รหัสแห่งโชคชะตา และการมาถึงของ 'ของสะสม' ชิ้นใหม่

ทว่าความเคลิบเคลิ้มกลับถูกฉีกกระชากด้วยแรงสั่น สะเทือนมหาศาล แสงไฟสีวอร์มไวท์ที่เคยนุ่มนวลวูบดับลงในทันตา แทนที่ด้วยแสงสีแดงฉานดุจโลหิตจากระบบไฟสำรอง เสียงประกาศที่เคยอ่อนหวานปานน้ำผึ้งถูกกดให้ต่ำลงจนกลายเป็นเสียงขู่คำรามที่สั่นสะเทือนลึกเข้าไปในดีเอ็นเอ จอร์เจียสะดุ้งสุดตัว ความสุขสม เมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความหวาดหวั่นที่แล่นพล่านผ่านไขสันหลัง

ที่เบาะข้างกัน เงาของชายแปลกหน้า เริ่มเคลื่อนไหว แสงสีแดงสลัวขับให้ดวงตาของเขาดูวาวโรจน์ขึ้นมา ราวกับเพชฌฆาตที่ซุ่มรออยู่ในเงามืด “การเริ่มต้นที่หรูหรา... มักจบลงด้วยบทเรียนราคาแพงเสมอ” ชายคนนั้นเปรยขึ้น น้ำเสียงเรียบเย็นทว่าทรงอำนาจทำเอาคนฟังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความหรูหราที่จอร์เจียคลั่งไคล้ บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงฉากหลังของละครเวทีที่แสนอันตรายไปเสียแล้ว

จอร์เจียหลุบตามองปลายนิ้วที่กำสายเข็มขัดนิรภัยจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาสีนิลสั่นระริก สะท้อนถึงสัญชาตญาณของสัตว์ผู้ถูกล่าที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของสัตว์นักล่าในระยะประชิด แม้เขาจะกินยาระงับฟีโรโมนมาอย่างดีจนกลิ่นโอเมก้าจางหาย แต่ม่านตาที่ขยายกว้างและความร้อนที่ผ่าวขึ้นตามใบหูที่มีขนอ่อนบางๆ ซ่อนอยู่ภายใต้เส้นผมสีน้ำตาลแดง กลับเปิดโปงความตื่นตระหนกออกมาจนหมดสิ้น

เขาสูดลมหายใจเรียกสติ แต่สิ่งที่เข้าสู่ปอดกลับไม่ใช่เพียงออกซิเจนบริสุทธิ์ แต่มันคือกลิ่นสาบสางของสัตว์ป่าที่แสนดุดัน ทว่าเย้ายวนจนท้องปั่นป่วน ชายร่างสูงใหญ่ข้างกายขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่กลับทำให้พื้นที่ชั้นเฟิร์สคลาสดูคับแคบลงถนัดตา ชุดสูทสีเทาเข้มเน้นย้ำไหล่กว้างและแผ่นหลังที่เกรงดุจหินผา

วินาทีที่เครื่องสั่นสะเทือนอีกครั้ง แสงสีแดงกระทบเข้ากับลำคอของเขา จอร์เจียเห็นมันชัดเจนเกล็ดสีดำมะเมื่อม เรียงซ้อนตัวใต้ชั้นผิวหนังอย่างวิจิตรและน่าเกรงขาม มันไม่ใช่รอยสัก แต่มันคือเครื่องหมายแห่งผู้ปกครองสูงสุดในห่วงโซ่อาหาร

“ที่นี่ความรักไม่อ่อนโยนหรอกนะหนุ่มน้อย” เสียงทุ้มต่ำกังวาน ชายผู้นั้นหันมามอง แววตาคมกริบดุจใบมีดและนัยน์ตาเรียวรีคล้ายสัตว์เลื้อยคลานดูคุกคามจนหัวใจเกือบหยุดเต้น

“กลิ่นของนายมันเหมือน กลิ่นผลไม้สุกในป่าใหญ่ที่กำลังเชื้อเชิญให้พุ่งเข้าใส่ อย่าประมาทสัญชาตญาณของคนในน็อคไทร่าเชียวล่ะ” รอยยิ้มที่เผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบนั้น กระชากจอร์เจียให้รู้ซึ้งว่าบัดนี้เขาก้าวพ้นโลกแห่งเหตุผล เข้าสู่โลกที่สัญชาตญาณคือความจริงเพียงหนึ่งเดียว

บรรยากาศภายในห้องโดยสารทวีความกดดันขึ้นทุกขณะ พนักงานต้อนรับสาวที่เดินตรวจความเรียบร้อยรอบสุดท้ายมีท่วงท่าที่เปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ชุดยูนิฟอร์มสีเทาเรียบกริบนั้นดูจะแนบสนิทไปกับผิวเนื้อจนดูคล้ายผิวหนังชั้นที่สอง จังหวะก้าวเดินของเธอไม่ใช่การเดินแบบมนุษย์ แต่เป็นการย่องที่เงียบกริบและว่องไวราวกับแมวป่าที่กำลังสำรวจอาณาเขต