4

“เอาไว้ค่อยคุยกันอีกที” โยทะกากล่าวตัดบทเพราะไม่พร้อมจะพูดถึงเรื่องนี้ “ว่าแต่แกเถอะยังรักชมพูนุชอยู่หรือเปล่า”

“เขาทำผมเจ็บหนักขนาดนี้ ไม่มีวันที่ผมจะกลับไปรักผู้หญิงคนนั้นอีก” ชานนท์กล่าวเสียงกร้าวแต่แววตากลับแฝงด้วยความหวั่นไหว

“ถ้าทำได้อย่างที่ปากพูดก็ดี แต่พี่ก็ไม่สนับสนุนให้เราไปรักกับมาริสาหรอกนะ แม่นั่นร้ายกว่าชมพูนุชหลายเท่านัก แกต้องระวังตัวด้วย เวลามีอะไรกันได้ป้องกันไหมตานนท์”

“ผมพลาดไปมีอะไรกับริสาแค่ครั้งเดียวก็เข็ดจะแย่แล้วครับ”

“คิดได้แบบนั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง... ไปเถอะป้านวลคงเตรียมอาหารไว้รอแล้วล่ะ” โยทะกาดันร่างสูงของญาติผู้น้องเข้าไปในห้องอาหาร

ชมพูนุชนิ่งเงียบไปตั้งแต่อดีตสามีปรากฏตัว เพราะไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจมาก่อนและยังรู้สึกละอายใจกับวีรกรรมที่เคยก่อไว้กับชายหนุ่ม จนลูกศิษย์ตัวน้อยทั้งสองที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เกิดความสงสัยจึงโบกมือไปมาอยู่เบื้องหน้าก่อนจะเขย่าแขนเรียกสติ

“คะ... รีนน่า รินน่ามีอะไรหรือจ๊ะ” หญิงสาวหันมามองลูกศิษย์ตัวน้อยพลางเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม

“คุณครูนั่นแหละค่ะเป็นอะไรหรือเปล่า หนูเรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่ได้ยิน” แฝดผู้พี่เป็นคนถามขึ้น

“เปล่านี่จ๊ะ” ชมพูนุชส่ายหน้าปฏิเสธพลางแตะศีรษะเล็กเบาๆ ก่อนหันมาตั้งใจสอนต่อ แม้บางครั้งจะมีใบหน้าอดีตสามีแวบขึ้นมาในห้วงของความคิดรบกวนจิตใจ จนเธอต้องพยายามสลัดออกอยู่หลายครั้ง เมื่อหมดชั่วโมงการสอนเธอรีบออกไปข้างนอกเพื่อขอตั้งหลัก

“นั่นคุณครูจะออกไปไหนคะ” นวลปรางเอ่ยถามครูสาวที่กำลังสะพายกระเป๋าออกจากบ้านอย่างรีบเร่ง ราวต้องการหนีใคร

“เอ่อ... นุชมีนัดคุยงานกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยค่ะ กลับมาน่าจะไม่ทันกินมื้อเย็น” เป็นเพียงข้ออ้างที่ชมพูนุชใช้เพื่อจะออกจากบ้านเท่านั้น เพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับชานนท์ในเวลานี้

“งั้นก็อย่ากลับเกินสามทุ่มครึ่งนะคะ” แม่บ้านสูงวัยสั่งกำชับตามหลังหญิงสาวออกไป

เมื่อพ้นจากประตูใหญ่ของคฤหาสน์หรู ชมพูนุชถึงกับปล่อยลมหายใจออกด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินไปเรื่อยๆ ตามทางโดยไร้จุดหมาย รู้สึกเคว้งคว้างไม่รู้จะไปทางไหนดี จนกระทั่งถึงสวนสาธารณะตัดสินใจนั่งเล่นที่นี่เพื่อฆ่าเวลา คิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เธอพบกับชานนท์ที่มหาวิทยาลัยครั้งแรก เขาช่างแสนดีคอยปกป้องดูแลและคอยช่วยแก้ไขปัญหายามที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจ แต่เธอกลับมองข้ามความดีเหล่านั้น ความรู้สึกละอายแก่ใจจึงถาโถมเข้ามา ตอกย้ำความผิดพลาดในอดีต

“แล้วแบบนี้ จะกล้ากลับไปพบหน้านนท์ได้ยังไงกัน” ชมพูนุชพร่ำบ่นกับตัวเอง ได้แต่ถอนหายใจทิ้งไปอย่างไร้ค่า จนเวลาล่วงเลยไปเกือบยี่สิบเอ็ดนาฬิกา หญิงสาวจึงเดินกลับไปทางเดิมถึงหน้าหมู่บ้าน ทว่าต้องสะดุ้งกับเสียงบีบแตรรถ

“คุณซาโตชิ” หญิงสาวโค้งศีรษะให้แก่เจ้านายหนุ่ม

“ขึ้นรถสิครับ”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าเดินขึ้นรถไปนั่งคู่เบาะด้านหลังกับเจ้านายหนุ่ม

“ผมบอกแล้วไงครับเวลาออกไปไหน ให้เอารถที่บ้านไปใช้”

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ฉันแค่ไปคุยงานกับอาจารย์เท่านั้นเอง”

 “รบกวนอะไรครับ รถที่บ้านจอดว่างอยู่ตั้งหลายคัน” เห็นทีเขาคงต้องเลือกรถให้ครูสาวไว้ใช้ส่วนตัวสักคัน เวลาออกไปทำธุระที่ไหนจะได้ไม่ลำบาก แต่ความคิดนี้กลับสร้างความลำบากใจให้แก่หญิงสาวไม่น้อย

เมื่อถึงคฤหาสน์ คนขับรถก็เคลื่อนเข้าไปจอดบริเวณหน้าตึก ซาโตชิเดินลงมาเปิดประตูให้แก่หญิงสาว ตามหน้าที่ของสุภาพบุรุษพึงกระทำ แต่สร้างความเข้าใจผิดให้แก่ภรรยาซึ่งกำลังยืนคุยกับญาติผู้น้องที่ระเบียงห้อง

“เห็นเมียแกไหมนนท์ พี่พูดผิดเสียที่ไหน” คนพูดกำหมัดทั้งสองข้างไว้แน่น ใจแทบจะระเบิดออกมาเมื่อเห็นสามีให้ความสนิทสนมกับผู้หญิงอื่นทั้งที่เธออยู่ในบ้าน

“อดีตครับพี่โย” ชานนท์เน้นย้ำเสียงแข็ง

“ก็นั่นแหละ... ลางสังหรณ์พี่ไม่ผิดไปจริงๆ”

“อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้สิครับพี่” ชานนท์โอบไหล่ญาติผู้พี่เชิงปลอบ และคิดว่าอดีตภรรยาคงไม่ทำตัวเหลวแหลกหลังผิดหวังจากพี่ชายบุญธรรมของเธอ

“เห็นอยู่ตำตานะนนท์” โยทะกาหันมาแว้ดใส่น้องชายที่ยังหน้ามืดตามัวเข้าข้างอดีตภรรยา

“อาจจะไม่มีอะไรกันก็ได้... พี่โยเองก็ควรเงียบไว้และไม่ต้องไปเค้นถามกับคุณซาโตจนต้องทะเลาะกันล่ะ” ชานนท์กล่าวเตือนสติ เพราะยิ่งหาเรื่องก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเบื่อหน่าย จากที่ไม่คิดก็อาจจะเริ่มคล้อยตาม

“พี่กับเขาก็ทะเลาะกันประจำ” โยทะกาพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ

“สักวันเถอะคุณซาโตจะเบื่อเอา แล้วอย่ามาร้องไห้กับผมล่ะ”

“ก็ลองดูสิ” หญิงสาวสวนกลับอย่างเอาแต่ใจ แม้ในใจจะสั่นคลอนไม่น้อย

“เป็นผมคงเบื่อแย่ เมียชวนทะเลาะแทนที่จะได้สวีตหวานกัน”

“ก็มันอดไม่ได้นี่ตานนท์ พี่เขยแกก็ไว้ใจได้ซะที่ไหนกันล่ะ”

“เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วตั้งแปดปี คุณซาโตก็พิสูจน์ให้พี่เห็นแล้วนี่ยังไม่พออีกหรือ ผมว่าพี่โยควรหัดใจเย็นๆ ควบคุมอารมณ์หน่อยสิ ถ้าพี่ยังเป็นแบบนี้ ต่อให้รักมากก็จืดจางได้ เชื่อผมนะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ ส่วนเรื่องนุชผมจะจัดการไม่ให้เขาไปยุ่งกับคุณซาโตเอง”

“จัดการไงนนท์” เรียวคิ้วสวยเลิกขึ้นสูงเชิงสงสัย

“ไว้ผมจะบอกทีหลัง ขอกุญแจสำรองห้องนุชหน่อยสิ”

“เอาไปทำไม เลิกกันไปแล้วจะไปยุ่งกับเขาอีกทำไมนนท์” โยทะกามองน้องชายอย่างไม่ไว้ใจและไม่เห็นด้วยหากอีกฝ่ายไปยุ่มย่ามกับชมพูนุช

“ผมจะเข้าไปคุยเรื่องคุณซาโตเท่านั้น”

“รอถามพรุ่งนี้ก็ได้นี่”

“ผมคงไม่มีโอกาสถามส่วนตัวแน่ พี่ก็เห็นว่าคนที่บ้านพลุกพล่านขนาดไหน ที่สำคัญผมก็ไม่อยากให้ใครมาได้ยินด้วย”

โยทะกาคล้อยตามคำพูดของญาติผู้น้อง จึงวางใจเดินลงไปขอกุญแจสำรองจากแม่บ้านแล้วนำเอาขึ้นมาให้ชานนท์ที่ห้องนอนอีกครั้ง

 “แน่ใจใช่ไหมว่าไม่เกิดอะไรขึ้น” โยทะกาถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ