เกินคำว่าเพื่อน

                      

โจเซฟปรับเบาะนั่งให้ยาวราบลงไป เพื่อให้เพื่อนสาวที่ตนเองมีใจนอนหลับสบายขึ้น ก่อนจะมุดตัวออกมาแล้วปิดประตูเตรียมวิ่งไปยังตำแหน่งคนขับ ระหว่างนั้นมีรถเก๋งเร่งความเร็วดูน่าหวาดเสียวตรงเข้ามา ก่อนจะจอดเบียดประตูด้านฝั่งคนขับ

โจเซฟชักสีหน้า คิ้วหนานูนสูง หัวใจเต้นแรง พยายามคิดว่านี้ ไม่ใช่การกลั่นแกล้ง เพราะนั่นเท่ากับว่า เขาไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปประจำที่คนขับได้

          โจเซฟรอจนรถคู่กรณีเดินลงมา และนั่นยิ่งทำให้เขาแปลกใจหนักขึ้น เมื่อเจ้าของรถเป็นชายผิวดำ แล้วอีกคนล่ะ... 

คงไม่ได้เป็นแค่เรื่องบังเอิญแน่... โจเซฟคิดอย่างกลัดกลุ้ม ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบอกเจ้าของรถคันนั้น

“ขอโทษนะครับ ช่วยเว้นช่องว่าง ให้ผมได้เข้าไปในรถผมอีกหน่อยได้มั้ยครับ เพราะผม...”

          “ฮะ นายว่าอะไรนะ” น้ำเสียงและสีหน้าฟังรู้ว่ากวนตอบกลับ ทั้งที่โจเซฟพูดยังไม่ทันจบประโยค

          จากที่ไม่เคยวางตัวแข็งกร้าวกับใคร โจเซฟเริ่มฉุนขาด ใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วงหญิงสาวในรถโดยเขาเหลือบมองอยู่ตลอดเวลา กลัวว่าเธอจะโวยวาย

“ผมกับแฟนจะกลับที่พัก คุณชายเลื่อนรถให้ผมหน่อยได้มั้ย” โจเซฟตัดสินใจเอ่ยอ้างออกไป เพื่อให้คนผู้นั้นเลิกสนใจเพื่อนสาวของเขา

          แต่คำตอบนั้นไม่ได้สะกิดความรู้สึกผิดแต่อย่างใด

“อ้อ ได้สิ”

ใบหน้าฉายแววเจ้าเล่ห์ หากแต่โจเซฟไม่ทันได้สังเกตเห็น เขาจึงยิ้มรับแล้วเอ่ยขึ้น

          “ขอบคุณครับ”

          “แต่...” คำว่า ‘แต่’ ทำเอารอยยิ้มโจเซฟหุบลงฉับพลัน

“แต่ อะไร!” โจเซฟเริ่มคิดส่อเค้าลางไม่ดี เอ่ยถามเสียงขุ่น เมื่อชายผิวดำเริ่มมองไปยังรถเขา ตรงตำแหน่งที่ณริสานอนอยู่

          “นายเอารถนายไป ส่วนฉัน...” ชายผิวดำใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าอกตัวเอง แล้วเอ่ยเสียงราบเรียบหากเต็มไปด้วยแววตาคุกคาม

“เอาแฟนนายไป” คำตอบนั้นทำให้โจเซฟกระจ่างทันที ก่อนจะถีบไปยังท้องของอีกฝ่ายเต็มรัก จนอีกฝ่ายล้มกลิ้งก้นจ้ำเบ้า

          โจเซฟหมายจะพุ่งเข้าไปซ้ำอีกครั้ง หากแต่มีใครบางคนล็อคคอเขาไว้ทางด้านหลัง

“เฮ้ย ปล่อยสิวะ” เขาร้องเสียงหลงก่อนจะเหลือบสายตาหันมองและใบหน้าคุ้นๆที่เขาจำได้ดี

“เล่นหมาหมู่หรือวะ” โจเซฟตะคอกถาม หากแต่คนตัวดำที่ล็อคคอเขาอยู่หัวเราะร่า โดยอีกคนรีบปัดแข่งปัดขาแล้วเปลี่ยนมาลูบหน้าท้องที่โดนถีบไปพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหา สีหน้าถมึงทึง

          “มึงทำเก่งไปแล้ว ไอ้เด็กอ่อนหัด” ว่าแล้วมันก็ปล่อยมัดเข้าไปเต็มซีกหน้าของโจเซฟ จนหน้าชาไปทั้งแถบแถมหยดเลือด หากแต่เขาไม่สนใจ และด้วยความแรงของน้ำหนักมัด วงแขนหนาที่จับไว้ถึงกับรั้งไม่อยู่ โจเซฟจึงล้มไปกระแทกกับกระโปรงด้านหน้ารถ แล้วเกิดการตะลุมบอนผลัดกันรุกผลัดกันรับ หากแต่หนึ่งหรือจะสู้ผู้ชายร่างยักษ์ถึงสองคนได้

ณริสาที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นสะดุ้งสุดตัว เมื่ออยู่ดี ๆในความเงียบ ก็เหมือนมีอะไรฟาดลงมากระทบโสตประสาทอย่างจัง ตากลมโตจึงปรือขึ้นอย่างจำใจ ก่อนจะค่อยๆหายมึนเป็นปลิดทิ้ง

“โจ!...” เธอรีบเปิดประตูลงมา “หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงแหลมแผดดัง ไม่มียานคางอย่างก่อนหน้านี้ พร้อมกับจ้องสิ่งที่คาดไม่ถึงตรงหน้า ขณะที่ทั้งสามหยุดการคลื่นไหว

“ว้าว นางฟ้าตัวน้อยออกมาแล้ว” หนึ่งในสองของชายผิดดำเอ่ยขึ้น ก่อนจะปาดมุมปากที่รับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือด ก่อนจะใช้สายตาโลมเลียร่างบางที่ตนเองหมายตาเอาไว้ตั้งแต่อยู่ในร้านบาร์

“พวกคุณไร้มารยาท ทำร้ายเพื่อนฉัน” เธอต่อว่าเสียงกร้าว สองรุมหนึ่งมันไม่แฟร์ หากแต่พวกนั้นจุ๊ปาก อย่างเห็นเป็นเรื่องล้อเล่น

“นางฟ้าพูดจาไม่ไพเพราะ ผมจะทำโทษคุณ...” ว่าแล้วก็เดินเข้ามาคว้าตัวนางฟ้าที่ไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะก้มใบหน้าลงไปใกล้ซอกคองามระหง หากแต่ณริสามึนงงไม่นานก็นึกได้ว่าเธอกำลังเจอกับอะไร เล็บคมยาวก็กางขึ้น

“โอ้ย!...” มันร้องเสียงหลงลูบใบหน้าที่บัดนี้แสบไปทั้งแถบ แถมเลือดอีกต่างหาก สายตาจ้องอาฆาต และความดิบเถื่อนทำให้ฝามือหนาถูกปล่อยออกไป

เพี้ยะ! ณริสาหน้าหันก่อนจะเซเหมือนลูกนกปีกหัก

“สา!” โจเซฟร้องเรียกด้วยความตกใจและคาดไม่ถึงว่าพวกนั้นจะทำร้ายผู้หญิงได้

“ไอ้บ้า ทำร้ายผู้หญิง” โจเซฟอฮึดสู้ สะบัดตัวเองหลุดจากวงแขนที่รัดแน่น ด้วยความโกรธเขาพุ่งทะยานเรี่ยวแรงที่กำลังหมดไป ถูกเรียกกลับมา เมื่อเห็นหญิงสาวที่ตนเองหลงรักเซซัดหมดท่า เขาพุ่งหมัดและเข่าไปยังเป้าหมายอย่างบ้าคลั่ง หากแต่หนึ่งแรงที่เหลือน้อยหรือจะสู้สองแรงที่กำลังตกมัน

สายตาพร่าเลือนที่มาพร้อมกับอาการปวดหนึบ ฝืนใจทนมองภาพชายหนุ่ม ‘สองคู่’ ชกต่อยกันอย่างดุเดือด ก่อนที่จะสายตาเริ่มพร่าเลือนๆไปทีละน้อยจนมืดสนิท หากแต่ภาพสุดท้าย ตามติดอยู่ในห้วงความทรงจำ ใครคนนั้น ใครกัน!