6

“ปล่อย!”

“คุณจะพูดคำว่าปล่อยสักพันครั้ง ผมก็ไม่มีทางปล่อยคุณไปหรอกชมพูนุช ยังไงซะคุณต้องเป็นของผม” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมโน้มใบหน้าชิดกับดวงหน้าหวาน ขณะฝ่ามือโลมไล้ไปทั่วร่างจวบจนถึงจุดไวต่อสัมผัส ก่อนใช้ปลายนิ้วแกร่งกรีดกรายขึ้นลงไปมาหวังปลุกเร้าอารมณ์

ชมพูนุชพยายามสะกดกลั้นเสียงโดยกัดริมฝีปากไว้แน่นไม่ให้เสียงอันน่าอับอายเล็ดลอดออกมา ยิ่งทำให้อีกฝ่ายอยากแกล้งโดยสอดปลายนิ้วแกร่งเข้าไปในช่องแคบอันอุ่นนุ่ม

“อื้อ... นนท์” แม้จะต่อต้านแรงปรารถนาที่ชายหนุ่มพยายามปรนเปรอให้ สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ต่ออารมณ์ส่วนลึกที่โหยหามาตลอด จนต้องปล่อยเสียงครางออกมาแผ่วเบา

“ร้องออกมาชมพูนุช ร้องออกมาดังๆ” ชายหนุ่มกระซิบบอกขณะใบหน้าซุกกลางทรวงอกอิ่มแล้วตวัดลิ้นโลมเลียยอดปลายถันอย่างหลงใหลด้วยใจที่ปรารถนาอย่างแรงกล้า

“ฉันไม่ไหวแล้ว ได้โปรด” หญิงสาวหยัดสะโพกกลมกลึงเข้าหาปลายนิ้วแกร่งอย่างลืมอาย อยากให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอจากความทรมานนี้ยิ่งนัก

“บอกมาสิจะให้ผมทำยังไง”

“ฉัน...” แม้กายจะต้องการ แต่กระดากอายที่จะพูดจนอีกฝ่ายหยุดนิ่งแต่ปลายนิ้วยังอยู่ในกายของเธอที่ยังบีบรัดต่อเนื่อง

“ว่าไง...” ชายหนุ่มถามอย่างใจเย็น แม้ใจเจียนคลั่งกับร่างอันเย้ายวนเบื้องหน้า นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัส

“อื้อ... ทรมานจะขาดใจแล้วนนท์ อืม...” หญิงสาวพยายามขยับสะโพกเข้าหาปลายนิ้วแกร่งราวเชิญชวน

“ชอบมันก็ไม่บอก แต่... เสียใจด้วยตอนนี้ผมหมดอารมณ์” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ดึงปลายนิ้วแกร่งออก แกล้งให้อีกฝ่ายอับอาย “ไร้ยางอายสิ้นดีชมพูนุช” ชานนท์ยิ้มหยันอย่างสาแก่ใจเมื่อสามารถสร้างความอับอายให้แก่อดีตภรรยาสำเร็จ

“สมใจคุณแล้วใช่ไหมนนท์” หญิงสาวกล่าวเสียงสั่นเครือ พร้อมกับลนลานหาผ้าห่มมาคลุมร่าง

“ยัง นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น สามเดือนนี้เราคงได้สนุกกันอีกนานที่รัก”

“ออกไปเลยนะ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้” ชมพูนุชชี้นิ้วสั่นเทิ้มด้วยความอายปนความโกรธ

“ตะโกนไปเลยชมพูนุช ทุกคนในบ้านเขาจะได้รู้ว่าคุณกำลังนอนแก้ผ้ายั่วยวนผมอยู่”

“หยาบคายที่สุด ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ ชานนท์ที่แสนอ่อนโยน มันหายไปไหน”

“หายไปพร้อมกับคุณไงนุช ต่อจากนี้ไปคุณจะได้เห็นแต่ด้านมืดของผม เตรียมตัวรับไว้ให้ดีแล้วกัน ตลอดสามเดือนนี้ ชีวิตคุณไม่อยู่อย่างสงบสุขแน่จำไว้” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปจากห้องนอนของหญิงสาว

ชมพูนุชถึงกับปล่อยโฮออกมาสุดกลั้นด้วยความหวาดกลัวปนความเสียใจ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือหนี แต่จะหนีไปไหนก็ไม่ได้เพราะเธอติดสัญญาจ้างอยู่

“คุณมันบ้าไปแล้วนนท์” หญิงสาวพึมพำครุ่นคิดหาทางออกตลอดทั้งคืน กว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็เกือบครึ่งค่อนคืน

ชมพูนุชงัวเงียตื่นขึ้นหลังได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือ แต่กลับเอนตัวลงไปนอนอีกรอบเพราะยังรู้สึกเพลียเนื่องจากนอนดึก กระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอีกครั้ง จึงตะลีตะลานวิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้านพักอย่างรีบเร่งเพื่อไปให้ทันเข้าเรียนวิชาแรก จึงไม่ทันสังเกตว่ามีรถคันหนึ่งขับตามหลังมาอย่างช้าๆ ทว่าต้องสะดุ้งหยุดอยู่กับที่ทันทีที่ได้ยินเสียงบีบแตร เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงตะโกนบอกเสียงขุ่นเขียวก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมา

“ฉันไม่มีเวลาว่างมาคุยเรื่องไร้สาระกับคุณ”

“ยังไม่หายโกรธที่ผมทิ้งคุณอารมณ์ค้างเมื่อคืนอีกเหรอ” ชายหนุ่มกล่าวยั่ว

“ทุเรศ!” เธอแหวเสียงสวนขึ้นมาแล้วชักปลายเท้าเดินหนี แต่เขายังขับรถตามมาวอแวไม่เลิก

“ขึ้นรถสิ”

ชานนท์แอบถามข้อมูลมาจากคู่แฝดถึงรู้ว่าวันนี้ชมพูนุชมีเรียนตอนเก้าโมงครึ่ง เขาจึงขับรถมาดักรอหญิงสาวอยู่ที่หน้าบ้านเกือบชั่วโมงก็เห็นเธอวิ่งหอบกระเป๋าเป้ออกมา

“ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น”

“ผมแค่จะไปส่งคุณที่มหาวิทยาลัย มีเรียนตอนเก้าโมงครึ่งไม่ใช่หรือ ขืนชักช้าเข้าสายผมไม่รู้ด้วย”

ชมพูนุชยืนลังเลชั่วครู่และไม่เห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย จึงยอมเดินขึ้นรถไปนั่งคู่ด้านข้างคนขับ แต่นั่งชิดขอบประตูราวกับกลัวเขาจะเข้ามาทำร้าย

“ผมไม่มีอารมณ์มาปล้ำคุณในรถ ต่อไปผมจะไปรับไปส่งคุณไปเรียนทุกวัน”

“ฉันไปเองได้”

“ห้ามปฏิเสธความต้องการผม” ชายหนุ่มกล่าวอย่างเอาแต่ใจ

“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง ฉันไม่ใช่ภรรยาหรือลูกน้องใต้บังคับบัญชาของคุณนะ”

“คุณกำลังเป็นว่าที่เมียน้อย”

“ไม่มีทาง! ฉันไม่มีทางเป็นเมียน้อยของคุณอย่างเด็ดขาด”

“ก็คอยดู ว่าผมกับคุณใครจะชนะ” ชายหนุ่มกล่าวเท่านั้นต่างฝ่ายต่างก็เงียบเสียงลง จวบจนกระทั่งถึงหน้ามหาวิทยาลัย

ชมพูนุชเลิกคิ้วน้อยๆ อย่างประหลาดใจ แต่เธอไม่มีเวลาซักถามข้อข้องใจเพราะกลัวเข้าห้องเรียนสาย ก่อนก้าวเท้าลงจากรถ เขาได้สั่งกำชับตามหลังว่าจะขับรถมารับเธอตอนเลิกเรียน และห้ามหนีกลับก่อนเด็ดขาด มิเช่นนั้นจะถูกลงโทษ หญิงสาวเพียงแต่พยักหน้ารับคำ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่รู้ว่าเธอมีเรียนกี่วิชา

                ชมพูนุชรีบหอบหนังสือออกจากห้องหลังหมดชั่วโมงเรียน แต่เดินไปยังไม่ถึงครึ่งทางก็ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เรียวเท้าเล็กต้องชะงักหันไปมอง ปรากฏว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอและยังเป็นคนไทยอีกด้วย

“คุณนุชจะไปไหนต่อหรือครับ” นทีสาวเท้าเดินตามร่างเล็กมาติดๆ จนมายืนข้างกาย

“นุชคงต้องกลับไปสอนพิเศษเด็กๆ ต่อค่ะ”

“เอ... คุณนุชเคยบอกว่ามีสอนแค่เสาร์อาทิตย์ไงครับ”

“จริงๆ กำหนดสอนแค่เสาร์อาทิตย์ แต่นุชเห็นว่าช่วงเย็นอยู่ว่างๆ ไม่ได้ทำอะไรก็เลยขอสอนการบ้านให้กับเด็กๆ ด้วย เกรงใจนายจ้างด้วยค่ะ ถ้าไปนั่งๆ นอนๆ ไม่ทำประโยชน์อะไร”

“ถ้าไม่สะดวกใจไปพักที่บ้านผมก็ได้นะครับ ผมอยู่คนเดียวห้องว่างเยอะแยะ ไม่ต้องมาคอยระวังสายตาใคร” ชายหนุ่มรีบขันอาสา หวังมีโอกาสได้ใกล้ชิดหญิงที่ตนแอบหมายปอง

“ขอบคุณนะคะ แต่นุชพักอยู่ที่นั่นก็สะดวกสบายดีอยู่แล้ว” ชมพูนุชกล่าวปฏิเสธด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มไม่ให้อีกฝ่ายเสียหน้า

“ถ้าเปลี่ยนใจก็บอกนะครับ” นทีไม่วายกล่าวย้ำ แต่ยังไม่ทันหญิงสาวได้ตอบรับ เสียงแตรรถก็ดังขึ้นแทรกเสียก่อน คนที่เสียมารยาทไม่ใช่ใครอื่นไกล ชานนท์อดีตสามีของเธอนั่นเอง