LOGINแต่นางรู้ว่าจะเริ่มจากการทดลองเล็กๆรู้ว่าจะเรียกคนที่มีความสามารถมาช่วยรู้ว่าจะจดผลสำเร็จและความล้มเหลวและรู้ว่าทุกสิ่งซึ่งสร้างขึ้นต้องไม่กลายเป็นโซ่ให้ผู้ใดใช้รัดคอคนอื่นอีกห่างออกไปในเมือง เสิ่นฉางอี้ซึ่งถูกขังอยู่ในเรือนจำได้รับข่าวว่าอันเป่ารอดถึงวันเกิดปีที่เจ็ดเขานั่งนิ่งอยู่หลังลูกกรง ก
และไม่มีผู้ใดสังหารนางช่วงบ่าย ชาวบ้านนำขนมกับผลไม้มาร่วมยินดี บ้านรองไม่ได้จัดงานใหญ่ เพียงตั้งโต๊ะชาใต้ต้นพุทรา เด็กๆ วิ่งเล่น ผู้ใหญ่พูดคุยและช่างเย็บนำตุ๊กตารูปใหม่มาให้อันเป่าตัดสินรูปใหม่เป็นแม่ไก่ท้องกลม ปีกสั้นและมีผ้าคาดศีรษะสีแดงอันเป่ามองแม่ทัพต้าจินตัวจริง แล้วมองตุ๊กตา“มันอ้วนเกินไป
ยิ่งใกล้วัน หลินซูเหนียงยิ่งเฝ้าบุตรสาวไม่ห่าง อาหารทุกอย่างต้องมีคนชิม น้ำดื่มต้มใหม่ทุกวันและไม่มีผู้ใดรับของจากคนแปลกหน้าอันเป่าเองก็ระวังตัวนางไม่ออกจากบ้านลำพังไม่ปีนต้นพุทราไม่แอบตามคนไปดูเรื่องลึกลับแม้แต่แม่ทัพต้าจินหลุดจากเล้า นางยังเรียกพี่ชายไปจับด้วยกัน“เจ้าเปลี่ยนไปจริงๆ” เสิ่น
“เพราะข่าวปลอมของเจ้า”“ใช่”“ข้าควรเกลียดเจ้า”“เจ้ามีสิทธิ์”เมิ่งซื่อลุกขึ้นเดินออกจากห้องโดยไม่กล่าวอีกไม่มีการให้อภัยทันที ไม่มีการโอบกอดแล้วลืมความเจ็บปวดสี่สิบปีอันเป่าไม่ตามไปบังคับให้ทั้งสองคืนดีความจริงมิได้รักษาแผลทุกชนิดในพริบตา บางครั้งมันเพียงเปิดแผลเก่าให้เห็นชัด เพื่อให้เจ้าของตัด
หลินซูเหนียงจดทุกจำนวน ไม่มีผู้ใดถูกบังคับและเงินจะใช้ได้เมื่อมีผู้ดูแลอย่างน้อยสามคนลงชื่อกองเงินเล็กๆ เริ่มต้นด้วยเงินไม่ถึงสองร้อยอีแปะแต่มันทำให้อันเป่าเข้าใจว่า ความโชคดีของนางมิได้มีไว้ให้ตนเองร่ำรวยเพียงคนเดียว หากโอกาสซึ่งนางได้รับสามารถสร้างงาน ให้คนมีรายได้และช่วยเด็กอื่นไม่ต้องถูกทำร้าย
อีกคนหนึ่งยังมีชีวิตและเพิ่งอายุเจ็ดขวบเมื่อเดือนก่อนชื่อว่าเฝิงเสี่ยวถง อยู่หมู่บ้านต้าเหอทางเหนือเมื่อตรวจรายชื่ออย่างละเอียด กลับพบว่าเฝิงเสี่ยวถงมิใช่ผู้มาเกิดใหม่ นางเป็นเด็กธรรมดาซึ่งเกิดตรงเวลาใกล้เคียงอันเป่าสิ่งนี้ทำให้ทุกคนเข้าใจว่า ศัตรูมิได้รู้แน่ชัดว่าเด็กคนใดเป็นหมายเลขหก พวกมันเลือ






![I'll follow Apollo [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
