LOGINShare
บทที่ 9.2
publish date:
2026-04-10 11:45:41บทที่ 9.2
“หากเจ้าคิดจะเป็นฮูหยินของข้า…ก็ต้องเจอเรื่องเช่นนี้แหละ” เขาหยุดเล็กน้อยเหมือนช่องว่างให้นางคิด “แม้จะเป็นเพียงฮูหยินในนามก็ตาม...”
สวี่เหวินหรงเงยหน้าขึ้นจนสายตาว่างเปล่าสบเข้ากับแววตาดำลึกล้ำผสมความเยือกเย็น
ในใจนางอยากตะโกนว่านางไม่อยากเป็นฮูหยินของเขาแล้ว แต่ปากกลับต้องตอบอีกแบบ เพราะนางรู้…พระเอกในนิยายที่นางพยายามจะเกาะอยู่ตอนนี้ คือเชือกเส้นเดียวที่พานางรอดจากบทจบในนิยายเดิม
“ข้าไหว…เจ้าค่ะ” นางกลืนลมหายใจฝืด ๆ ลงคอ ก่อนส่งยิ้มแห้งไปให้ “เมื่อครู่เพียงมาไวไปหน่อยก็เลยตั้งรับไม่ทัน แหะ ๆ”
เสียงล้อบดถนนดังสม่ำเสมอแต่ไม่อาจกลบเสียงหัวใจของเหวินหรงที่เจ้าตัวได้ยินชัดกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจจะกลับมาเป็นปกติได้ตอนที่รถม้าหยุดที่หน้าจวนฉินแล้ว
ฉินเย่าหานก้าวลงจากรถม้าก่อนใครและก็เช่นเคยเขาเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะรออีกคนในรถม้า แต่เหวินหรงก็พบว่าเขาหยุดอยู่หน้าจวนไม่ใช่เพราะว่ารอนางตามมาแต่เพราะมีใครบางคนยืนต้อนรับอยู่ข้างหน้าจวนต่างหาก
จิ้นจื่อถงยืนรออยู่ด้วยท่าทีอ่อนน้อมยินดี แต่ด้วยเพราะตอนนี้เป็นฤดูหนาว อากาศเย็นนัก การออกมารอคนอยู่นานจนปลายจมูกแดงระเรื่อและปากซีดเช่นนี้จึงดูน่าประทับใจคูณสิบ
สวี่เหวินหรงหาได้หวั่นเกรง นางขยับกายเข้าไปยืนเคียงข้างฉินเย่าหานอย่างเป็นธรรมชาติแสดงตัวว่านางคือคนที่ไปกับเขา สายตาสองสตรีสบกันทันใด สวี่เหวินหรงยิ้มตาหยีทักทายจนจิ้นจื่อถงแทบซ่อนอารมณ์ไว้ภายใต้หน้ากากแห่งรอยยิ้มอันอ่อนหวานแทบไม่ไหว
“พี่หานเหนื่อยมากหรือไม่เจ้าคะ ข้าให้คนจัดเตรียมน้ำชาเอาไว้แล้ว ทั้งยังมีขนมดอกหอมหมื่นลี้ที่ข้าตั้งใจทำด้วยตนเอง เดี๋ยวจะให้คนยกไปให้ที่ห้องทำงานนะเจ้าคะ”
จื่อถงพยักหน้าไปยังถาดในมือของสาวใช้ส่วนตัวนามตงเสวี่ย ขนมรูปดอกไม้ที่จัดทำอย่างประณีตงดงามนั้น ดูราวกับถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อให้ผู้ชิมตราตรึงในรสชาติไปตลอดกาล
สวี่เหวินหรงมองขนมในถาดแล้วกลับขมวดคิ้วน้อย ๆ
... ขนมเช่นนี้ หากจำไม่ผิดในความทรงจำจากนิยายเดิม ขนมชนิดนี้ไม่เคยบอกไว้ว่านางเอกในนิยายอย่างจิ้นจื่อถงทำเป็นนะ แต่กลับถูกใช้เป็นตัวแทนแห่งความเจ็บปวดคราแล้วคราเล่าที่นางร้ายในนิยายอย่างสวี่เหวินหรงทำขนมชนิดนี้ให้เขาแต่ถูกฉินเย่าหานปฏิเสธและขยี้ซ้ำ
หรือว่า...การที่จื่อถงทำมาส่งให้เย่าหานต่อหน้านางร้ายที่เคยถูกสามีปฏิเสธไม่รับไว้เช่นนี้ จื่อถงคงหมายใช้เยาะเย้ยนางสินะ
ด้วยเพราะสวี่เหวินหรงอาจจะจ้องมองขนมหอมหมื่นลี้มากเกินไปจึงถูกเจ้าของขนมเห็นเสียแล้ว
“ฮูหยินสวี่อยากจะลองชิมดูบ้างหรือไม่เจ้าคะ? หากท่านชอบ วันหลังข้าจะทำมาส่งให้ที่เรือนด้วย”
“ไม่เป็นไร” สวี่เหวินหรงโบกมืออย่างเฉยเมยทันใด “ข้าไม่ค่อยชอบของหวานเลี่ยนเท่าใดนัก”
ยังไม่ทันที่คำตอบของนางจะจบดี เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบประดุจน้ำค้างแข็งของฉินเย่าหานก็ดังแทรกขึ้นมา
“มิต้องลำบากทำของดี ๆ ให้คนที่ไม่รู้คุณค่าหรอก เปลืองแรงเจ้าเปล่า ๆ”
ถ้อยคำนั้นฟังดูคล้ายเป็นห่วงเป็นใยจิ้นจื่อถง ทว่าปลายคมของมันกลับพุ่งเป้าทิ่มแทงสวี่เหวินหรงอย่างโหดเหี้ยม พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินเข้าจวนไป
จิ้นจื่อถงพยักหน้ารับคำอย่างน่าเอ็นดู รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าขณะที่นางเตรียมจะก้าวเท้าตามหลังเขาไป
ทว่าสวี่เหวินหรงไวกว่า
นางก้าวตามฉินเย่าหานไปติด ๆ แทรกตัวคั่นระหว่างคนสองคนจนจิ้นจื่อถงถูกดันให้รั้งท้าย
Latest chapter
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทส่งท้าย
บทส่งท้าย เมืองหลวงยามเช้าไม่เงียบเหงาอีกต่อไป เสียงฆ้องนับสิบแข่งกันตีเพื่อเรียกความสนใจ ชาวบ้านชาวเมืองใครที่ยังไม่ตื่นก็ตื่นเอาเสียตอนนี้ ผู้คนหลั่งไหลมายืนมองขบวนทหารที่เดินยาวเหยียดจากทิศของพระราชวังมุ่งจู่ถนนแถบที่พักจวนขุนนางชั้นสูง “นั่นขบวนอันใดมิรู้ ส่งเสียงดังแต่เช้า!!!” เป็นบุรุษหนวดเฟิ้มนายหนึ่งเอ่ยถามสหายข้างเคียงที่เพิ่งลุกขึ้นจากที่นอนไม่ต่างกัน “หากข้าจำไม่ผิดทั้งเครื่องแบบทหารและตราสัญลักษณ์บนหีบหลายร้อยหีบที่พวกเขาแบกนั้นเหมือนตราประจำของผู้ตรวจการแผ่นดินเลย” “เจ้าหมายถึงชินอ๋องน่ะหรือ!?” สหายผู้มายืนอยู่ก่อนพยักหน้ายืนยัน “นี่มันขบวนสินสอดไม่ผิดแน่ นั่นก็หมายความว่าชินอ๋องกำลังไปสู่ขอคุณหนูสักบ้านน่ะสิ!!!” มูลค่าสินสอดของผู้ตรวจการแผ่นดินผู้มีอำนาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้ย่อมมากเหลือคณานับ เรื่องน่าตื่นตาเช่นนี้มิได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ เหล่าชาวเมืองที่ตระหนักได้เช่นกันต่างรีบเคลื่อนขบวนตามทันทีพวกเขาอยากเห็นโฉมหน้าของคนที่ชินอ๋องหมายหมั้นไว้ อีกทั้งอยากรู้ว่าสินสอดของชินฮ่องนั้นจ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง นางไม่เห็นจำได้
“อ้อ เจ้าจะแต่งให้เขาแล้วข้าเล่า เจ้ามีสัมพันธ์กับข้าแล้วคิดจะทิ้งอย่างนั้นหรือ ไม่แน่ในท้องของเจ้าอาจมีเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าอยู่แล้วก็เป็นได้!!! ฉะนั้นเจ้าต้องแต่งเป็นพระชายาเอกให้ข้าได้เท่านั้น”ซูหมินจองแล้วใครหน้าไหนก็มาแย่งมิได้หรอก แต่ที่น่าโมโหมากที่สุดก็คือคนของเขาที่มีทีท่าจะนอกใจนั่นแหละลู่หลินตกใจที่อยู่ดีดีก็ถูกขอแต่งงานอย่างไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งคนที่ขอยังเป็นถึงท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ สตรีทั่วเมืองหลวงต่างต้องการเสนอตัวแต่งให้เขาไยเขาถึงได้เลือกนางกัน…สตรีมีมลทิน ไร้มารยาทอย่างสตรีในห้องหอ…หรือจะเป็นเพราะเขาและนางมีสัมพันธ์สวาทกันแล้วเพียงคิดว่าต้องรับผิดชอบ“หากเป็นเพราะต้องการเพียงรับผิดชอบหม่อมฉัน ไม่ต้องถึงขนาดแต่งงานก็ได้นะเพคะ หม่อมฉันไม่ถือ อื้อ..”ซูหมินฟังแล้วรู้สึกไม่ลื่นหู เมื่อไม่อยากฟังอีกต่อไปก็เลือกปิดปากนางด้วยริมฝีปากตนเองเสียเลยครั้งนี้เขาเพียงแนบลงและไล้เลียกกลีบปากเนียนนุ่มทั้งบนและล่างเท่านั้น ไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น“ข้าบอกอย่างนั้นหรือ ก่อนจากไปข้าบอกเจ้าไว้อย่างไรจำมิได้หรือ?”…นางจำไม่เห็นได้เลยพอซูหมินเห็นสีหน้าว่างเปล่าของนางก็รู้ทันที ว่า
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง ความเข้าใจผิดเป็นเหตุ
สิบสองความเข้าใจผิดเป็นเหตุ“ข้าขอรบกวนคุณหนูลู่หลินไม่นานหรอก”หนิงอันเอ่ยทันทีที่ลู่หลินขึ้นไปบนรถม้าเรียบร้อยแล้ว สีหน้าดูเหมือนมีเรื่องกังวลบางอย่างทำให้คนเพิ่งขึ้นมารู้สึกกังวลไปด้วยเลย“ได้เลยเพคะ”ต้นฉบับนิยายที่นางเคยอ่านมาล้วนบิดเบือนไปหมดแล้ว อีกทั้งนางก็อ่านถึงกลางเรื่องก็มาหัวใจวายตายเสียก่อน จึงไม่ทันรู้เรื่องราวตอนจบเลย…นางขอเพียงเหล่าตัวร้ายไม่ตายก็เป็นพอแล้ว“ท่านรู้แล้วกระมังว่าองค์รัชทายาทประสงค์จะสู่ขอท่านเป็นพระชายารอง”นางดูสีหน้าของหนิงอันแล้ว ดูท่าว่านางจะไม่เห็นด้วยทว่าก็คงขัดมิได้จึงได้ลองมาหยั่งเชิงนางเยี่ยงนี้เฮ้อ อย่างไรเสียลู่หลินก็ไม่คิดจะแต่งให้องค์รัชทายาท เหวินหลงอยู่แล้ว มิอยากให้ตัวเอกของเรื่องกังวล เรื่องที่จะไม่เกิดขึ้นแน่นอนเอาเสียเลยไม่ใช่อันใด นางเสียววูบว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับตนอีกนั่นแลคราแรกที่เจอทั้งสองในวันเดียวกัน นางก็ระดูแตกคาก้น…คราที่สอง อยู่พร้อมหน้ากันนางก็ได้กินยาปลุกกำหนัดเสียอย่างนั้นดูเอาเถิด ชะตาตัวร้ายยามอยู่ใกล้ตัวเอกช่างน่าเวทนาเพียงใด นางคงไม่วิ่งเข้าหาภัยให้ตนเองอีกแล้ว“เรื่องนั้นองค์หญิงหนิงอันไม่ต้องกังวลพระทั
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง อภัยเถิด
สตรีและบุรุษวัยกลางมองหน้ากันในใจต่างคิดตรงกันว่าบุตรีของนางอาจจะยังคงชอบองค์รัชทายาทเหวินหลงไม่เสื่อมคลายเมื่อครู่พวกเขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของลู่หลินไปทางบุรุษตระกูลอื่นแล้ว พอไม่ได้ผลจึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไปเสนาบดีหานหยิบเทียบสู่ขอสีเหลืองอร่ามออกมาจากอก ดูก็รู้ว่าต้องเป็นจดหมายที่มาจากคนในพระราชวังอย่างแน่นอน เขายื่นมันให้ลู่หลิน รอจนมือเล็กรับไปจึงค่อยเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง“ตามจริงเมื่อไม่นานมานี้องค์รัชทายาทเหวินหลงได้ส่งจดหมายมาเจรจากับข้า อืม เจ้าตัดสินใจเองแล้วกัน…เรื่องออกเรือนพวกเราให้เจ้าตัดสินใจเองเพื่อเป็นการชดเชยชีวิตที่ผ่านมา”ในจดหมายบอกไว้ว่า ต้องการจะสู่ขอลู่หลินไปเป็นพระชายารอง ฝ่ายเราหากตอบตกลงเขาก็มีข้อเสนอว่าจะเป็นฝ่ายสนับสนุนให้เสนาบดีหานทันที แม้ยังไม่เกิดพิธีอภิเษกก็ตาม ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นแผนปลดเกษียณของท่านพ่อของนางก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นก็ได้แล้ว เพราะมีคนสนับสนุนเป็นองค์รัชทายาทเหวินหลงผู้มีอำนาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าขุนนางชั้นสูงรวมกันหลายคนทว่าลู่หลินก็ไม่ได้มีความคิดที่จะแต่งเข้าเป็นภรรยาของเหวินหลงเท่าไหร่นัก เพราะนางก็ไม่รู้เจตนาของเขาว่าต้องการช่วยต
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
สิบหนึ่งวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดาลู่หลินกลับจากเรื่อนหลักก็นอนน้ำตาตกใน อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจนกระทั่งเผลอหลับไป นางตื่นขึ้นมาอีกทีก็ยามโหย่วแล้ว เหม่ยฮวายกมื้อเย็นเข้ามาให้นางกินในห้องพอจัดการจนหมดก็ยกออกไปยังดีที่นางให้เหม่ยฮวาตักน้ำอุ่นพร้อมใส่สมุนไพรบรรเทาปวดคลายเส้นลงไปในถังอาบน้ำ นางแช่ไปเกือบสองเค่อลุกออกมาถึงได้รู้สึกดีขึ้นกินข้าวอาบน้ำจนเสร็จเปลือกตาก็หนักอึ้งอีกแล้ว ลู่หลินจึงไล่เหม่ยฮวาและบ่าวคนอื่นไปพักส่วนนางก็ปิดไฟเตรียมนอนกึก!หน้าต่างที่ปิดไปแล้วถูกของแข็งบางอย่างกระแทกคราหนึ่ง ลู่หลินเพียงมองแต่พอถึงกระแทกอีกครหนึ่งนางจึงตัดสินใจเปิดออกดู“ว้าย ทะ…อื้อ”ลมวูบสายหนึ่งพัดเข้ามาทันทีที่ลู่หลินปลดกลอนออก นางยังไม่ทันมองเห็นที่มาของลมก็ถูกใครบางคนรวบเข้าสู่อ้อมกอดและครอบครองริมฝีปากไปทันทีเป็นซูหมินไม่ผิดแน่ จุมพิตเต็มไปด้วยความเร่าร้อนไล่จากริมฝีปากจนพอใจไล้ลงผ่านลำคอยาวระหงและต่ำลงไป เรื่อย ๆ หากไม่เพราะร่างที่แข็งเกร็งเปลี่ยนเป็นดีดดิ้นต่อต้าน เขาคงได้ลงต่ำไปกว่านี้เป็นแน่“ปล่อยข้านะ ท่านอ๋องจอมลามก!”เมื่อความลับไม่จำเป็นต้องเป็นความลับอีกต่อไปแล้วลู่หลินก็แสดงอ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบ กลยุทธ์
นางกลัวว่าวันหนึ่งที่ซู่หมินเบื่อของเล่นอย่างนางแล้วจะเป็นลู่หลินเองที่เสียใจ พอคิดได้นางก็พยายามออกห่างทว่ากลับถูกซูหมินดึงกลับเข้ามาในวังวนเสียทุกครา จนลู่หลินไม่รู้จะทำอันใดแล้ว“เจ้ากินน้อยเพียงนี้ คืนนี้กินข้าให้มากหน่อยชดเชยก็แล้วกัน”“โอ อย่างนั้นหม่อมฉันขอเติมข้าวอีกหน่อยดีกว่าเพคะ แหะ ๆ”ทุกคืนถูกเขาเคี่ยวกรำก็แทบขาดใจอยู่รอมร่อแล้ว มาบอกให้กินเขามากขึ้นพรุ่งนี้นางได้ตายอนาถสมใจแน่!อ้อ ยามนางอยู่กับชินอ๋องตามลำพังถูกเขาบังคับให้แสดงตัวเป็นสตรีได้เลย อีกทั้งให้เรียกขานแบบที่เขาสั่งอีก แต่เมื่อไปข้างนอกนางก็จะกลายเป็นคุณชายลู่หลินดังเดิมแต่เอาเข้าจริงช่วงนี้นางไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกหรอก เอะอะอันใดก็ถูกบุรุษบ้ากามผู้นี้ลากเข้าที่รโหฐานเสียทุกที ดีที่ชินอ๋องทำแล้วเขาให้นางกินยาห้ามครรภ์ไว้ มิเช่นนั้นคงมีลูกเต็มวังได้แล้วกระมัง“เอ่อ ท่านพี่หมินเพคะ วันพรุ่งนี้หม่อมฉันขอกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวนนะเพคะ”นางพูดจบคนข้างหลังนางก็หยุดมือที่กำลังคีบกับข้าวไปทันใด อีกทั้งยังแผ่รังสีความไม่พอใจบางอย่างออกมาจากลู่หลินที่แม้ไม่เห็นสีหน้าเขายังรู้สึกได้หากเป็นเช่นนี้นางอาจไม่ได้กลับจวนเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 6 เจ้าเข้าวังไปกับข้า
บทที่ 6เจ้าเข้าวังไปกับข้าสมุดบัญชีเล่มหนาหลายเล่มวางซ้อนก่ายกันเป็นตั้ง กลิ่นของน้ำหมึกเก่าปนเปกับกลิ่นน้ำหมึกใหม่โชยแตะจมูก สวี่เหวินหรงค่อยๆ พลิกเปิดไปทีละหน้า นิ้วเรียวไล่ตามตัวเลขที่เรียงรายเป็นแถวอย่างใจเย็นรายจ่ายส่วนกลางล้วนดูเป็นปกติอาจเพราะอย่างไรคนจัดการก็คือพ่อบ้านฉีเช่นเคย ทว่าทันที
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 5 นี่หรือคือมารยาของนางเอกในนิยาย
บทที่ 5นี่หรือคือมารยาของนางเอกในนิยายท่าทีของจิ้นจื่อถงก็เปลี่ยนฉับพลันจื่อถงทำหน้าเศร้าใจไม่พอยังเอื้อมมาคว้ามือของสวี่เหวินหรงแล้วดึงให้มาที่อกของตนเองแล้วก็ปล่อยมือก่อนจะหงายหลังไปเองอย่างตั้งใจเสียหลักให้ใครบางคนดู“อ๊ะ!”เสียงร้องดังเกินพอดี ท่ามกลางความงุนงงที่เกิดขึ้นกะทันหัน จิ้นจื่อถงเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 4 การเจรจาล้มเหลว
บทที่ 4การเจรจาล้มเหลวหลังคืนเหตุการณ์ที่ศาลากลางสระบัว สวี่เหวินหรงก็ไม่ได้พบทั้งฉินเย่าหานและจิ้นจื่อถงอีกเลย ส่วนหนึ่งเพราะนางไม่ออกจากเรือน อีกส่วนหนึ่ง…เพราะนางไม่คิดจะออกไปนางไข้ขึ้นตั้งแต่คืนนั้น ลำคอแห้งผาก ศีรษะหนักอึ้ง ไอเป็นพัก ๆ ร่างกายอ่อนล้าจนแทบลุกไม่ขึ้น นางนอนพักอยู่ในห้องเงียบ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 3.2
บทที่ 3.2จิ้นจื่อถงอ้าปากจะห้าม แต่เหอเฟิงหลัวรีบปรายตาปรามอย่างหวังดี นางก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอเหลือเพียงท่าทีรู้สึกผิดอยู่เนือง ๆฉากนี้ในนิยายจบด้วยนางร้ายในนิยายต้องดื่มสุราที่ใส่ยากำหนัดเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน หลังจากนั้นก็ทำได้เพียงรีบหาทางปลีกตัวหลบไปทุกข์ทนกับความทรมานที่ตนเองเป็นผู้
You May Also Like
คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.3K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.3K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.2K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.4K viewsพลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง
โย่วจื่อฉา140 viewsข้ามมิติมาส่งเสบียงในยุคโบราณที่แห้งแล้ง
ภัสสพิชชา750 viewsพี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก
ม่านอวี้371 viewsตัวประกอบอย่างข้า ขอลาออกจากการเป็นภรรยาของท่านโหว
ซูเล่อเหยียน602 views
