تسجيل الدخولمشاركة
การรับรู้ใหม่
تاريخ النشر:
2026-07-02 09:17:53เมืองไทย ปัจจุบัน
ในห้องโถงที่เงียบสงบ หากวันนี้กลับทำให้คนที่อยู่ประจำร้อนรนด้วยคำพูดปลายสายจากแดนไกล
“ธิป แม่ไม่เห็นด้วยที่จะทำแบบนั้นนะลูก แม่ขอ...คิดให้ดีก่อนทำ แม่เป็นห่วงรู้มั้ย” เสียงร้องห้ามปลายสายทำเอาคนที่เพิ่งรับสายคิ้วขมวดเป็นปม
‘วันนี้คุณนายปรางวลัยมาแปลก’ ผู้เป็นลูกชายอดแปลกใจไม่ได้ ที่อยู่ ๆ โผล่มาถามคำถามที่เขาไม่รู้คำตอบ จะตอบว่าอย่างไรดี
“แหม...แม่ครับ ยิงคำถามผิดไปหรือเปล่า ปกติจะสั่งสอนอะไรผม ต้องถามสภาพความเป็นอยู่ของลูกชายก่อนเสมอนี่ครับ” เขาเอ่ยน้ำเสียงเย้าปลายสายมีเสียงอีกฝ่ายดัง หึ! ทำเอาคนหนุ่มถึงกับใจแป้ว สงสัยงานนี้มารดาเขาจะเอาจริง!
“ไม่ต้องทำมาเป็นพูดดี คนอย่างนายอณาธิปทำอะไรลงไป แม่คิดว่าสภาพความเป็นอยู่ของร่างกายและจิตใจสมบูรณ์ดีแล้วถึงคิดจะทำ แต่แม่ไม่เห็นด้วยหรอกนะ”
ก็ข่าวที่รับรู้มามันน่าฟังซะที่ไหน แล้วนี่เมืองไทยข่าวคงดังกระฉ่อนไปทั่วบ้านทั่วเมืองแล้ว ขนาดนางอยู่ถึงต่างเมือง ยังดังข้ามน้ำข้ามทะเลให้ตกใจเล่น ผู้หญิงเปรี้ยว รู้แต่แต่งตัว นางไม่ชอบ!
คิ้วขมวดงุนงง จนเจ้าของวัย 30 หน้าผากเกิดเป็นรอยหยัก
“อะไรครับ ที่คุณแม่บอกว่าไม่เห็นด้วย” คนที่มีเรื่องให้ตัดสินใจทำบางอย่างฉุกคิดว่ามันเป็นเรื่องอะไรกันแน่ เพราะเขามีหลายเรื่องจนไม่รู้ว่าแม่จะเห็นด้วยกับเรื่องอะไรบ้าง และมีเรื่องในอดีตรวมอยู่ด้วย
“ก็เรื่องนั้นไง” เสียงปลายสายเอ่ยอย่างร้อนใจ นางคิดว่าคนที่คุยสายด้วยเข้าใจเช่นเดียวกัน
“แล้วมันเรื่องไหนล่ะแม่ ผมมีตั้งหลายเรื่อง คิดว่าแม่ได้ฟังแล้วคงห้ามจนหูผมร้อนแน่ ๆ” คนมีเรื่องจริง ๆ เริ่มไม่ไว้ใจคำขอ เพราะเรื่องบางเรื่องเขาต้องปิดคนในครอบครัวให้ถึงที่สุด
ใบหน้าเข้มงอง้ำปรับท่าทางเพื่อผ่อนคลายไปในตัว สองขาแกร่งที่ยังอยู่ในห้องทำงาน ยกพาดไปบนโต๊ะทำงาน เพื่อผ่อนคลายความเมื่อยขบ โดยในใจครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านไปไม่นาน ก่อนที่มารดาจะโทรมา
“วันนี้แม่ใจดีจัง โทรทางไกลมาหาผม” เขาทำเฉไฉไปเรื่องอื่น เพื่อเลี่ยงคำขอ ที่เขาไม่รู้จะหาคำตอบไหนมายืนยันและให้ได้
“ตาธิป! นี่แม่เพิ่งกลับนะลูก จะให้แม่บินกลับไปจัดการกับแกอีกรอบหรือไง” ผู้เป็นแม่เอ่ยบอกลูกชายเสียงขุ่น
ใช่ นางเพิ่งกลับไปได้ไม่ถึงเดือน ข่าวคราวลูกชายก็เริ่มดังเข้าหูให้ได้ยินอีกระลอก ทั้งที่เพิ่งจัดการเรื่องแต่งงานให้น้องสาวไปไม่นาน
“คร้าบบบ” เขารับเสียงยานคาง ไม่คิดว่าแม่จะเอาเรื่องเขาจริงๆ หรอก
“อย่าทำเป็นเล่น แม่ไม่ชอบ ลูกต้องดูให้ดีไม่ใช่ไปคว้าใครมาก็ได้ แม่ไม่ชอบ ไม่ว่ารวยหรือจน แม่รับได้ แต่ขอให้ลูกรักจริง ไม่ใช่แค่ฉาบฉวย ลูกกำลังเอาเปรียบผู้หญิงลูกรู้ตัวหรือเปล่า...”
“แม่...!” เสียงทุ้มเรียกออกไปไม่เบานัก แต่ก็ไม่ใช่ตวาด เมื่อเสียงอีกฝ่ายเงียบไป คิดว่าสิ่งที่คนเป็นแม่ต้องการจะพูด คงพูดออกมาหมดแล้ว
“แม่จะไม่พูดซ้ำ... ลูกโตพอที่จะเป็นหัวหน้าครอบครัวได้แล้ว เรื่องทุกเรื่องตัดสินใจให้ดี เพราะนั้นมันหมายถึงทั้งชีวิตที่ลูกจะอยู่กับมัน” ตู๊ดๆๆ
“แม่ แม่!” ไม่ทัน เมื่อมารดาวางสายไปแล้ว
เครื่องมือสื่อสารราคาแพงยังอยู่ในกำมือหนา คำพูดและเสียงห้ามของผู้เป็นแม่ยังคงเฝ้าเวียนอยู่ในสมอง แม้จะผ่านไปไม่กี่วินาที โดยเหมือนกับว่า คำพูดนั้นกำลังเวียนเริ่มต้นใหม่อยู่เช่นเดิม
“ผมไม่ยอมแพ้ ให้คนที่ฉกฉวยโอกาส ยามที่เราล้มแล้วข้าม โดยไม่ได้เอาคืนหรอกครับ”
เสียงแหบแห้งเอ่ยเปล่งออกมาเบาๆ เหมือนต้องการฝากลมไปอีกต่อ เพื่อเป็นคำถามให้คนเป็นแม่ที่อยู่ไกลคนละฝากโลก เขาไม่อยากให้คนในครอบครับรู้ว่าเขาจะทำอะไร และพยายามคิดว่าสิ่งที่แม่เขาร้องขอ เป็นคนละเรื่องกัน!
أحدث فصل
อาญารัก เมียบำเรอ บทส่งท้าย 3
“โอ๊ยสา นี่อย่าบอกนะว่าครั้งแรกของเราก็ติด น้องธิปน้อยกับน้องสาน้อยแล้ว” คนมั่นใจในตัวเองเอ่ยสีหน้าแช่มชื่นขึ้นเมื่อมีความจริงที่เป็นไปได้มาหักล้างกัน เจ้าสาวหมาดๆ ได้แต่พยักหน้า“โอ๊ย แบบนี้ผมสิ ต้องเร่งต่อแขนต่อขาให้ลูกผมแล้ว” สีหน้ากระวีกระวาดดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ทำเอาณริสามองภาพนั้นแล้วน้ำตาเรื่อด้วยความปลาบปลื้ม และยิ่งไปกว่านั้น ริมฝีปากหนาก้มลงจุมพิตหน้าท้องที่ยังคงแบนราบอยู่ดังจ๊วบ จนณริสาขนชี้ชันไปทั่วกาย สวมกอดเขาอย่างรักสุดซึ้ง“สา ทำไมคุณหวานอย่างนี้...” เสียงกระเส่าเอ่ยถามหากแต่ไม่ต้องการคำตอบ ไม่ว่ากี่ครั้ง...เธอก็หวานสำหรับเขาเสมอไม่ว่าสัมผัสลงไปตรงจุดใด ก่อนจะพรมจูบดูดเม้มไปทั่วสัดส่วนโค้งมนร่างบางบิดเกร็งเมื่อคนบนร่าง ครอบครองก้อนเนื้อนุ่มหยุ่น ทั้งดูดดื่มขบกัดราวกับทารกน้อย หิวกระหาย“คุ คุณธิป...ฮ่าส์” เธอส่งเสียงคราง กลางกายสาวเริ่มกระตุกถี่ๆ เมื่อมือหนาที่ช่ำชองใช้ทั้งปลายนิ้วปลายลิ้นตวัดสัมผัสรุกไล่โรมรัน กายสาวที่ไร้ประสบการณ์ยิ่งสะท้านไหวสองเสียงครางประสานกันอย่างกระสันปนทรมานแสนหวานที่พร้อมใจกันปรนเปรอ ปากหนาระดมกดจูบเลาะเล็ม ไปในที่ที่ต้องการ พร้อมมือหนาสอดนิ
อาญารัก เมียบำเรอ บทส่งท้าย 2
“ดีแล้ว งานมงคล เจ้าสาวต้องปล่อยใจให้ว่างและคิดแต่เรื่องของเราเท่านั้น...” ท่าทางกรุ้มกริ่มเริ่มแต้มสีสันให้ใบหน้าเจ้าสาวอีกครั้ง“เดี๋ยวผมปลดซิปให้” ว่าแล้วก็รีบเอื้อมมือจับซิปที่อยู่ตรงต้นคอแล้วรูดลงจนสุด โดยที่เจ้าสาวไม่ทันตั้งตัวซิปก็ลงไปจนสุดทาง เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนลออล่อตาล่อใจ จนต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ“ขอบคุณค่ะ แต่ให้ดีช่วยหยิบผ้าขนหนูให้สาด้วยซิคะ” เสียงหวานตอบรับ ได้ทีใช้เจ้าบ่าวต่อ อีกฝ่ายทำตามอย่างไม่อิดออด“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณสามีสมบูรณ์แบบอีกครั้ง ก่อนจะรีบรับผ้าขนหนูมาพันตัวเองไว้ เมื่อความเย็นของแอร์เริ่มปะทะผิวกายจนรู้สึกหนาวสะท้าน ก่อนจะค่อยๆ รูดชุดเจ้าสาวออกจากตัวอย่างระมัดระวัง และเมื่อถอดเสร็จเรียบร้อยเธอก็วางชุดไว้บนเตียงก่อนจะจัดการผมที่เกล้าไว้“มาผมช่วย” เสียงทุ้มที่หายไปสักพัก ดังแทรกขึ้น และนั้นทำเอาณริสาทำอะไรไม่ถูก หน้าเห่อร้อน เมื่อเธอเห็นว่าเขาไม่มีอะไรปกบิดร่างกายเลยแม้แต่น้อย‘อ๊าย ตาบ้า!’ เธอก่นด่าเจ้าบ่าวหมาดๆ ในใจ อีกทั้งพยายามเก็บระดับสายตาเอาไว้ไม่เผลอหันไปมอง และความหื่นของเจ้าบ่าวทำให้เจ้าสาวลืมเรื่องไม่สบายใจไปจนหมดสิ้น“ให้ตายเถอะ คุณย
อาญารัก เมียบำเรอ บทส่งท้าย 1
บทส่งท้ายสามเดือนต่อมา ณ บ้านณรงค์พล ซึ่งถูกเปลี่ยนให้เป็นสถานที่จัดงานแต่ง เลี้ยงแขกแบบปุบเฟ่ต์ โดยในงานประดับประดาด้วยดอกกุหลาบสีหวาน จัดเป็นซุ้มต่างๆ ไว้อย่างสวยงามและลงตัว...เมื่อทุกคนกล่าวอวยพรและทิ้งให้เจ้าสาวเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหอเพียงลำพัง สายตาคมกล้าก็เพ่งมองเจ้าสาวของตัวเองที่นั่งอยู่หน้ากระจกอย่างชื่นชม เจ้าสาวในชุดสไตล์เกาะอกในโทนสีขาว เพิ่มความเก๋ของชุดด้วยการตัดเย็บผ้าลูกไม้บางๆ สีเงินระยิบระยับบริเวณแขนและช่วงไหล่ ยาวไปถึงช่วงตัว ทำให้ชุดแต่งงานดูสวยชวนมอง สร้างความประทับใจให้พ่อแม่เจ้าบ่าวและผู้คนในงานชมไม่ขาดปาก และนั่นไม่สำคัญเท่าคนในครอบครัวเขาที่ชมกันต่อหน้า“วันนี้ พี่ชายไม่ทำให้น้องผิดหวังเลยนะคะ หาพี่สะใภ้ทั้งสวยและแกร่งมาให้ ‘ธนเกียรติ’” คำพูดน้องสาวที่ยอมทิ้งลูกและสามีมาเป็นแม่งานเองอยู่หลายวัน โดยน้องเขยมาก่อนงานแค่วันเดียวแล้วรีบกลับ เพื่อไปดูแลไร่กาแฟและโรงงานที่มีออเดอร์เพิ่มจนน่าตกใจ ส่วนธาริณีอยู่ช่วยงานจนจบ โดยตลอดทั้งวันเธอเอ่ยชมไม่ขาดปากพร้อมพ่อกับแม่ก็พลอยเห็นด้วย จนเจ้าบ่าวอย่างเขายิ้มแก้มแทบปริ“เป็นไงเหนื่อยมั้ย” เจ้าบ่าวในชุดทักสิโดสีขาวยืนโอบไหล
อาญารัก เมียบำเรอ สำนึกได้ก็ไม่สาย
สำนึกได้ก็ไม่สาย“ขอบคุณ แต่ฉันละอายใจเกินกว่าจะรับไว้” เพื่อนวัยเดียวกันที่ยังมีสายใยผูกพันเอ่ยบอก อีกฝ่ายส่งยิ้มอุบอุ่นกลับไป ก่อนจะตอบตามความตั้งใจเดิม“เด็กมันเต็มใจให้ และเป็นการขอโทษ ที่มันได้ทำล่วงเกินเอาไว้” ดิษกุลอดผันหน้าไปทางอื่นไม่ได้ ด้วยความละอายแก่ใจนัก คำพูดนั้นน่าเป็นตนเองที่พูดออกไป ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้น“ฉันต่างหากที่ควรจะพูดคำว่าขอโทษ จนทำให้เด็กไม่รู้เรื่องรู้ราว มาจมอยู่กับความทุกข์ ที่ฉันได้ก่อขึ้น”“มันจบไปแล้วเพื่อน ต่อไปเราก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกัน” ประโยคนี้เรียกความตื่นเต้นให้สองหนุ่มสาวเป็นอย่างมาก หากแต่สร้างความปีติให้คนสูงวัยทั้งสองฝ่ายเช่นกัน“เอ่อ...” เสียงเหมือนจะค้านหากแต่หยุดชะงักไว้ แม้จะปลื้มอยู่มาก ที่ลูกจะเป็นฝั่งเป็นฝา ผัวเดียวเมียเดียว แต่ก็ยังมีความเคลือบแคลงอยู่“นายจะกลัวอะไรอีก หรือนายไม่พอใจ นายก็เอาไม้ฟาดหัวลูกชายฉันก็ได้ ฉันไม่ว่านะ” พ่อฝ่ายเจ้าบ่าวออกแรงหนุน เมื่อคิดว่าพ่อฝ่ายเจ้าสาวยังคงไม่ไว้ใจให้ลูกชายตนดูแลดวงใจที่ตนเองถนอมเลี้ยงดูมา“หา... พ่อ!” คนมีชนักติดตัวสะดุ้ง พรางเรียกพ่อเสียงหลง ‘วอนให้ลูกชายเจ็บตัวมั้ยล่ะนั้น’ เขาได้แต่ฟิ
อาญารัก เมียบำเรอ โอบรักให้กัน
โอบรักให้กัน“ขอบคุณค่ะแม่...” น้ำเสียงสั่นเครือพยายามเปล่งออกมาเมื่อผู้เป็นแม่ยืนยันความตั้งใจอีกครั้ง ก่อนจะก้มมองของขวัญบนคอตนเองผ่านกระจกเงา หากแต่ความสวยงามของเพชรนั้นกลับไม่เรียกความสดชื่นจากใบหน้าเธอได้ ก่อนจะหันมาโอบเอวผู้เป็นแม่แล้วซบใบหน้าลงเพื่อซึมซับความอบอุ่นที่นานมากแล้วเธอไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้ ด้วยความที่อยู่ห่างไกลกันเนิ่นนานกว่าร่างบางจะผละห่าง“กลัวหรือลูก” นางเอ่ยถามเมื่อพิศมองใบหน้าที่แต้มสีสันไว้เพียงบางๆ หากสวยน่ามอง แต่ตัดกับสีหน้าหม่นหมอง จนนางรู้สึกใจคอไม่ดีแต่ก็นั้นล่ะ นางเองก็หวั่นใจอยู่ไม่น้อย แต่พยายามปิดความรู้สึกเอาไว้...เมื่ออีกฝ่ายให้โอกาสเธอก็อยากทำในสิ่งที่สมควรที่สุด“ค่ะ” เธอตอบกลับไปเสียงแผ่ว มือเรียวยื่นไปจับไหล่ลูกแล้วบีบเบาๆ ให้กำลังใจ“ลงไปกันเถอะ” นางเอ่ยชวนพร้อมดันร่างบางให้เดินออกไป นางรู้ว่าลูกสาวเครียดด้วยเรื่องอันใด หากไม่ใช่คำพูดของผู้เป็นพ่อในวันนั้น...‘อย่าให้พ่อรู้นะว่าลูกยังติดต่อกับฝ่ายนั้นอีก’ ทันทีที่ถูกซักถามจนได้ความผู้เป็นพ่อก็ออกคำสั่งห้ามทันที‘แล้วเรื่องที่เขาจะมาบ้านล่ะทำไง’ น้ำเสียงกริ่งเกรงเอ่ยถามสามี ที่บัดนี้หน้าบู
อาญารัก เมียบำเรอ กู่รักเชื่อมสัมพันธ์
กู่รักเชื่อมสัมพันธ์ท่าทางสำรวมเก็บตัวของคนใช้ในบ้าน ทำให้เบญจาหันมามองหน้าผู้ชายนิสัยเสียของเธอ แล้วหันกลับมาถามคนในบ้าน “มีอะไรกันหรือเปล่า” แม่บ้านคนสนิทส่ายหน้ารัว เธอจึงหันมองชายหนุ่มอีกครั้ง สีหน้าเหนื่อยหน่าย“คุณทำอะไรกับคนในบ้านเบญคะ”“ก็ไม่ได้ทำอะไร แค่บอกและแนะนำตัวก็เท่านั้น”“เท่านั้นของคุณมันเท่าไหน”“ไม่เอาน่าที่รัก ผมแค่ให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นเมีย และเท่ากับผมก็เป็นเจ้านายของเขา” เขาอึกอักตอบ รู้อยู่ว่าเธอต้องเคือง แต่ก็ไม่อยากให้เรื่องทุกอย่างเป็นความลับอีกต่อไป“เฮ้ย! จะบ้าหรือเปล่า คุณบอกคนของเบญแบบนี้ได้ไง” สาวเปรี้ยวตาเหลือกลานเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เธออยากให้เรื่องนี้เงียบที่สุด แต่ผู้ชายเอาแต่ใจกลับมาเปิดความสัมพันธ์จนออกนอกหน้าตายแน่ หากเข้าหูพ่อแม่! ต้องกำชับทุกคนให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับต่อไป...เธอครุ่นคิดและคิดว่าต้องหาจังหวะกำชับคนในบ้านเมื่อวัชรพลเผลอ “บ้าที่ไหน” เขาทำหน้าหงอย ไม่อยากทะเลาะกับหญิงสาวขึ้นมาดื้อๆ“บ้า ทำอะไรไม่บอกกล่าว น่าเกลียดที่สุด” เธอยังด่าไม่เลิก หากแต่แปลกใจไม่น้อยที่ดูอีกฝ่ายใจเย็นลง“อย่าด่าผมอีกเลยนะเบญ” ประกายตาเว้าวอนหาก
قد تعجبك أيضًا
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.5K وجهات النظرเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.4K وجهات النظرชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน99.1K وجهات النظرหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี67.6K وجهات النظرเล่ห์ร้ายพรางใจประธานทมิฬ
รตน.แก้วพลอยใส46 وجهات النظرยัยอวบของสารวัตรโจ้
รัตน์ธาดา / Ziren2655 وجهات النظرรักจำฝังใจ
วิฬาร์นิล81 وجهات النظرไม่ไหวจะรอ
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี85 وجهات النظر
