Nobela ni Lolishy

รุ่งเช้าจือเหยาได้รับจดหมายจากหลู่ฉางเยี่ยนอีกฉบับ เขาเขียนยาวกว่าทุกครั้ง กล่าวถึงวัยเด็ก วันที่สองตระกูลหมั้น วันที่นางเคยช่วยเขาคัดตำราและบอกว่าเขา “มิอยากให้สิบสองปีจบเหมือนมิเคยมี”จือเหยาอ่านจนจบจากนั้นตอบสั้นสิ่งที่เคยมี ข้ามิปฏิเสธว่าเคยมี แต่การยอมรับอดีตมิเท่ากับต้องให้มันเป็นอนาคตนางลงชื่อเต็ม มิใช้คำสนิทจดหมายถูกส่งกลับพร้อมหีบเล็กซึ่งมีของชิ้นสุดท้ายจากวัยเด็ก...สายห้อยหยกที่เคยผูกกับหยกครึ่งเมฆ นางเพิ่งพบตอนจัดหีบ มิใช่ของหมั้นหลัก แต่เป็นสิ่งที่มิควรค้างจือเหยาคิดว่าเรื่องนี้จบแล้วจริงคืนนั้นฝนตกหนักลมตีหน้าต่างจนเทียนไหว ชิงไต้กลับเรือนคนใช้ไปแล้ว จือเหยากำลังเทียบบัญชีฉางเหอกับทะเบียนกองเรือเก่าเสียงแตกเบาดังจากหลังเรือนมิใช่ฟ้าร้องนางดับเทียนทันทีประตูลับเปิดจากด้านใน เผยจิ่งเช่อออกมา มือแตะดาบ“มีคน” เขากระซิบจือเหยาได้ยินแล้ว เสียงรองเท้าบนหลังคา หนึ่ง สอง มากกว่านั้น“ยาม?”“มิมีสัญญาณ”คนที่เข้ามามิใช่แขกเผยจิ่งเช่อดึง

หลู่ฉางเยี่ยนรออยู่ในห้องรับรองด้านนอก เขามิได้เข้าลึกถึงเรือนในตามฐานะเดิมอีกแล้วจือเหยาเห็นสิ่งนี้ก่อนอย่างอื่น“คุณชายหลู่”คำเรียกทำให้เขาขมวดคิ้ว “ต้องห่างถึงเพียงนี้?”“เราถอนหมั้นแล้ว”เขาเงียบ ก่อนกล่าว “ข้าได้ยินว่าคนจวนเผยกดดันเจ้าเรื่องทรัพย์”“จัดการแล้ว”“กรมกลาโหมเข้าตรวจ?”จือเหยามอง “ข่าวเร็ว”“เรื่องจวนโหว คนจับตา”“แล้ว?”“ถ้าเจ้าอยู่ลำบาก ข้าช่วยได้”นางรอ“การแต่งครั้งนี้เกิดเพราะราชโองการกับคนตาย หากเจ้าต้องการออกจากจวนในอนาคต ข้าสามารถให้บิดาหาทาง...”จือเหยายกมือ“ท่านคิดว่าข้าแต่งเพราะประชดท่านจริง?”หลู่ฉางเยี่ยนหน้าแข็ง “มิทั้งหมด แต่เจ้ามิรู้จักเผยจิ่งเช่อด้วยซ้ำ”“ท่านก็มิรู้จักชีวิตข้าหลังถอนหมั้น”“จือเหยา เรารู้จักกันสิบสองปี”“สิบสองปีมิทำให้คำว่าเราอยู่ตลอดไป”เขาหยุดนางกล่าวชัด “มิมีคำว่าเราแล้ว”“ข้ามิได้บอกให้เจ้ากลับมาเป็นคู่หมั้นทันที ข้าเพียง...”“เพียงคิดว่าท่านควรช่วยจัดทางออกให้ข้า”คำนี้ทำให้เขาเงียบจือเหยานึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งเถียงกับเผยจิ่งเช่อหลายครั้ง คนสองคนต่างกันมาก แต่มีนิสัยคล้ายอย่างหนึ่ง...คิดว่าถ้าตนเห็นทางที่ดีกว่า ก็สมควรเสน

รุ่งเช้า จือเหยาเรียกผู้จัดการเก่าของร้านมารดามาถามเรื่องฉางซุ่นโดยใช้เหตุผลว่ากำลังจัดทะเบียนพ่อค้าเก่าคำตอบทำให้เส้นเริ่มมีรูปฉางซุ่นเปลี่ยนชื่อเป็นหย่งเซิ่งช่วงปลายปีหย่งเหอสิบสี่ หลังผู้ถือหุ้นหลักเปลี่ยนบางส่วน กิจการขยายจากการขนของทั่วไปไปสู่รับงานคลังและส่งของไกลขึ้น“ผู้ใดรับรองตอนเปลี่ยนทะเบียน” จือเหยาถามผู้จัดการค้นสำเนาเก่า พบชื่อผู้ค้ำย่อว่า “ล.”และบันทึกคนส่งเอกสารชื่อหลู่เหวินไห่นางหยุด“หลู่ใด”“ข้าน้อยมิแน่ขอรับ สมัยนั้นได้ยินว่าเป็นสายรองตระกูลหลู่ แต่มิเคยพบเจ้าตัว”จือเหยามิโยงไปหลู่ฉางเยี่ยนทันที ตระกูลหลู่ใหญ่ มีญาติหลายสาย ชื่อย่อหนึ่งตัวมิใช่หลักฐานช่วงบ่ายฉินเฟิงนำข่าวว่า หลู่เหวินไห่มีตัวจริง เป็นคนดูแลงานค้าของญาติสายหนึ่งและเคยเดินเรื่องให้ห้างหลายแห่ง มิได้ทำเฉพาะหย่งเซิ่ง“ดังนั้นเส้นหลู่อาจเป็นเพียงผู้ค้ำทางธุรกิจ” จือเหยาสรุปเผยจิ่งเช่อพยักหน้า “ยังมิกล่าวหา”ทั้งสองกลับไปที่บัญชีทหาร ตราหย่งเซิ่งปรากฏในรายการส่งธัญพืชหลายครั้ง ยอดจ่ายดูครบ แต่ยอดรับบางจุดต่ำกว่า

ตราคลื่นสามชั้นพาจือเหยากลับไปยังหีบเอกสารของมารดานางจำได้ว่าตรานี้เคยอยู่บนใบส่งผ้ากับธัญพืชทางเหนือหลายปีก่อน เป็นตราของห้างฉางซุ่นซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อกิจการ“เปลี่ยนเป็นอะไร” เผยจิ่งเช่อถาม“ต้องตรวจทะเบียนเก่า”เขามองนางไล่รายชื่อจากความจำโดยมิเปิดสมุดหลายครั้ง แล้วถาม “เจ้าจำตราพ่อค้าหลายปีได้ทั้งหมด?”“มิทั้งหมด สิ่งที่เกี่ยวกับสินเดิมมารดาข้าจำมากหน่อย”“เพราะ?”“ถ้าจำมิได้ คนอื่นก็จะบอกข้าได้ทุกอย่างว่าเคยเกิดขึ้น ทั้งที่อาจมิจริง”คำตอบทำให้เขาเงียบก่อนหน้านี้เขามองนางเป็นสตรีซึ่งราชโองการส่งเข้าจวนและอาจเป็นช่องทางของคนอื่น วันนี้เป็นครั้งแรกที่จือเหยารู้สึกว่าสายตาเขาเปลี่ยนจาก “ต้องระวัง” เป็น “อาจใช้เป็นคู่คิดได้จริง”เขาเอาสำเนาบัญชีทหารอีกชุดออกมา“ข้าคิดว่าเจ้าควรเห็น”“อะไร”“รายการจ่ายเงินพ่อค้าซึ่งส่งเสบียงช่วงก่อนหลงเหมิน”จือเหยารับ “ท่านไว้ใจข้าขึ้น?”“ข้าไว้ใจวิธีที่เจ้าตรวจสิ่งต่าง ๆ”“ยังมิไว้ใจข้า?”“คนสองอย่างนี้ต่าง”“ตรงดี”

สองวันหลังงานเลี้ยง ข่าวเรื่องที่นั่งเดินไปถึงตระกูลหลู่ หลู่ฉางเยี่ยนมิได้มาหาจือเหยา แต่ให้คนส่งของบางอย่างมาจวนเผย...ยาบำรุงกับผลไม้ตามฤดู พร้อมข้อความว่า “อย่าใส่ใจคำคน”จือเหยาคืนทั้งหมดข้อความตอบมีเพียง “ขอบคุณคุณชายหลู่ ฮูหยินโหวสบายดี”มิมีชื่อเดิม มิมีคำสนิทวันเดียวกัน สตรีจากตระกูลสายรองเผยสองคนมาเยี่ยม หนึ่งในนั้นถามตรงว่า หลังท่านโหวตายแล้ว ทรัพย์บางอย่างควรให้ญาติบุรุษถือแทนหรือไม่ เพราะ “สตรีใหม่อาจยังมิรู้เรื่องทหารและที่ดินพระราชทาน”จือเหยานั่งฟังจนจบ“สิ่งที่ข้ามิรู้ ข้าถามผู้รู้” นางตอบ “สิ่งที่กฎหมายบอกว่ามิใช่ของข้า ข้ามิแตะ ส่วนสิ่งที่อยู่ในอำนาจฮูหยินสายหลัก ข้ามิมอบเพียงเพราะข้าเป็นสตรี”อีกฝ่ายหัวเราะแห้ง “ข้าเพียงหวังดี”“ขอบคุณ”“แต่คนในตระกูลควรช่วยกัน...”จือเหยามองตรง “ข้าก็คือคนในตระกูล”ประโยคนี้ทำให้คนเงียบ“ข้าคือฮูหยินเจิ้นเป่ยโหวตามราชโองการและพิธีครบ ถ้าผู้ใดเห็นว่าข้ามิมีสิทธิ์ในสิ่งซึ่งกฎหมายให้ โปรดนำข้อกฎหมายมา ข้าจะอ่าน”มิมีผู้ใดนำมาหล

งานเลี้ยงของฮูหยินเสนาบดีกรมโยธาจัดในสวนซึ่งมีบึงบัวกลางเรือน แขกสตรีมาจากหลายตระกูล ข่าวเรื่องจือเหยาถอนหมั้นแล้วแต่งกับคนตายทำให้นางกลายเป็นหัวข้อที่มิมีผู้ใดพูดต่อหน้าเต็มคำ แต่สายตากลับถามแทนจือเหยาแต่งชุดสีม่วงหม่น มิไว้ทุกข์เต็มเพราะพิธีศพผ่านแล้ว แต่มิใช้สีสดเกินฐานะหญิงเพิ่งแต่งกับผู้ล่วงลับนางคารวะเจ้าภาพตามมารยาท จากนั้นถูกเชิญนั่งกับฮูหยินตระกูลขุนนางระดับใกล้กัน“ฮูหยินเผยดูสบายดี” สตรีผู้หนึ่งเอ่ย “ข้านึกว่าจะพักจวนอีกหลายเดือน”“ท่านย่าบอกว่าคนเป็นยังต้องออกจากประตูเจ้าค่ะ” จือเหยาตอบประโยคมิแข็ง แต่ปิดทางสงสารมินานซูหว่านโหรวปรากฏพร้อมสตรีจากบ้านญาติ นางยังมิมีฐานะในจวนหลู่ เพราะตระกูลหลู่ยังมิยอมรับตามที่หลู่ฉางเยี่ยนต้องการเต็มที่สายตาหลายคู่ยิ่งสนใจหว่านโหรวเข้ามาคารวะ “ฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว”จือเหยาพยักหน้าสตรีอีกคนหัวเราะเบา “เมื่อก่อนทั้งสองเกือบเป็น…คนกันเอง วันนี้ฐานะเปลี่ยนเสียแล้ว”จือเหยามิรับเหยื่อ “ฐานะคนย่อมเปลี่ยนตามเอกสารและพิธีเจ้าค่ะ”ซูหว่านโหรวเม้มริมฝีปาก

“คารวะท่านพ่อครัวใหญ่ขอรับ ข้ามีนามว่าเป่ยซานหลง แล้วทางด้านนี้บิดาของข้ามีนามว่าเป่ยตงหลินและบุตรสาวของข้านามว่าจินเออร์ขอรับ พวกเราเป็นเจ้าของเกวียนผักเหล่านี้”“เสียมารยาทแล้ว ๆ เชิญพวกท่านด้านในดีกว่า”“ขอรับ” เมื่อเข้ามาด้านในแล้วพ่อครัวใหญ่ได้เริ่มต้นพูดคุยเรื่องการซื้อผัก“ข้าอยากซื้อผักของท่านโดยทำสัญญาระยะยาวได้หรือไม่”“เอ่อ อะไรนะขอรับ ระยะยาวเลยหรือ”“ข้าขอเสียมารยาทนะเจ้าคะท่านพ่อครัวใหญ่ ระยะยาวที่ว่านี่อย่างไรหรือเจ้าคะ”“ก็...ทุกครั้งที่เจ้าปลูกผักได้ให้นำมาให้ ข้าอย่างไรล่ะ”“ได้เจ้าค่ะ”“ไวไปหรือไม่”“อิอิ ไม่หรอกเจ้าค่ะ แต่ข้าอยากทำสัญญาเป็น เมื่อมีผลผลิตชนิดใดที่ท่านสั่งมาท่านจะรับซื้อในราคาเดิม และไม่สามารถต่ำกว่าราคาตลาดได้หากท่านปฏิเสธต้องจ่ายค่าปรับให้กับทางเรา ในราคาไม่ต่ำกว่าจำนวนผักที่นำมาขายเมื่อเปรียบเทียบราคากับท้องตลาดในขณะนั้นนอกจากนี้จะต

ผักที่ครอบครัวเป่ยเก็บได้ในเช้าของวันนี้ คือผักกาดจำนวนหนึ่งร้อยห้าสิบหัว ผักบุ้งที่จัดเป็นกำ ๆ ได้อีกห้าสิบมัด และผักคะน้าอีกห้าสิบมัด เรียกได้ว่าปลูกไปเพียงราว ๆ เพียงเกือบครึ่งเดือนแต่ผลผลิตที่ได้เกินคาดไปมากมาย เรื่องนี้กลับไป นางคงต้องไปพูดคุยกับ จินหลงให้ดี ๆ เสียแล้ว ยังดีที่บ้านมีกำแพงสูงลิบลิ้ว ไม่เช่นนั้นชาวบ้านคงได้สงสัยและกล่าวหาว่าบ้านนาง มีที่ดินทองคำละมั้ง หึหึท่านตาและท่านพ่อช่วยกันขับเกวียน โดยที่มีเจ้าม้าแฝดสองตัวเป็นผู้ลาก แต่ หากพูดให้ถูกต้องแล้ว เพียงแค่จับเชือกไว้จะถูกกว่า เพราะสัตว์ทั้งสองตัวมีจิตวิญญาณของตนเอง จึงไม่ต้องให้ผู้ใดบังคับเพียงกระซิบบอกจุดหมายที่พวกมันเคยไป ม้าทั้งสองก็ออกเดินทางได้เอง เป่ยจินลูบคอพวกมันอย่างพอใจ พักหลังพวกมันดูแข็งแรงขึ้น แต่ยังไม่ยอมให้นางซักถามมากนักอำเภอชิงหลิงเป็นอำเภอที่มีขนาดกลาง ค่อนข้างไปทางใหญ่ เนื่องจากช่วงหลังมานี้มีประชากรเพิ่มมากขึ้น โดยจะมีคนจากหมู่บ้านอื่นแวะเวียนมาที่นี่ รวมไปถึงนักเดินทางต่าง ๆ ที่แวะมาเที่ยวระหว่าง

หลังจากนั้นทั้งคู่จึงเดินทางไปบ้านของฝาแฝดมนุษย์ตระกูลอวี้ แต่ระหว่างทางชาวบ้านที่พบเจอต่างออกมาอวยพรและจะมอบอาหารและกับข้าวเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับจินเออร์ นางจึงทำได้เพียงแบบโค้งคำนับเรื่อย ๆ จนกว่าจะถึงบ้านของฝาแฝดมนุษย์‘เฮ้อ ข้าไม่น่าออกมาเลย’“น้องสาว เจ้าจะมาทำอะไรหรือ”“มีอะไรให้พวกข้าช่วยหรือเสี่ยวจิน”“สวัสดีท่านพี่ทั้งสองเจ้าค่ะ ข้าเพียงจะมาชวนพวกท่านทั้งสองไปงานขึ้นบ้านใหม่และงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบหกหนาวของข้าเจ้าค่ะ”“แต่พวกพี่…...ไม่มีอะไรให้เจ้าเลยนะ พวกพี่จะไปได้อย่างนั้นหรือ”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงต้องการให้พวกท่านมาร่วมฉลองวันเกิดกับข้าเพียงเท่านั้น”“ขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ”“แต่ถ้าพวกพี่อยากตอบแทน ก็มาช่วยงานที่บ้านข้าบ่อย ๆ และมาเป็นเพื่อนเล่นกันนะเจ้าคะ ยิ่งพี่สาวมาอยู่กับท่านแม่ข้ายิ่งดี ข้าจะได้มีเพื่อนเรียนงานบ้านงานเรือนด้วย” เป่ยจินยิ้มกว้าง อย่างน้อยนางก็คงไม่ต้องนั่งฝึกอยู่เพียงลำพัง“น้องสาว เจ้าพูดอันใดออกมา เดี๋ยวเถิด”“เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ พวกท่านเสร็จแล้ว ก็ตามไปเลยได้เลยงานเริ่มตอนเย็นเจ้าค่ะ”“ได้ ๆ พี่จะรีบเปลี่ยนผ้าแต่งตัวและตามเจ้าไปช่วยกัน”“

และแล้ววันเวลาก็ได้ผ่านมา จนถึงต้นเดือนจิ่วเย่ว เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ระหว่างนี้สองฝาแฝดอวี้หลิวและอวี้เหมยก็ได้มาช่วยงานที่บ้านของนางทุกวันไม่เคยขาด แม้นางจะบอกให้พวกเขาหยุดพักได้ทุกเจ็ดวันเป็นเวลาสองวันทว่าเด็กน้อยกลับอยากมาทำงาน เพื่อหาเงินเอาไว้เยอะๆ ในช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง นางจึงให้พวกเขาช่วยเหลืองานปลูกผักเป็นหลัก จะหาว่าบ้านนางใช้แรงงานเด็กไม่ได้นะ เพราะทั้งสองมีความจำเป็นต้องใช้เงิน ฉะนั้นงานเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเค้าต้องทำอยู่แล้ว แต่บ้านนางไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ให้เด็กไม่พักหรอกนะนอกจากจะให้เงินค่าจ้างแล้ว ยังให้เด็กทั้งสองมาทานข้าวเที่ยงและเย็นด้วยตลอดเวลาการมาทำงานที่บ้าน นอกจากนี้ อวี้เหมยยังได้เรียนรู้งานบ้านงานเรือนจากท่านแม่ไปในตัว ซึ่งวันนี้คนบ้านเป่ยตื่นกันตั้งแต่ต้นยามอิ๋น เนื่องจากก่อนหน้านี้หนึ่งวัน ทุกคนต่างพูดคุยกันแล้วเรื่องการขึ้นบ้านใหม่และการเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบหกหนาวของนางท่านพ่อท่านแม่จะจัดงานพร้อมกับการขึ้นบ้านใหม่ไปในตัว แต่นางบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือยในตอนนี้ หากยืนยันที่จะจัดงานให้ได้ ขอเพียงงานเลี้ยงฉลอ

เช้าวันถัดมาชาวบ้านหลายคนได้มาตั้งแต่ก่อนยามเหมาเพราะกลัวจะไม่ได้ทำงานรวมถึงเด็กน้อยฝาแฝดทั้งสองคนทำให้ท่านพ่อต้องตื่นแต่เช้ากว่าปกติออกมามอบหมายงานให้ชาวบ้านตอนมาถึงชาวบ้านยังไม่เชื่อว่าบ้านเป่ยมีงานให้ชาวบ้านกว่าสิบคนทำเลยหรือ แต่เมื่อท่านพ่อบอกว่าได้ซื้อที่ดินเพิ่มจำนวนหนึ่งร้อยหมู่ ตั้งแต่บริเวณด้านข้างไปจนถึงป่าม่านหมอก ชาวบ้านถึงกับตื่นตะลึงและพยายามสอบถามท่านพ่อถึงเงินที่ได้มา แต่ท่านพ่อก็ตอบออกไปด้วยสีหน้าที่ไร้พิรุธ ตามที่ได้ตกลงกันไว้ว่านำสมุนไพรไปขายเลยเอาเงินทั้งหมดไปสร้างบ้าน และซื้อที่ดินไว้เป็นสินเดิมของ นาง“อาจิน ๆ เจ้ามีคู่หมายหรือยัง”“เอ่อ ยังเจ้าค่ะท่านป้า”“บ้านข้ามีบุตรชายเจ้าสนใจหรือไม่”“ท่านป้าขอรับ ข้าว่าเริ่มทำงานเลยดีหรือไม่ ประเดี๋ยวสายไปแดดจะร้อนเอา”“ได้ ๆ เจ้าอย่าลืมนะเสี่ยวจินน้อยบ้าน ข้ามีเด็ก ๆ เยอะแยะเจ้าแวะไปเล่นได้เลย”“แหะ ๆ เจ้าค่ะท่านป้า”หลังจากนั้นทุกคนเลยออกไปทำงานกัน ท่านพ่อยังไม่ลืมกำชับอีกว่า หากใครสงสัยอันใดให้มาถามหรือดูตัวอย่างจากแปลงที่ท่านพ่อยกไว้เป็นตัวอย่างส่วนพื้นที่ นางได้ให้ท่านพ่อบอกให้ทุกคนทำคนละหนึ่งหมู่ไปก่อน เมื่อครบแล

“อ้าวมาถึงกันแล้วหรืออาซาน” ผู้ใหญ่บ้านที่กำลังจะออกไปหาซานหลงพอดี เอ่ยทักขึ้นมาซานหลงเห็นเช่นนั้น จึงเลือกเอ่ยจุดประสงค์ออกไป จะได้ไม่เสียเวลา“ขอรับ ข้ามารับโฉนดที่ดินและมาแจ้งข่าวให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านด้วยขอรับ”“เรื่องอะไรหรือ”“อ้อ คือ ข้าจะยกแปลงปลูกผักหลายแปลงนะขอรับ จึงอยากให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านสักหน่อยว่า ข้าจะจ้างทำงานรายวัน ๆ ละสามสิบอีแปะขอรับ”“มันมากเกินไปหรือไม่อาซาน ปกติชาวบ้านทำงานข้างนอกได้อย่างต่ำสิบห้าอีแปะ ไม่เกินสี่สิบอีแปะเท่านั้น แต่งานของเจ้าคืองานง่าย ๆ แต่กลับให้มากถึงสามสิบอีแปะต่อวันเลยเหรอ”“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าขอเสนอเจ้าค่ะ ให้คิดค่าแรงชาวบ้านเป็นแปลงดีหรือไม่”“ยังไงหรือจินเออร์”“เช่นนี้เจ้าค่ะ ถ้าชาวบ้านคนไหนยกแปลงได้หนึ่งแปลงก็ให้เป็นแปลงละห้าอีแปะ โดยเราต้องกำหนดความยาวและขนาดของแปลงให้แน่ชัดเพียงเท่านี้ก็ไม่มีใครสามารถอู้งานหรือกินแรงใครได้และไม่สามารถยื้อเวลาการทำงานออกไปหลายวันได้อีกด้วย ดีหรือไม่เจ้าคะ”“ดี ๆ ยัยหนู ข้าว่าความคิดเจ้าดีมากงั้น ข้าว่าเอาตามนี้ดีหรือไหมอาซาน”“ฮ่า ๆ ได้ขอรับผู้ใหญ่จินเออร์ช่างเก่งจริง ๆ เลย”“ขอบพระคุณท่านผู้ใ

แสงสีทองบนประตูทองแดงคงอยู่เพียงไม่กี่อึดใจ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปทีละวง เมื่อวงกลมชั้นสุดท้ายดับลง ลานบ้านก็กลับคืนสู่ความมืด มีเพียงแสงคบไฟในมือชาวบ้านส่องให้เห็นแผ่นหินซึ่งแยกออกจากกันและบันไดทอดลึกลงไปใต้ต้นพุทราเสิ่นหนิงอันยืนอยู่ด้านหลังบิดา มือเล็กถือใบไม้ซึ่งห่อเมล็ดสีดำไว้แน่นเมื่อครู่นางยังรู้สึกว่าประตูนี้เต็มไปด้วยความลึกลับ ราวกับสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกธรรมดา ทว่าหลังจากตั้งสติแล้ว เด็กหญิงกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างแสงที่ไหลไปตามร่องสลักมิได้ลอยออกมาจากความว่างเปล่าตามรอยเส้นมีผงแร่สีเหลืองอ่อนติดอยู่ เมื่อกระทบแสงคบไฟจึงดูเหมือนเรืองแสง ส่วนเสียงครืดคราดใต้ดินก็น่าจะเกิดจากกลไกหินกับโลหะซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นทางเข้าสิ่งเหล่านี้น่าประหลาด แต่ยังไม่ถึงขั้นเหนือธรรมชาติ ผู้สร้างประตูอาจเป็นช่างฝีมือผู้เก่งกาจ มิใช่เทพเซียนส่วนคำว่า “ผู้กลับคืนมา” อาจหมายถึงคนในสายเลือดซึ่งกลับมาพบบ้านบรรพบุรุษ ไม่จำเป็นต้องหมายถึงคนตายข้ามภพเช่นนางอันเป่าจึงเตือนตนเองมิให้ตีความทุกอย่างเข้าหาตัว คนที่เชื่อว่าทุกสิ่งบนโลกหมุนรอบต

เช้าวันถัดจากการเปิดศาลบรรพชน เสิ่นหนิงอันตื่นขึ้นก่อนเสียงไก่ขัน เด็กหญิงนอนนิ่งอยู่บนฟูกบาง ดวงตากลมโตมองเพดานห้องฝั่งตะวันตกซึ่งเต็มไปด้วยคราบควันและรอยรั่ว นางเคยเห็นเพดานนี้ทุกเช้านับตั้งแต่จำความได้ ยามฝนตกต้องคอยขยับที่นอนหนีน้ำ ยามฤดูหนาวลมจะลอดผ่านช่องหลังคาจนมือเท้าเย็นเฉียบมันเป็นห้องที่ทั้งครอบครัวเคยเบียดกันนอนเป็นที่ซึ่งมารดาแอบแบ่งอาหารของตนให้ลูกเป็นที่ซึ่งพี่ชายช่วยนางท่องคำเรียกญาติเป็นที่ซึ่งพี่สาวซ่อนเศษผ้าสีสวยไว้ทำของเล่นให้นางในเวลาเดียวกัน มันก็เป็นกรงเล็ก ๆ ซึ่งขังครอบครัวบ้านรองไว้ใต้สายตาของคนบ้านใหญ่มาหลายปีวันนี้เป็นเช้าวันแรกหลังหนังสือแยกบ้านมีผลพวกนางยังนอนอยู่ในเรือนเดิม แต่สถานะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วไม่มีผู้ใดสามารถเปิดประตูเข้ามาสั่งให้หลินซูเหนียงไปต้มข้าวไม่มีผู้ใดสามารถลากเสิ่นจื่อเฉินออกไปทำงานแทนการเรียนไม่มีผู้ใดสามารถแย่งไข่จากชามของชิงเหอและไม่มีผู้ใดสามารถขายลูกของบ้านรองโดยอ้างว่าเป็นทรัพย์สินของครอบครัวอันเป่ายกมุมปากขึ้นอย่างช้า ๆนางแยกบ้านสำเร

สามวันก่อนเปิดศาลบรรพชน บ้านสกุลเสิ่นเงียบสงบราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น ไม่มีเสียงสวี่กุ้ยฮวาตะโกนด่าคนบ้านรองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ไม่มีเสียงเสิ่นเหวินไฉขว้างตำราแล้วร้องขออาหารดี ๆ และไม่มีเฉียนเยว่หรูเดินเชิดหน้าออกมาใช้คนในบ้านราวกับเป็นบ่าวรับใช้ความเงียบเช่นนี้มิได้ทำให้อันเป่าวางใจ กลับทำให้นางระวังตัวมากกว่าเดิมคนโวยวายเสียงดังอาจน่ารำคาญ แต่คนที่ถูกบีบจนมุมแล้วกลับเงียบผิดปกติ มักกำลังคิดหาทางตอบโต้หีบลับ เงินสิบสองตำลึงกว่า ใบรับเงินห้าฉบับและบัญชีรายจ่ายทั้งหมดถูกนำไปฝากไว้ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านชั่วคราว โดยมีอาจารย์เฉิน ผู้เฒ่าหลัวและผู้อาวุโส ฉางเกิงลงนามเป็นพยานแม้สวี่กุ้ยฮวาจะยืนยันว่าเงินทั้งหมดเป็นของตน แต่ก่อนจะไต่สวนและแบ่งทรัพย์สินให้ชัดเจน นางไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่อีแปะเดียวเรื่องนี้ทำให้หญิงชราโกรธจนกินข้าวแทบไม่ลงทว่าแทนที่จะตะโกนด่า นางกลับปิดประตูคุยกับเสิ่นโหย่วเถียนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บางครั้งเสิ่นเหวินไฉก็ถูกเรียกเข้าไปด้วย ส่วนเฉียนเยว่หรูหายออกจากบ้านไปตั้งแต่รุ่งเช้าหลังเกิดเรื่อง ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางไปที่ใดหลินซูเหนียงเก็บเสื้อผ้าของลูกทั้งสามแยก

รถเกวียนแล่นห่างออกไปทุกขณะล้อไม้บดผ่านถนนดินซึ่งยังชื้นจากฝนเมื่อคืน ทิ้งรอยลึกสองเส้นทอดยาวไปทางทิศเหนือ เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเพลาเกวียนดังสลับกับเสียงกีบล่อกระทบพื้น ก่อนจะค่อย ๆ เบาลงจนเหลือเพียงเสียงสายลมพัดยอดหญ้าเสิ่นหนิงอันยังคงหมอบอยู่หลังพุ่มไม้เด็กหญิงมิได้รีบวิ่งตาม แม้ใจอยากรู้แทบขาดว่าหีบซึ่งซ่อนอยู่ใต้ท่อนไม้หม่อนบรรจุสิ่งใด เพราะต่อให้ขาของนางยาวกว่านี้อีกเท่าตัว ก็คงไล่รถเกวียนไม่ทันอยู่ดียิ่งไปกว่านั้น ผู้ขับเกวียนเป็นบุรุษโตเต็มวัย หากเขาพบว่ามีเด็กห้าขวบแอบติดตามอยู่ คงไม่เพียงหยุดให้ถามอย่างใจดีว่าในหีบมีอะไรอันเป่าฉลาดพอจะรู้ว่า ความกล้าหาญกับการวิ่งเข้าไปหาอันตรายโดยไม่เตรียมตัวเป็นคนละเรื่องกันนางรอจนแน่ใจว่ารถเกวียนลับไปแล้วจึงคลานออกจากพุ่มไม้ เศษใบไม้ติดอยู่บนผมเปียทั้งสองข้าง ชายเสื้อเปื้อนโคลนจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม ทว่านางไม่สนใจ รีบใช้เศษถ่านเขียนเครื่องหมายสุดท้ายลงบนก้อนหินเส้นทางเหนือเกวียนสกุลเฉียนท่อนไม้หม่อนหีบมีตราสถานีส่งสารเมื่อนึกทบทวนจนแน่ใจว่าไม่ลืมสิ่งใด นาง

คืนแรกหลังจากบ้านรองได้แยกเตาไฟ ไม่มีผู้ใดในห้องฝั่งตะวันตกหลับสนิทนักหลินซูเหนียงตื่นขึ้นมาถึงสามครั้ง ครั้งแรกเพราะได้ยินเสียงลมพัดประตูครัวเก่าดังเอี๊ยดอ๊าด ครั้งที่สองเพราะกังวลว่าถ่านในเตาจะยังไม่ดับและครั้งที่สามเพราะนึกขึ้นได้ว่าข้าวสารสองกระสอบครึ่งที่ได้รับแบ่งมานั้นวางอยู่หลังฉากไม้ผุ หากฝนตกหนัก น้ำอาจซึมเข้ามาทางรอยรั่วของหลังคาได้นางลุกขึ้นเงียบ ๆ จุดตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียว แล้วเดินไปตรวจดูเสบียงแสงสีเหลืองสั่นไหวทอดลงบนกระสอบข้าวที่ผ่านการปะมาหลายครั้ง มันมิใช่ข้าวเนื้อดี เมล็ดหักปนแกลบอยู่ไม่น้อย กระสอบหนึ่งยังมีกลิ่นอับจาง ๆ แม้จะเปลี่ยนเอากระสอบที่เสียหนักที่สุดคืนให้บ้านใหญ่แล้วก็ตามทว่าเมื่อมองสิ่งเหล่านี้ หลินซูเหนียงกลับรู้สึกว่าหัวใจอุ่นขึ้นอย่างน้อยข้าวเหล่านี้ก็เป็นข้าวของพวกนางต่อให้เป็นข้าวหัก ต่อให้ต้องนั่งเลือกกรวดออกทีละเม็ด ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์เดินเข้ามาตักไปโดยไม่ถามอีกแล้วนางยื่นมือแตะกระสอบเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตนเอง“ครึ่งปี…ขอเพียงผ่านครึ่งปีไปได้”“ท่านแม่”เสียงเล็ก ๆ ด

สามวันหลังจื่อเฉินเกือบตกลงไปในหลุมดิน เสิ่นเหวินซานเดินเข้าเรือนหลักตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเขาคุกเข่าลงตรงหน้าบิดามารดา ก่อนกล่าวประโยคซึ่งครั้งหนึ่งไม่เคยคิดว่าตนจะกล้าเอ่ยออกมาตลอดชีวิต“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าต้องการแยกบ้านขอรับ”ภายในเรือนเงียบสงัดเสียงไก่ขันจากหลังลานดังลอดเข้ามา แม้แต่เปลวตะเกียงบนโต๊ะยังดูคล้ายหยุดไหวชั่วขณะปู่เสิ่นนั่งอยู่ริมเตียง มือซึ่งกำลังผูกเชือกรองเท้าชะงักค้าง เขาเงยหน้ามองบุตรชายคนรองอย่างไม่อยากเชื่อสวี่กุ้ยฮวากลับมีสีหน้าราวกับถูกฟ้าผ่า“เจ้าพูดว่าอะไร”“ข้าต้องการแยกบ้าน”คราวนี้เสิ่นเหวินซานกล่าวชัดกว่าเดิมไม่มีการอ้อมค้อมไม่มีถ้อยคำขอพิจารณาและไม่มีรอยยิ้มซื่อสัตย์ซึ่งเคยใช้รับคำสั่งทุกอย่างหญิงชราลุกพรวดจากเตียง“เพราะข้าลงโทษเหวินไฉ เจ้าจึงคิดพาภรรยากับลูกออกไปหรือ เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเจ้า เพียงเด็กทะเลาะกันเล็กน้อยถึงกับต้องตัดขาดครอบครัวเชียวหรือ”“จื่อเฉินเกือบตายในหลุม”“เหวินไฉบอกแล้วว่าไม่รู้ว่าตรงนั้นมีหลุม!”“เขานำใบไม้มาปิดปากหลุม”“ผู้ใดเห็นว่าเขาเป็นคนปิด”“เศษด้ายจากเสื้อ รอยเท้าและคำพูดของเขาเองยังไม่พอหรือขอรับ”“เด็กตกใจย่อม

หนิงเจี้ยนจัดการพับแขนเสื้อทั้งสองข้างขึ้น จากนั้นหันไปมองคุณชายน้อยอีกครั้ง พบว่าเจ้าตัวเล็กกำลังตั้งใจนั่งมองเขา อีกฝ่ายสูดลมหายใจแล้วเริ่มปีนกิ่งไม้ขึ้นไป จื่อหมิงเงยหน้าตามทันทีจื่อหมิงเห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย‘อันตรายหน่า หนิงหนิงโกหก’ เพราะตนเองทำอันใดไม่ได้ จึงนั่งมองอีกฝ่ายปีนต้นไม้เงียบ กลัวว่าเสียงที่ดังจะไปขัดสมาธิคนที่กำลังปีนให้ตกลงมาหนิงเจี้ยนจับกิ่งไม้แล้วขยับเท้าตามขึ้นไปทีละช่วง คล่องแคล่วจน จื่อหมิงนึกถึงเรื่องปีนป่ายที่อีกฝ่ายเคยเล่า‘เก่งกาจยิ่งนัก’ จื่อหมิงที่นั่งมองอยู่นั้นก็รู้สึกตื่นเต้นไปด้วย อยากจะส่งเสียงเชียร์ ทว่าก็ต้องเอามือปิดปากเอาไว้ กลัวว่าเสียงดังจะเล็ดลอดออกไปกวนสมาธิคนได้แต่พอเหลืออีกกิ่งเดียว หนิงเจี้ยนกลับหยุดอยู่กับที่ จื่อหมิงมองตามเท้าที่ค้างอยู่ เห็นกิ่งข้างหน้าเล็กกว่ากิ่งที่เขายืนมาก พอลองลงน้ำหนัก กิ่งไม้ก็ยวบ หนิงเจี้ยนรีบดึงเท้ากลับ จื่อหมิงถึงกับกลั้นหายใจตามจื่อหมิงที่นั่งมองอยู่ รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายพบกันปัญหาเข้าแล้ว จึงเริ่มกังวลตะโกนออกไป“หนิงหนิง อาหมิงไม่เอาว่าวแล้ว

“เอ๋…ตอนนี้คุณชายก็ยิ่งใหญ่มากแล้วนะขอรับ ต้องการมากกว่านี้อีกหรือ อาเจี้ยนคิดไม่ออก” หนิงเจี้ยนเอียงหน้าถาม จื่อหมิงจึงต้องอธิบายต่อจื่อหมิงเห็นอีกฝ่ายกำลังงุนงง จึงอธิบายออกไป“อื้อ หมิงหมิง ต้องการยิ่งใย่มักม้าก ยิ่งใหญ่จนรังแกผู้อื่นได้ แล้วมิต้องโดนลงโทษ” ศีรษะเล็กผงกขึ้นลงอย่างแรงหนึ่งทีหนิงเจี้ยนที่ยังคงมิเข้าใจเหตุการณ์ จึงนั่งฟังเงียบๆ“หมิงหมิง ต้องการลูกน้อง” สีหน้าจริงจังและน้ำเสียง ที่ตั้งมั่นในคำพูดของตนเองเอ่ยออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพี่ชายข้างกายยังคงไม่เข้าใจเสียที‘พี่หนิงเจี้ยน ช่างโง่งมนัก เห็นทีเขาต้องบอกให้ท่านตา เพิ่มเวลาเรียนให้มากขึ้น’หนิงเจี้ยนอ้าปากค้าง มองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม“ต้องการไปทำไมขอรับคุณชาย มิใช่ว่าคนในจวนล้วนคอยดูแลท่านอยู่แล้วหรือ”“ข้าจะเป็นว่าที่อันธพาลน้อย ย่อมต้องมีลูกน้อง” ปากเล็กที่พองลมเข้าอย่างมิพอใจ ส่งผลให้ยามนี้แก้มนุ่มนิ่มสองข้างขยายใหญ่ขึ้น น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยออกมาดังขึ้น เมื่อหนิงเจี้ยนเอาแต่ค้าน“คะ…คุณชาย พูดอันใดออกมาขอรับ อันธพาลอันใดกัน หากนายท่านม

ใบหน้าของเว่ยซินเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างไม่อาจจะห้ามอยู่ เหมยกุ้ยชิ้นโตยังคงคาอยู่ที่ริมฝีปากของนางนางมองขนมอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่ยอมรับ จื่อหมิงจึงยื่นเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วเอ่ยชวน“พี่ฉาวคนฉวย ท่านกินขนมฉิ ย่อยมากเลยน้า” เขามิได้กลั่นแกล้งผู้อื่นหนา ก็เพียงไม่อยากเห็นน้ำตาของสาวงามเท่านั้นเองมารดามองมาทางเขา ก่อนมุมปากจะคลายลง จื่อหมิงจึงยิ้มตอบแล้วรอดูว่าเว่ยซินจะกินขนมหรือไม่“เจ้าเสี่ยวจูน้อย ริอาจหาพรรคพวกหรือ” จื่อฮวาเอ่ยติงบุตรชายอย่างหยอกล้อ“ฮ่า ๆ เจ้าเด็กคนนี้นี่ ไม่ทันไรก็เปิดโปงผู้อื่นหมดแล้วหรือ” ท่านน้าทั้งสองหัวเราะ บรรยากาศที่อึดอัดเมื่อครู่ค่อยเบาลง“เอ๋ หมายความว่าเยี่ยงไรหรือเจ้าคะ” เว่ยซินยังคงงุนงงไม่น้อย“เลิกพูดแบบนี้เสียที ข้าไม่ชอบ หากเจ้าอยากเข้ามาเป็นสหายพวกข้า ก็เป็นตัวของตัวเองเถิด ส่วนกิริยาดั่งสตรีชนชั้นสูง ก็เก็บมันไว้ยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น ทำได้หรือไม่” จื่อหลินพูดรวดเดียว จื่อหมิงจึงหันกลับไปมองเว่ยซินมารดากับจื่อหลิงส่ายหน้าให้ท่านน้าเล็ก แต่ไม่ได้กล่าวขัด จื่อหมิงจึงรอฟังคำตอบของแขกต่อ“อ๊ะ

ครั้นทุกคนลุกขึ้น จื่อหมิงก็ยื่นมือให้หนิงเจี้ยนจับแล้วพาเดินตามมารดาไป เขาอยากให้พี่ชายคนใหม่ไปด้วยหนิงเจี้ยนยิ้มรับแล้วก้มลงจับมือเขาให้ถนัด จื่อหมิงจึงยิ่งเดินเร็วขึ้นตั้งแต่มาอยู่ในจวน หนิงเจี้ยนต้องไปเรียนกับพ่อบ้านอยู่บ่อยๆ เขาจึงอยากรั้งตัวไว้อยู่ข้างกายให้ได้นานสักหน่อยเมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึงด้านหน้าห้อง ก็เห็นว่าจื่อเซี่ยกำลังพูดคุยกับเว่ยซินด้วยใบหน้าที่จริงจังและเคร่งขรึม จึงทำให้สตรีน้อยที่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่น แสดงสีหน้าออกอย่างน่าสงสารในสายตาของคนภายนอก นางคล้ายกับลูกกวางตัวน้อย ที่กำลังต่อกรกับราชสีห์ จะเรียกว่าต่อกรได้เช่นไร ในเมื่อนางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคู่สนทนาด้วยซ้ำไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคุณหนูผู้นี้ ใช้ความพยายามมากเพียงใดในการนั่งอยู่ตรงหน้าท่านตาของเขา“ขออภัยคุณหนูเว่ยซินที่ทำให้ต้องรอนานเจ้าค่ะ” จื่อฮวาเดินเข้าไปช้าๆ ตามด้วยสตรีทั้งสองนาง ส่วนบุตรชายของนาง นั้นกำลังเดินตามหลังพวกนาง มือน้อยจับจูงเกอเกอคนใหม่อย่างหนิงเจี้ยนให้เดินไปด้วยกันท่านตาเห็นพวกเขาเข้ามาก็ขยับตัว รอยยิ้มปรากฏขึ้นทันที จื่อหมิงมอง

กลับถึงจวน จื่อหมิงยังคิดถึงคำตอบของตนในตลาด ผู้ใหญ่จะเห็นว่าเขายังเล็กก็เห็นไป เขาเพียงอยากมีอำนาจพอที่จะไม่ถูกใครรังแกอีกเขาก้มเล่นตุ๊กตาดินเผาต่อ มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น แต่ยังไม่ยอมบอกความคิดของตนแก่ผู้ใด“พี่ใหญ่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตลาด สุดท้ายแล้วจะมิเป็นไรจริงๆ หรือเจ้าคะ” คุณหนูรองจื่อหลิงเอ่ยถามออกมา ท่าทางเกียจคร้านที่แสดงออกมา บ่งบอกให้รู้ว่าเบื่อหน่ายกับการนั่งคัดอักษรเพียงใดเขาได้ยินท่านน้าบ่นมาก่อนว่าจะออกไปดูกิจการโรงเตี๊ยม แต่ยามนี้นางกลับนั่งคัดอักษรอยู่ในเรือน พอเขาเงยหน้ามองก็ได้รับรอยยิ้มอ่อนๆ ตอบมามารดาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเรียกเขาเข้าไปหา จื่อหมิงวางตุ๊กตาดินเผาลง ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เขาหยุดตรงหน้าตักมารดา ยิ่งเห็นสายตาที่มองมาก็ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ในตลาด ไม่รู้ว่านางจะถามเรื่องใดก่อนมือบางอุ้มบุตรชายมานั่งในตัก แขนข้างหนึ่งโอบอุ้มตัวเขาไว้ อีกข้างลูบหัวเบาๆ แล้วเอ่ยบางอย่างออกมา“หมิงเออร์ เรื่องราวในตลาดรู้สึกเช่นไรบ้าง” จื่อฮวายังไม่ตอบน้องสาว แต่ก้มลงถามเขาแทนจื่อหลิง ทำหน้างุนงงในสิ่งที่พี่สาวของตนเอ

“ยะ…อย่านะ ท่านจะทำอันใดกันแน่” หญิงชราถอยไปชิดแผง ดวงตากวาดหาคนรอบข้าง แต่ไม่มีใครขยับเข้ามาจื่อหลินสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆ นางก่อนจะยิ้มและหันไปเอ่ยกับหลานชายตัวน้อยที่กำลังตาแดงก่ำ จากการร้องไห้อย่างน่าเวทนา“หมิงหมิงเจ็บตัวเช่นนี้ ท่านน้าย่อมจัดการให้” จื่อหลินหันมาเอ่ยกับหลานชายตอนนี้ผู้คนรอบข้าง กำลังจดจ้องมายังพวกเขาเจ้าตัวน้อยที่ได้ฟังว่าท่านน้าจะจัดการอีกฝ่ายให้ ก็ถามออกมาอย่างสงสัย"จาดการคืออันใดขอยับ อึก หมิงหมิงไม่เข้าจาย" เสียงที่ดังออกมา อู้อี้ ยิ่งนัก นั้นเพราะเจ้าตัวน้อยฟุบหัวกับไหล่ของจื่อหลิงอยู่หญิงที่คนรอบข้างเรียกว่าเว่ยซื่อเบ้ปากมาทางเขา จื่อหมิงจึงยิ่งซบไหล่ท่านน้าแน่น“จัดการ เอาไว้ใช้กับสิ่งที่เจ้าต้องการทำให้สำเร็จลุล่วง ดังเช่นตอนนี้ มีเวลามีผู้ใดมารังแกเจ้า เจ้าย่อมต้องจัดการ” จื่อหลินค่อยๆ อธิบายให้เด็กชายตัวน้อยฟังช้าๆคนรอบข้างเริ่มซุบซิบ จื่อหมิงมองใบหน้าเหล่านั้น บางคนส่ายหน้าแล้วหมุนตัวจากไปคนที่ยังอยู่ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขาไม่ชอบสายตาที่จ้องราวกับรอชมเรื่องสนุก จึงกอดคอท่านน้าไว้“หือ จาดการอันใดก็ได้เหรอขอยับ หมิงหมิงคิดไม่ออกเลยน้า” ทว่าเสี