5

“พี่โย... ผมไม่โง่พอที่จะไปยุ่งกับผู้หญิงใจร้ายคนนั้นอีก แม้แต่หน้าผมยังไม่อยากจะเห็น” ชานนท์ยืนยันเสียงหนักแน่นพร้อมสาธยายถึงความใจร้ายของอดีตภรรยา จนโยทะกาพยักหน้าส่งกุญแจสำรองให้

“พี่เองก็ควรกลับไปปรนนิบัติสามีได้แล้ว และห้ามชวนทะเลาะด้วยล่ะ”

“รู้แล้วน่า สั่งอย่างกับฉันเป็นน้อง” โยทะการับคำอย่างรำคาญ ก่อนเดินไปอีกปีกหนึ่งของตึกเพื่อไปยังห้องพัก

ชานนท์กระตุกยิ้มกับกุญแจในมือ ก่อนสาวเท้าตรงไปยังห้องพักของชมพูนุช ถึงเวลาแล้วที่เธอควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง

ชมพูนุชกำลังอาบน้ำอย่างสบายใจโดยไม่รู้ว่ามีผู้บุกรุกมานอนรออยู่บนเตียงราวกับเป็นเจ้าของห้อง เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงหญิงสาวก็เดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีชมพู ถึงกับหวีดร้องด้วยความตกใจกับการปรากฏตัวของอดีตสามี ที่สำคัญในห้องพักส่วนตัวของเธออีกด้วย ก่อนจะตัดสินใจสาวเท้ากลับไปที่ห้องน้ำเพื่อตั้งหลัก

“จะไปไหน” ชานนท์คว้าแขนเรียวจนร่างบางเซถลาปะทะอกแกร่งตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“ปล่อยนะนนท์ ปล่อยฉัน” หญิงสาวบอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ผิดหวังหรือไงที่เป็นผม ไม่ใช่คุณซาโต” ชายหนุ่มก้มถามเสียงเข้ม โมโหที่หญิงสาวไม่ยอมล็อกประตูห้องราวกับต้องการรอให้พี่เขยเขาเข้ามาหา

 “พูดบ้าอะไรของคุณ ฉันไม่ได้เปิดรอใครทั้งนั้น กรุณาปล่อยและออกไปจากห้องฉันด้วย” หญิงสาวเน้นย้ำเสียงหนักหวังให้อีกฝ่ายกลับออกไป

 “ไม่มีทาง! ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปทำร้ายชีวิตใครอีกแล้วชมพูนุช”

“ฉันไม่เคยทำร้ายชีวิตใคร” ชมพูนุชโต้กลับทันควัน

“ผมไง คุณทำร้ายชีวิตผมอย่างย่อยยับ ทำร้ายหัวใจจนแหลกสลาย”

คำกล่าวหานั้นทำให้ชมพูนุชถึงกับนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนรับฟังคำต่อว่าต่อขานต่างๆ นานาในสิ่งที่เคยได้กระทำกับเขาอย่างสาหัส หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่พยายามหลอกให้เขามาเป็นตัวแทนของใครทั้งสิ้น เพราะมันไม่เป็นผลดีกับใครแม้แต่ตัวเธอเอง เธอทำร้ายชีวิตชานนท์จนไม่น่าให้อภัย

 “ฉันขอโทษนนท์ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” หญิงสาวพึมพำบอกจนแทบไม่ได้ยินเสียง

“ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ” เขากล่าวว่าเธอด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน “ต่อจากนี้ไปผมจะให้บทเรียนกับคุณอย่างสาสม”

“คุณจะทำอะไรนนท์” ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองเขาอย่างหวาดระแวง

“อยากนักไม่ใช่เหรอ ผมจะได้จัดให้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงนอนจนชุดคลุมอาบน้ำที่สวมใส่หลุดลุ่ย เรียวขาสวยโผล่ออกมาท้าทายสายตาของอีกฝ่าย

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะนนท์ คุณอย่าลืมสิ ว่าคุณแต่งงานกับมาริสาแล้ว” ท้ายประโยคเสียงแผ่วลงเจ็บแปลบที่หัวใจ ทั้งที่คิดเสมอว่าไม่เคยรักชานนท์ไปมากกว่าความรู้สึกที่เพื่อนมีต่อกัน

“คุณก็แต่งงานกับผมแล้ว ยังคิดจะไปเอาพี่ชายตัวเองทำสามีเลย ไม่เห็นจะแปลกนี่ เป็นหลวงอยู่ดีๆ อยากจะเป็นน้อยช่วยไม่ได้” ชานนท์กระตุกเรียวเท้าเล็กลากให้มาอยู่กลางเตียงนอน

“ฉันไม่เคย...”

“ผมไม่มีวันเชื่อคำพูดของผู้หญิงอย่างคุณหรอก” เขาจับข้อมือเรียวตรึงไว้เหนือศีรษะ เธอจึงไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย แม้แต่ปลายเท้ายังถูกเขาเกยทับร่างไว้จนกระดิกตัวไม่ได้

“นนท์ เราหย่ากันแล้วนะ”

“ก็ใช่ ต่อไปคุณจะต้องอยู่ในตำแหน่งเมียน้อย”

“ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันเป็นเมียน้อยของคุณ”

“คุณต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับผมชมพูนุช” ชายหนุ่มกล่าวจบก็โน้มใบหน้าลงซุกไซ้กับซอกคอขาวนวล ขบเม้มลงไปเพื่อตีตราประทับไว้ เธอจะได้ไม่เสนอหน้าไปยั่วยวนพี่เขยเขาหรือใครอีก

“จะให้ฉันชดใช้ยังไงก็ได้ แต่ไม่ใช่แบบนี้นนท์”

“มันสายไปเสียแล้วชมพูนุช” ปากหยักได้รูปโน้มแนบชิดกับดวงหน้าหวานซึ้งที่แฝงด้วยความร้ายกาจ ก่อนบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างไร้ความปรานีจนได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วโพรงปาก ขณะใช้มืออีกข้างเลื่อนลงมากระตุกเชือกชุดคลุมอาบน้ำของหญิงสาวออก ทำเอาเจ้าของร่างต้องดิ้นสุดกำลัง

“ฮื้อ... ปล่อยนะนนท์ อย่าทำแบบนี้”

“ไม่! ขอถอนทุนคืนหน่อยเถอะ ตั้งแต่แต่งงานกันเรามีอะไรกันแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”

หลังจากคืนเข้าห้องหอชมพูนุชก็พยายามบ่ายเบี่ยง ไม่ยอมมีอะไรกับเขามาตลอดราวกับหวงตัวไว้เพื่อพี่ชายของเธอ

“ไม่นะนนท์” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกล่าววิงวอนขอความเห็นใจ เชื่อว่าคนที่เป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้วและมีจิตใจอ่อนโยนเช่นเขาจะยอมใจอ่อนกับคำขอของเธอ

“ทำไม! ผมมันน่ารังเกียจตรงไหน ผมถึงสู้พี่วิชญ์ของคุณไม่ได้ คุณถึงไม่ยอมให้ผมแตะต้องตัวคุณ” นัยน์ตาคมแข็งกร้าว เหมือนเป็นปมอยู่ในใจยามถูกชมพูนุชปฏิเสธมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย

“มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่วิชญ์... อุ๊บ” เพียงหลุดชื่ออติวิชญ์เท่านั้น เสียงนั้นก็ถูกดูดกลืนหายไปในลำคอ ก่อนปลายลิ้นร้อนจะสอดแทรกตวัดโลมเลียเข้าไปในโพรงปากนุ่มอย่างหนักหน่วงรุนแรงชนิดอีกฝ่ายหายใจหายคอไม่ทัน

“ฮื้อ...” ชมพูนุชใช้แรงเฮือกสุดท้าย จนชานนท์ยอมถอนจูบออกมา

 “เมื่อก่อนคุณไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะนนท์” หญิงสาวต่อว่าเสียงสั่นๆ

“เพราะคุณทำให้ผมต้องเป็นแบบนี้ คุณต้องรับผิดชอบ”

“จะให้ฉันรับผิดชอบยังไง บอกมาสิ ฉันยินดีทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ”

“ผมอยากระบายความแค้นกับร่างกายของคุณ จนกว่าจะพอใจ”

“ฉันไม่ยอมหรอก คุณมีมาริสาทั้งคนจะมายุ่งกับฉันอีกทำไม”

“คุณมีผมเป็นสามี คุณยังไปยุ่งกับพี่ชายคุณเลย ชอบนักไม่ใช่หรือลักกินกันแบบลับๆ เหมือนตอนนี้มีคุณเป็นน้อย ริสาเป็นหลวง ตื่นเต้นดีจะตายไป” ชายหนุ่มต้องการพูดทำลายศักดิ์ศรีของอีกฝ่าย ทั้งที่จริงตนกับมาริสายังไม่ได้แต่งงานหรืออยู่ในสถานะคนรักกันเลยด้วยซ้ำ

“ไม่นะ ฉันไม่อยากจะเป็นน้อยใคร”

“ไม่อยากเป็นน้อย น่าขำ แต่กลับเสนอตัวให้คุณซาโต คุณมันไร้ยางอายจริงๆ คอยดูผมจะทำให้คุณไม่กล้าไปยุ่งกับสามีใครอีก” ชานนท์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอระหงที่หอมกรุ่นไปด้วยครีมอาบน้ำ พร้อมกับใช้ฝ่ามือใหญ่บีบคลึงอกอิ่มอย่างหนักหน่วงจนเจ้าของร่างร้องขอให้หยุดกระทำดังกล่าว แต่ชายหนุ่มกลับเดินหน้าทรมาน ส่วนอีกข้างก็ถูกปลายลิ้นตวัดโลมเลียรุนแรงแล้วค่อยแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน

“อืม... นนท์” ชมพูนุชหลุดเสียงครางออกมาด้วยความมึนงง มือที่ได้รับอิสรภาพกลับยกขึ้นแตะศีรษะทุยได้รูปอย่างลืมตัว

“คุณนี่มันติดง่ายจริงๆ” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างเหยียดหยัน