ในความหวังดี

นิวยอร์ก เมื่อสองเดือนก่อน

          “ถ้าเรียบร้อยแล้วอย่าลืมที่สัญญาให้ไว้นะคะ” สาวสวยทวงคำสัญญา พร้อมกับรายงานสิ่งที่ตนเองได้รับมอบหมายมาและทำสำเร็จไปด้วยดี

          “ครับ ยังไงกลับไทยไปก่อนนะครับ”

          “ไม่รอพบกันก่อนหรือ คิดถึงจะแย่แล้วนะ”

 เสียงหวานโอดครวญมาจากปลายสาย ริมฝีปากหนายกยิ้มและกรอกเสียงกลับเข้าไป

          “ผมติดธุระ ยังไงเจอกันที่ไทยนะ” น้ำเสียงเฉียบขาดทำให้ปลายสายจำใจตัดสายไป หากแต่เธอจะทำตามหรือไม่นั้นมันอีกเรื่อง

          เครื่องมือสื่อสารถูกวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะเตรียมตัวออกจากที่พักเพื่อให้เห็นกับตาและไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เขาก็มายื่นอยู่หน้าสถานบันเทิงแห่งหนึ่งในใจกลางกรุงนิวยอร์กเมืองแห่งแสงสีนักท่องราตรี

เจ้าของสายตาสีเหล็กกล้ามุ่งตรงไปยังเก้าอี้ว่าง แล้วกวาดสายตามองหาใครบางคนที่อยากเจอด้วยหัวใจระส่ำตามที่ได้รับข้อมูลมา โดยไม่ได้บอกให้สาวสวยที่ทำหน้าที่สืบหาข้อมูลได้รับรู้ ว่าตัวเขาก็อยู่ที่นี้เช่นกัน 

         

“เอ้า ดื่มหน่อยสิ” เสียงเชียร์จากเพื่อนร่วมสถาบันหญิงชายหลายเชื่อชาติ ทำให้สาวสวยที่วางตัวดีมาตลอดส่ายหน้าดิก หากแต่เวลาผ่านไป เธอไม่อาจปฏิเสธเสียงเรียกร้องนับสิบไหว จึงกระดกน้ำสีอำพันในมือไปจนหมดแก้ว ก่อนจะทำหน้าบิดเบี้ยวเพราะความไม่คุ้นชินกับรสชาติและกลิ่นฉุนของเครื่องเดิม ชายหนุ่มลูกครึ่งได้แต่ส่ายหน้าโดยไม่อาจขัดขวางอะไรได้

          “ไม่ไหวก็ไม่ต้องดื่ม เดี๋ยวผมดื่มแทนเอง” คำพูดที่ก้มลงมากระซิบใกล้ๆ ทำให้เธอเอียงตัวหลบเล็กน้อย ก่อนตอบกลับ

          “ไม่เป็นไร ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย สาไม่เมาหรอก” ไม่เมาของเธอแต่เริ่มโอนเอน เพื่อนๆในกลุ่มที่จบการศึกษาด้วยกันยิ้มร่า เข้าใจในความพยายามของเพื่อนสาวชาวไทย ก่อนจะส่งสายตาจิกไปยังชายหนุ่มลูกครึ่งที่ดูเป็นห่วงหญิงสาวชาวไทยจนออกนอกหน้า

          เมื่อแอลกอฮอล์เข้าไปผสมอยู่ในเส้นเลือดมากเข้า หนุ่มสาวเริ่มจับคู่แล้วแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม โดยณริสาได้แต่นั่งมอง ตาพล่าเลือนกับภาพที่เธอชินกับวัฒนธรรมของชาวเมืองที่นี่ หากแต่วันนี้ ภาพนั้นกับทำให้เลือดลมในกายของเธอเดือดพล่านและรู้สึกกระดากอาย อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

          “โจ สาอยากกลับที่พัก” เธอบอกความประสงค์กับเพื่อนชายที่คิดว่ายังมีสติดีกว่าเธอมาก

          “ครับ งั้นไปกันเถอะ” เขาเอ่ยบอกไม่ขัด ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนในกลุ่มให้รู้ไว้ เมื่ออีกฝ่ายรับรู้เขาจึงประคองร่างบางที่โอนเอนไว้ในวงแขน

          แม้จะไม่ได้แต่งตัวเสื้อผ้าน้อยชิ้นโชว์เนื้อหนังมังสา หากแต่รูปร่างกะทัดรัดทรวดทรงสมส่วน บวกกับเครื่องหน้าจิ้มลิ่มปากนิดจมูกหน่อยหากแต่โด่งรั้น มีผมสีดำสนิทขับให้ผิวหน้างามโดดเด่นอย่างสาวเอเซียเด่นเตะตา จึงทำให้พวกฝรั่งตาน้ำข้าวจ้องมองร่างบางตาเป็นมัน แต่นั่นก็ไม่พ้นสายตาของโจเซฟ

“บ้าจริง...” โจเซฟสบถหัวเสีย เมื่อเห็นชายผิวดำร่างยักษ์สองคนมีท่าทีแปลกๆ ตั้งแต่อยู่ในบาร์ และตอนนี้เขาสังเกตได้ว่า สองคนนั้นมองดูตนและเพื่อนสาวไม่ละสายตา วงแขนหนารีบโอบกระชับเอวบางที่ประคองตัวเองไม่อยู่ ไปยังรถที่จอดไว้อย่างรวดเร็ว

          “มีอารายหรอ” เสียงหวานลากยานเอ่ยถาม เขาก้มมองดูเธอแล้วฉีกยิ้มกว้างตอบกลับ

          “เปล่า ไม่มีอะไร” น้ำเสียงติดขันเอ่ยบอก พร้อมกับจ้องลึกในดวงตาคู่งามที่เริ่มปรือลอย ก่อนจะรีบเก็บความทรงจำบนใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงเรื่อเพราะพิษน้ำเมาที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้เห็น

          “แต่ ฉาน หายใจไม่ออก” เธอประคองน้ำเสียงให้อีกฝ่ายเข้าใจ เพราะเพื่อนโอบรัดเอวเธอแถมกึงลากกึ่งประคองจนเธอก้าวตามไม่ทัน ที่สำคัญรู้สึกเจ็บจุก

          “โอ๊ะ ขอโทษที” โจเซฟรีบคลายวงแขนที่ตนเองเผลอออกแรงรัดเอวคอดกิ่วแรงไป ก็คนมันห่วงนี่...

“ว่าแต่...เอ๊ะ หายไปไหน” โจเซฟมองซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง หากแต่ตอนนี้ไม่มีใครตามมาอีกแล้ว เขาจึงจัดการเปิดประตูรถ และดันร่างบางไปยังตำแหน่งที่นั่งของเธอ

“กาบที่พักนะ สาม้าย หวาย แล้ว” แม้ตาจะปิดอยู่รอมร่อ เธอก็ยังย้ำ คลายกลัวว่าอีกฝ่ายจะลืม

“ครับผม หลับให้สบายเถอะ” สายตามุ่งมั่นเอ่ยหนักแน่น ริมฝีปากบางจึงคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง