจดหมายที่มาจากคนในพระราชวังอย่างแน่นอน เขายื่นมันให้ลู่หลิน รอจนมือเล็กรับไปจึงค่อยเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง“ตามจริงเมื่อไม่นานมานี้องค์รัชทายาทเหวินหลงได้ส่งจดหมายมาเจรจากับข้า อืม เจ้าตัดสินใจเองแล้วกัน…เรื่องออกเรือนพวกเราให้เจ้าตัดสินใจเองเพื่อเป็นการชดเชยชีวิตที่ผ่านมา”ในจดหมายบอกไว้ว่า ต้องการจะสู่ขอลู่หลินไปเป็นพระชายารอง ฝ่ายเราหากตอบตกลงเขาก็มีข้อเสนอว่าจะเป็นฝ่ายสนับสนุนให้เสนาบดีหานทันที แม้ยังไม่เกิดพิธีอภิเษกก็ตาม ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นแผนปลดเกษียณของท่านพ่อของนางก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นก็ได้แล้ว เพราะมีคนสนับสนุนเป็นองค์รัชทายาทเหวินหลงผู้มีอำนาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าขุนนางชั้นสูงรวมกันหลายคนทว่าลู่หลินก็ไม่ได้มีความคิดที่จะแต่งเข้าเป็นภรรยาของเหวินหลงเท่าไหร่นัก เพราะนางก็ไม่รู้เจตนาของเขาว่าต้องการช่วยต
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
สิบหนึ่งวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดาลู่หลินกลับจากเรื่อนหลักก็นอนน้ำตาตกใน อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจนกระทั่งเผลอหลับไป นางตื่นขึ้นมาอีกทีก็ยามโหย่วแล้ว เหม่ยฮวายกมื้อเย็นเข้ามาให้นางกินในห้องพอจัดการจนหมดก็ยกออกไปยังดีที่นางให้เหม่ยฮวาตักน้ำอุ่นพร้อมใส่สมุนไพรบรรเทาปวดคลายเส้นลงไปในถังอาบน้ำ นางแช่ไปเกือบสองเค่อลุกออกมาถึงได้รู้สึกดีขึ้นกินข้าวอาบน้ำจนเสร็จเปลือกตาก็หนักอึ้งอีกแล้ว ลู่หลินจึงไล่เหม่ยฮวาและบ่าวคนอื่นไปพักส่วนนางก็ปิดไฟเตรียมนอนกึก!หน้าต่างที่ปิดไปแล้วถูกของแข็งบางอย่างกระแทกคราหนึ่ง ลู่หลินเพียงมองแต่พอถึงกระแทกอีกครหนึ่งนางจึงตัดสินใจเปิดออกดู“ว้าย ทะ…อื้อ”ลมวูบสายหนึ่งพัดเข้ามาทันทีที่ลู่หลินปลดกลอนออก นางยังไม่ทันมองเห็นที่มาของลมก็ถูกใครบางคนรวบเข้าสู่อ้อมกอดและครอบครองริมฝีปากไปทันทีเป็นซูหมินไม่ผิดแน่ จุมพิตเต็มไปด้วยความเร่าร้อนไล่จากริมฝีปากจนพอใจไล้ลงผ่านลำคอยาวระหงและต่ำลงไป เรื่อย ๆ หากไม่เพราะร่างที่แข็งเกร็งเปลี่ยนเป็นดีดดิ้นต่อต้าน เขาคงได้ลงต่ำไปกว่านี้เป็นแน่“ปล่อยข้านะ ท่านอ๋องจอมลามก!”เมื่อความลับไม่จำเป็นต้องเป็นความลับอีกต่อไปแล้วลู่หลินก็แสดงอ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบ กลยุทธ์
นางกลัวว่าวันหนึ่งที่ซู่หมินเบื่อของเล่นอย่างนางแล้วจะเป็นลู่หลินเองที่เสียใจ พอคิดได้นางก็พยายามออกห่างทว่ากลับถูกซูหมินดึงกลับเข้ามาในวังวนเสียทุกครา จนลู่หลินไม่รู้จะทำอันใดแล้ว“เจ้ากินน้อยเพียงนี้ คืนนี้กินข้าให้มากหน่อยชดเชยก็แล้วกัน”“โอ อย่างนั้นหม่อมฉันขอเติมข้าวอีกหน่อยดีกว่าเพคะ แหะ ๆ”ทุกคืนถูกเขาเคี่ยวกรำก็แทบขาดใจอยู่รอมร่อแล้ว มาบอกให้กินเขามากขึ้นพรุ่งนี้นางได้ตายอนาถสมใจแน่!อ้อ ยามนางอยู่กับชินอ๋องตามลำพังถูกเขาบังคับให้แสดงตัวเป็นสตรีได้เลย อีกทั้งให้เรียกขานแบบที่เขาสั่งอีก แต่เมื่อไปข้างนอกนางก็จะกลายเป็นคุณชายลู่หลินดังเดิมแต่เอาเข้าจริงช่วงนี้นางไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกหรอก เอะอะอันใดก็ถูกบุรุษบ้ากามผู้นี้ลากเข้าที่รโหฐานเสียทุกที ดีที่ชินอ๋องทำแล้วเขาให้นางกินยาห้ามครรภ์ไว้ มิเช่นนั้นคงมีลูกเต็มวังได้แล้วกระมัง“เอ่อ ท่านพี่หมินเพคะ วันพรุ่งนี้หม่อมฉันขอกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวนนะเพคะ”นางพูดจบคนข้างหลังนางก็หยุดมือที่กำลังคีบกับข้าวไปทันใด อีกทั้งยังแผ่รังสีความไม่พอใจบางอย่างออกมาจากลู่หลินที่แม้ไม่เห็นสีหน้าเขายังรู้สึกได้หากเป็นเช่นนี้นางอาจไม่ได้กลับจวนเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 1.1 สินค้าจากตระกูลเซี่ย
....จิ้งหรูเดินตามทางเดินเงียบยาวไปยังห้องริมสุด หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มันจะถือว่าเป็นพรหมลิขิตหรือเปล่านะที่นางจะได้เห็นตัวร้ายที่นางรู้สึกสงสารเขาแทบขาดใจจริง ๆ กับตาตัวเองแล้วเสียงฝีเท้าของนางเร่งร้อนขึ้นทุกที จนกระทั่งหยุดลงหน้าประตูไม้แกะสลักบานงาม เสียงหัวใจดังรัวแทบจะกลบเสียงอื่
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 20 นางถูกกล่าวหาว่าจะฆ่าแม่สามี
บทที่ 20 นางถูกกล่าวหาว่าจะฆ่าแม่สามีค่ำคืนนี้ช่างเงียบเหงาและเยือกเย็นกว่าคืนไหน สวี่เหวินหรงตัดสินใจกลับมานอนที่ห้องนอนเดิมของตนเอง นางไม่คิดจะเฉียดกรายไปที่ห้องนอนของฉินเย่าหานอีกเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาให้ใจต้องเจ็บช้ำไปมากกว่านี้นางเอนกายลงนอนพลางมองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า ในหัวยังคงมี
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 11 ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังเปลือยกายอยู่
บทที่ 11ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังเปลือยกายอยู่หลายวันผ่านไป…สวี่เหวินหรงยังคงรับผิดชอบหน้าที่ของตนอย่างดีที่สุด นางก้มหน้าก้มตาจัดการบัญชี ดูแลรายจ่ายรายรับของจวนในส่วนที่ตนเองรับผิดชอบแล้ว ซึ่งวันนี้เป็นวันจัดการงบของจวนอีกวันจึงมีงานมากเป็นพิเศษ กว่าจะปิดจบก็เลยเวลาทำงานจนนางบอกให้พ่อบ้านฉีกลับไปก
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 9.2
บทที่ 9.2“หากเจ้าคิดจะเป็นฮูหยินของข้า…ก็ต้องเจอเรื่องเช่นนี้แหละ” เขาหยุดเล็กน้อยเหมือนช่องว่างให้นางคิด “แม้จะเป็นเพียงฮูหยินในนามก็ตาม...”สวี่เหวินหรงเงยหน้าขึ้นจนสายตาว่างเปล่าสบเข้ากับแววตาดำลึกล้ำผสมความเยือกเย็นในใจนางอยากตะโกนว่านางไม่อยากเป็นฮูหยินของเขาแล้ว แต่ปากกลับต้องตอบอีกแบบ เพรา
You May Also Like
ลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.1K viewsข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง34.1K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ259.0K viewsข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.7K viewsชะตารักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม135 viewsเกิดใหม่ทั้งทีก็ใช้ชีวิตให้ดีเอาตัวรอดไปวันๆ
หรงเย่า / นาย่า50 viewsเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ890 viewsข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง
อักษรปรุงรัก198 views
