กำแพงพายุ

        

ปัจจุบัน...

แก้วใสทรงยาวในมือถูกง้างขึ้น ก่อนจะลอยว่อนไปในกลางอากาศอย่างแรง โดยเจ้าของใส่ความอัดอั้นไว้เต็มแรง เมื่อสิ่งบอบบางที่เปาะง่ายถูกส่งออกไปปะทะกับพื้นพรมนิ่มหยุ่น ก็ไม่เหลือรูปเดิมให้เห็น แต่นั่นมันไม่ได้ทำให้คนที่ทุกข์หนักคลายความตึงเครียดลงได้

เศษแก้วกระจัดกระจายเต็มพื้น มันยิ่งสร้างความปวดเจ็บที่กำลังกรีดลงไปในร่องหัวใจห้องแล้วห้องเล่า

“ไอ้เด็กเวร ที่แท้แกก็เป็นลูกไอ้ นาธร บุญพิทักษ์ นี่เอง”

กรามหนาบดเบียด สีหน้าเครียดตึง เมื่อเขาลงทุนว่าจ้างนักสืบเพื่อหาข้อมูลนักธุรกิจหนุ่ม นายอณาธิป ธนเกียรติ และเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าไอ้เด็กเวรที่ตนเองเรียก เปลี่ยนมาใช้นามสกุลผู้เป็นแม่ จาก ‘บุญพิทักษ์’ เป็น ‘ธนเกียรติ’ และเขาไม่แปลกใจที่เด็กคนนั้นพูดจาแทงใจดำเข้าเต็มๆ หากเขารู้มาก่อนหน้านั้น อย่าหวังว่าเขาจะเดินเข้าไปให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างอีกฝ่ายถอนหอกเล่น!

“หากคุณอยากให้บริษัทของคุณอยู่รอด”  ริมฝีปากหนารุ่นลูกยกยิ้ม ปรายตามองผู้สูงวัยกว่าด้วยสายตาเย้ยหยัน

“ยกลูกสาวให้เป็นนางบำเรอผม แลกกับการอยู่รอดของบริษัท ของคุณ...คุณกล้ามั้ยล่ะ”

คนฟังได้แต่กัดฟันกรอด ความรู้สึกเหมือนก้อนหินก้อนใหญ่ทับลงบนร่างจนแตกละเอียด ไร้ชิ้นดี

          “ที่ผมมานี่ ไม่ใช่มาเสนอข้อตกลงแบบนี้ และเป็นไปไม่ได้ ที่ผมจะยกลูกสาวของผมให้เป็นนางบำเรอของคุณ”  ชายสูงวัยหน้าแดงก่ำ แต่พยายามทำใจให้เย็นไว้ เพื่อความอยู่รอดของบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่เพิ่งขาดทุนไป เมื่องบหมดและสร้างไม่เสร็จตามกำหนด และนั่นหมายถึงอีกฝ่ายจะต้องเรียกร้องค่าเสียหาย งบหมดเงินหมุนเวียนไม่มี และโดนฟ้องร้องในที่สุด!

วิธีไหนที่พอจะยื้อบริษัทไว้ได้ เขาจึงทำทุกอย่าง และนั่นหมายถึงคนในครอบครัวด้วย ที่จะอยู่อย่างสุขสบายต่อไป

          เสียงหึในลำคอถูกส่งออกมาเบาๆ หากแต่คนที่นั่งอยู่ใกล้ได้ยินชัดเจน

          “แค่มาเสนอให้ผมช่วยถือหุ้นครึ่งหนึ่ง ในบริษัทที่ใกล้จะล่มเต็มที มันไม่เป็นความคิดที่ทำให้ผมสนใจหรอกคุณดิษกุล ณรงค์พล” น้ำเสียงหนักแน่น หากฟังให้ดีเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เอ่ยเรียกอีกคนเต็มยศ โดยไม่คิดจะถนอมน้ำใจคนสูงวัยกว่า

          “เช่นกัน เพราะผมเองก็ไม่อยากรับข้อเสนอที่คุณตั้งขึ้น มันมากเกินไปสำหรับความรู้สึกของผม”

         “หึ มากเหรอ นี่คุณยังมีโอกาสไตร่ตรองและถอนตัวได้ แล้วทีคุณทำกับคนอื่น ที่ไม่มีโอกาสคิดและแก้ตัวใดๆ มันมากเกินไปมั้ยล่ะ คุณดิษกุล”

         “หมายความว่าไง” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนถามกลับ สีหน้าขมวดมุ่น และรู้สึกวาบไหว เมื่อแววตามุ่งมั่นของชายหนุ่มคราวลูกนั้นเหมือนเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

         “คุณดิษกุลคงไม่เคยรู้ถึงรสชาติ ของคนที่ถูกบังคับและฝืนใจว่ามันทรมานแค่ไหน ...ที่สำคัญหากคนคนนั้นไม่มีความรับผิดชอบหรือเห็นแก่ได้ ก็ยากที่จะเข้าถึง” คำพูดนั้นทำเอาชายร่างท้วมถึงกับสะอึก

เขาได้แต่จ้องมองใบหน้าถือดีท่าทางจองหองของนาย อณาธิป ธนเกียรติ ที่เคยฟังจากเพื่อนนักธุรกิจด้วยกัน การทำงานรุ่งเรืองข้ามหน้านักธุรกิจรุ่นเก่าๆไปหลายก้าว อีกทั้งแนวการตลาดส่งออกอิเล็กทรอนิกส์และเครื่องประดับไปยังต่างประเทศ ที่สำคัญยังเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่ ที่เบียดบริษัทรับเหมารายย่อยล้มไปหลายราย และรวมทั้งเขาเองด้วยที่ตอนนี้ไร้ที่ยืน แปลกที่อีกฝ่ายกับทำรายได้เป็นกอบเป็นกำ ทำให้ธุรกิจขยายสู่วงกว้าง หรือจะเพราะชายหนุ่มเป็นคนละเอียดไม่ยอมเสียเปรียบให้ใคร แต่ก็นั้นล่ะ เขาเองก็ไม่ยอมเสียเปรียบให้ใครเช่นกัน แต่ทำไมนะ ถึงยื้อบริษัทไว้ไม่ได้ หรือจะเป็นเพราะถูกตัดหน้าทุกครั้งไป

“ว่าไง...” อณาธิปถามย้ำเมื่อคนสูงวัยเงียบไป

“หากคุณไม่สนใจข้อเสนอของผมก็ไปหาที่อื่น เพราะธุรกิจของผมก็รายได้ดีมาก ถึงมากที่สุด จนผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องหาอย่างอื่นทำให้ยุ่งยาก”

          คำพูดนั้น ทำให้ผู้สูงวัยถึงกับหันหลังให้ชายหนุ่มรุ่นลูกทันที โดยคิดว่าประตูห้องทำงานห้องนี้ คือทางออกที่ผู้สูงวัยอย่างเขาจะกลับไปตั้งหลักใหม่ โดยไม่หวนกลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาด

          ให้ตายเขาก็ไม่ยอมยกลูกสาวคนเดียวให้เป็นนางบำเรอใคร...! ดิษกุล ย้ำชัดกับตัวเอง ผละออกจากห้องสี่เหลี่ยมที่ตกแต่งและประดับไว้อย่างดี

และตอนนี้...คำพูดนั้นตามมาตอกย้ำอยู่ในโสตประสาทที่ทำงานปกติอยู่ ทุกคำพูด ทุกสีหน้าและท่าทางของชายหนุ่มรุ่นลูกรวมทั้งคำพูดถากถาง  สร้างความเจ็บช้ำไม่คลาย

ใบหน้าผู้สูงวัยที่เคยเต็มไปด้วยความสุข ไม่เหลือร่องรอยเค้าเดิมไว้ให้เห็น ใบหน้าเครียดตึง บ่งบอกถึงเรื่องภายในสมองที่รวมตัวกันกดดันให้เขาต้องรีบหาทางออกให้เร็วที่สุด

สายตาหรี่แคบได้แต่มองขวดสีอำพันนิ่ง ตอนนี้ไม่มีอะไรดับทุกข์ได้ดีกว่าเจ้าสิ่งนี้ แก้วใหม่จึงถูกหยิบออกมาจัดการรินของเหลวใส่ลงไป กระดกขึ้นดื่มทีเดียวอย่างไม่รอช้า