อาญาร้ายพิศวาสหวาม

การมาศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่ประเทศญี่ปุ่นของชมพูนุช  เป็นหนึ่งเหตุผลหลักหวังต้องการลืมว่าครั้งหนึ่งเคยหลงรักพี่ชายบุญธรรมของตนเอง เธอเรียนพร้อมกับทำงานเป็นครูสอนภาษาให้แก่เด็กหญิงเอรีนน่าและเอรินน่าสาวน้อยคู่แฝดวัยเจ็ดขวบบุตรสาวของซาโตชินักธุรกิจชื่อดัง และเหมือนทุกอย่างจะเริ่มต้นได้สวยเพราะเจ้านายหนุ่มยังใจดีอนุญาตให้เข้ามาพักภายในคฤหาสน์หรูเพื่อสะดวกในการสอนบุตรสาวทั้งสองของเขา แต่ภรรยาของนายจ้างไม่ค่อยชอบหน้าเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะโยทะกาคือญาติสนิทของชานนท์อดีตสามีเธอนั่นเอง

“รีนน่ากับรินน่าดูจะชอบเรียนภาษาไทยมากเลยนะคะ” สามเดือนที่ผ่านมาดูลูกศิษย์ตัวน้อยทั้งสองของเธอจะตั้งใจเรียนภาษาอย่างจริงจัง

“ครับ รีนน่ากับรินน่าอยากพูดภาษาไทยได้ โดยเฉพาะรีนน่า เขาอยากจะพูดภาษาไทยกับโยโกะ”

“เอ... ทำไมคุณโยเธอถึงไม่ยอมพูดภาษาญี่ปุ่นกับเด็กๆ ล่ะคะ” ชมพูนุชสงสัยอยู่ไม่น้อยเพราะโยทะกาก็พูดภาษาญี่ปุ่นได้ราวกับเจ้าของภาษาเลยทีเดียว เท่าที่เห็นมักตอบคำถามเด็กน้อยทั้งสองด้วยภาษาไทยเสมอ

“โยโกะเขาอยากให้รีนน่ากับรินน่าพูดภาษาไทยได้ เลยไม่ยอมสื่อสารด้วยภาษาญี่ปุ่นครับ” ซาโตชิกล่าวแก้ต่าง ทั้งที่เหตุผลฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย ความจริงแล้วโยทะกามักจะหงุดหงิดยามเอรีนน่าหรือเอรินน่าเข้ามาถามเซ้าซี้ และมักจะตอบกลับไปเป็นภาษาไทยเสียทุกครั้ง จนเอรีนน่าแฝดพี่ต้องขอร้องให้แม่เลี้ยงสาวช่วยสอนภาษาไทย แต่โยทะกากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ทำให้เขารู้สึกสงสารบุตรสาวจับใจจึงขอให้เพื่อนที่ทำธุรกิจอยู่ที่เมืองไทยช่วยหาครูมาสอนภาษา ถึงขนาดยอมทุ่มเงินไม่อั้น

“ฉันจะพยายามสอนเด็กๆ พูดภาษาไทยให้ได้ค่ะ” ชมพูนุชให้คำมั่นกับนายจ้าง หวังว่าลูกศิษย์ตัวน้อยของเธอจะได้พูดคุยกับโยทะกาดั่งที่ตั้งใจไว้

“ครับ ผมคงต้องฝากความหวังไว้กับคุณครู”

“ก็เพิ่งรู้ว่าผู้ปกครองกับครูต้องมานั่งแอบคุยกันด้านหลังบ้าน” น้ำเสียงส่อหาเรื่องดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาซาโตชิต้องหันไปมองพร้อมกับกลอกตาไปมาอย่างอ่อนใจ

“แอบคุยที่ไหน รีนน่ากับรินน่าก็นั่งอยู่” ซาโตชิตอบเสียงขรึม ไม่ชอบใจที่ภรรยามักหาเรื่องชวนทะเลาะต่อหน้าลูกจ้างสาว

“นั่งอยู่ตั้งไกล อย่าให้รู้นะว่าเธออ่อยสามีฉันน่ะชมพูนุช” โยทะกาหันมาตวัดสายตามองอดีตน้องสะใภ้ด้วยแววตาจับผิด

“โยโกะ พูดอะไรให้เกียรติคุณครูบ้าง” ซาโตชิกล่าวตำหนิภรรยา ทำให้อีกฝ่ายเกิดความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“มันมาเป็นครูได้แค่สามเดือน คุณถึงกับเดือดร้อนแทนมัน คิดจะเอามันมาเป็นเมียอีกคนหรือไง”

“อย่าคิดอะไรเหลวไหลน่าโยโกะ” ซาโตชิเริ่มใช้น้ำเสียง จนชมพูนุชต้องร้องห้ามไม่อยากให้เด็กต้องมาเห็นผู้ใหญ่ทะเลาะกันจนติดนิสัยก้าวร้าว

“อย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะคะ คุณโย... ฉันมาที่นี่เพื่อทำงานกับเรียนเท่านั้นไม่เคยคิดจะอ่อยใครอย่างที่คุณคิด โปรดเข้าใจเสียใหม่”

“ฉันควรเชื่อผู้หญิงที่ทิ้งผัวไปหาผู้ชายคนอื่นด้วยเหรอ ไร้ยางอายสิ้นดี เป็นไงล่ะสุดท้ายเขาก็ไม่ชายตามอง” โยทะการู้สึกสาแก่ใจนักเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของอดีตน้องสะใภ้

“เอ่อ... ฉันขอตัวไปดูเด็กๆ ก่อนนะคะ”

คำพูดถากถางของโยทะกาทำให้เธอเหมือนถูกคลื่นซัดไปกระแทกกับโขดหินเข้าอย่างจัง และรู้สึกอดสูทุกครั้งยามนึกถึงมัน ก่อนก้มหน้ากล่าวตัดบทแล้วเดินออกไป โยทะกาเตรียมตัวจะเดินตามไปหาเรื่องแต่ซาโตชิคว้าแขนพาเข้าไปในบ้านเสียก่อน เพียงไม่ถึงสิบนาทีก็ได้ยินเสียงรถแล่นออกไป

ซาโตชิเดินกลับมาอีกครั้งเห็นบุตรสาวทั้งสองกำลังนั่งอ่านอักษรภาษาไทยอย่างตั้งใจ เขาจึงเอื้อมมือไปแตะศีรษะเล็กนั้นเบาๆ แต่สีหน้าและแววตากลับไม่แช่มชื่นนัก ชมพูนุชพอเดาได้ว่านายจ้างคงทะเลาะกับภรรยาอย่างรุนแรงเนื่องจากใบหน้าด้านซ้ายเปื้อนไปด้วยรอยฝ่ามือ

“ฉันขอโทษด้วยนะคะที่เป็นต้นเหตุให้คุณทั้งสองต้องมีปัญหากัน”

“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก โยโกะเขาก็เป็นแบบนี้ประจำตั้งแต่เกิดเรื่อง...” นักธุรกิจหนุ่มพยักหน้าให้ครูสาวเดินห่างออกมาเพราะกลัวบุตรสาวทั้งสองจะได้ยิน “จริงๆ โยโกะเขาไม่ใช่แม่แท้ๆ ของรีนน่ากับรินน่าหรอกครับ” ซาโตชิรู้สึกอายที่ต้องเล่าเรื่องภายในครอบครัวให้คนนอกฟัง “รีนน่ากับรินน่าเป็นลูกผมกับอดีตคนรัก เราเผลอไปมีความสัมพันธ์กันในคืนงานเลี้ยงรุ่นเมื่อแปดปีก่อน เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ทั้งที่ผมแต่งงานกับโยโกะแล้ว เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เธอเสียใจมากถึงขั้นออกปากขอหย่า แต่ผมไม่ยอมและได้อ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง ผมยอมรับว่าผมเลวมากที่ทำให้คนที่ผมรักเสียใจ จนเธอเจ็บแค้นฝังใจ คอยหวาดระแวงผมเวลาพูดคุยกับผู้หญิงอื่น”

“เรื่องนี้ฉันพอจะทราบมาบ้าง”

ชานนท์เคยเล่าถึงปัญหาครอบครัวของโยทะกาให้ฟัง ก็รู้สึกสงสารและเห็นใจ แม้อีกฝ่ายจะไม่ชอบหน้าเธอสักเท่าไหร่

“ผมฝากคุณครูด้วยนะครับ รีนน่ากับรินน่าเขาอยากพูดสื่อสารกับโยโกะเหลือเกิน”

 “ค่ะ ฉันจะพยายามช่วยจนสุดความสามารถ... เอ่อเรื่องที่พัก... ฉันว่าฉันควรย้ายออกไปพักข้างนอก อาจจะช่วยให้คุณลดปัญหาทะเลาะกับภรรยาลงได้บ้างนะคะ” ชมพูนุชคิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด

“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกครับ ถึงคุณออกไปเขาก็หาเรื่องทะเลาะกับผมเรื่องอื่นอยู่ดี ผมต้องขอโทษด้วยที่โยโกะเสียมารยาทกับคุณ” ซาโตชิยิ้มแหยๆ อย่างลุแก่โทษ

“คุณโยเธอไม่ชอบหน้าฉันมานานแล้วค่ะ ก่อนที่ฉันแต่งงานกับญาติเขาด้วยซ้ำ”

ตั้งแต่เธอคบหากับชานนท์ โยทะกาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ค่อยชอบหน้า คอยพูดแรงๆ ใส่บ่อยครั้ง พอหย่ากันไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเลิกกระแนะกระแหน แต่เปล่าเลย ซ้ำร้ายยังหนักไปกว่าเดิม

“คุณก็หย่าขาดกับคุณนนท์ไปเกือบปีแล้วนี่ครับ”

“คนไม่ชอบกันต่อให้ทำดีสักแค่ไหนก็ไม่ชอบหน้ากันอยู่ดีค่ะ ฉันเองก็ผิดที่ทำให้นนท์เจ็บอยู่ไม่น้อย คุณโยเธอเองก็คงเจ็บแค้นแทน” ชมพูนุชยอมรับผิดเต็มประตูและเธอก็ได้รับผลกรรมจากการกระทำนั้นแล้ว นอกจากคนที่รักไม่รักตอบแล้วยังเลือกไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น จนต้องหนีมาเรียนพร้อมกับรักษาแผลใจอยู่ที่นี่

“ผมเองก็พอจะทราบข่าวคุณนนท์จากโยโกะมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้”

“ใช่ค่ะ โลกกลมจริงๆ” ชมพูนุชฝืนยิ้มพร้อมภาวนาอยู่ในใจไม่อยากให้โลกกลมจนต้องพบอดีตสามีอีกครั้ง “เอ่อ...” ใจเธอไม่กล้าพอที่จะเอ่ยถามถึงชานนท์ต่อ ว่าเขาแต่งงานกับมาริสาหรือยัง ดังปากที่เคยลั่นวาจาไว้

“คุณครูขา นี่อ่านว่าอะไรคะ” เอรีนน่าถือกระดาษฝึกอ่านมาถามครูสาว ทำให้ชมพูนุชหันมาสนใจศิษย์ตัวน้อยของเธอ ซาโตชิเห็นดังนั้นก็ปลีกตัวกลับเข้าไปในบ้าน เจอกับแม่บ้านสูงวัยมาดักรอที่หน้าห้องรับแขก

“มีอะไรครับป้า” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบายใจของแม่บ้านสูงวัยที่ติดตามมาดูแลภรรยาของตนตั้งแต่ที่แต่งงานกัน