ราคีซาตาน 2

ปัง ปัง ปัง

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย” กชสรทั้งตะโกนเรียกทั้งแคะแต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาแม้แต่น้อย แต่คนตัวเล็กในห้องก็ไม่ละความพยายามที่จะร้องเรียกขอความช่วยเหลือ นานสองนานก็ไม่มีใครตอบหรือเสียงอะไรเดินผ่านมาแม้แต่น้อย เธอนั้นจนปัญญาที่จะส่งเสียง หญิงสาวจึงเดินกลับไปนั่งลงเตียงนอนแล้วเปิดโคมไฟหัวเตียง เพื่อให้มีแสงสว่างภายในห้องนี้ กชสรมองซ้ายแลขวาเพื่อที่จะหากระเป๋าสะพายที่จำได้ว่าเธอสะพายติดตัวไว้กลับไม่พบ

มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเธอกันเนี่ย

ในระหว่างที่ร่างเล็กกำลังนั่งคิดทบทวนกับตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม สองมือน้อยลูบเข้าที่ใบหน้าพยายามนึกว่าเธอไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจหรือบาดหมางใจกับใครบ้าง แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

กชสรเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเธอได้ยินเสียงมีคนกำลังไขกุญแจเข้ามาภายในห้อง มองประตูบานนั้นอย่างหวาดระแวง ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอบาง ทันทีที่ประตูนั้นเปิดออกร่างเล็กนั้นถอยรุดติดหัวเตียงอย่างหวาดกลัว

“แกเป็นใคร จับฉันมาที่นี่ทำไม” หญิงสาวร้องถามชายร่างสูงสองคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางน่าเกรงขาม ทำเอาร่างเล็กนั้นตกใจไม่น้อย

“พวกผมเป็นใครไม่สำคัญ แต่ตอนนี้เจ้านายผมต้องการที่จะพบคุณ”  หนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยขึ้นมาเสียงเข้ม

“เจ้านายของพวกแกเป็นใคร” หญิงสาวถามชายตรงหน้าถึงแม้จะหวาดหวั่นไม่น้อย

“มากับพวกผม แล้วคุณจะรูปเอง อีกอย่างเจ้านายผมไม่ชอบคนผิดเวลา”

เจ้านายของเขาคือใครกัน ชายสองคนนั้นเดินออกจากห้องไป หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง อย่างสงสัยว่าเจ้านายของคนพวกนั้นเป็นใครก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ชายชุดดำที่เดินเข้าไปหาเธอที่ห้องก่อนหน้านี้นั้น เดินนำหน้าร่างเล็กบอบบางในชุดกางเกงยีนสีซีดสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวดูเข้ากันในตอนแรก แต่ตอนนี้ชายเสื้อมันหลุดลุ่ยออกมาขอบกางเกง แต่เธอกลับไม่สนใจ แต่สิ่งที่เธอให้ความสนใจมากกว่านั้นคือ เหล่าคนพวกนี้จับตัวเธอมาทำไมกัน เธอไปทำอะไรให้พวกเขา ระหว่างที่หญิงสาวเดินตามไปไม่นานชายนสองคนนั้นก็มาหยุดอยู่หน้าห้อง ห้องหนึ่งของบ้านหลังนี้ ก่อนจะเปิดประตูให้เธอเข้าไป

“เธอมาแล้วครับนาย” ขายคนหนึ่งบอกเสียงเข้มให้คนภายในห้องได้รับรู้ แล้วหันมาบอกหญิงสาวอีกครั้ง

“เชิญครับ เจ้านายรออยู่ข้างใน”

กชสรยืนลังเลไม่น้อยก่อนที่จะเดินเข้าห้องไป เพียงแค่เธอก้าวพ้นธรณีประตูมาเท่านั้น ประตูบานใหญ่ก็ปิดลงทำให้หญิงสาวหันขวับไปทางด้านหลังด้วยความตกใจทันที

“กลัวเหรอ” น้ำเสียงเข้มของคนที่นั่งหันหลังอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่เอ่ยขึ้น

‘กลัวสิ ใครจะไม่กลัว’ คนตัวเล็กเอ่ยในใจ แล้วมองไปยังคนที่นั่งอยู่ก่อนจะเอ่ยถาม

“คุณเป็นใคร จับฉันมาที่นี่ทำไม”

“เข้าเรื่องได้เร็วดีนี่ ผู้หญิงที่ชอบแย่งของของคนอื่นอย่างหน้าด้านๆ มันก็ไร้ยางอายแบบนี้แหละ”

“คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ แล้วฉันก็ไม่ได้ไปแย่งอะไรของใครมาด้วย” หญิงสาวเถียงกลับอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ในสิ่งที่เขาพูด เขาเป็นใครเธอไม่รู้จักเสียด้วยซ้ำ

“ลืมง่ายดีเนอะ คงจะแย่งมาเยอะจนจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร”

“ฉันไม่รู้ และอีกอย่างฉันไม่รู้จักคุณ”

สิ้นเสียงของกชสรคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่หันหลังกลับมาอยู่ตรงหน้าเธอ คนตัวเล็กจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาในคราแรกที่หันมาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ก่อนจะเรียกสติกลับมาอีกครั้ง มองใบหน้าเขาดี ๆ อีกครั้งนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอเขาหรือไม่ แต่ที่แน่ ๆ เธอนั้นจำไม่ได้และไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องอะไร

“เธอไม่รู้จักฉัน แต่ฉันรู้จักเธอดี กชสร”