เข้าสู่ระบบรถของหญิงสาววิ่งผ่านรถเขาไป มือหนาสตาร์ตรถขับตามรถหญิงสาวไป อารดามองกระจกหลังเห็นรถของชายหนุ่มวิ่งตามเธอเหยียบคันเร่ง เพราะไม่อยากเห็น“จะรีบไปไหน ขับเร็วซะขนาดนั้น” ชายหนุ่มซึ่งขับตามเกิดเป็นห่วงความปลอดภัย เขาจึงลดความเร็วลง เพื่อให้อีกฝ่ายลดความเร็วลงเช่นกัน“ยัยเด็กแสบเอ๊ย!”เมื่อถึงตัวอำเภอถึงทางแยก รถทั้งสองต่างเลี้ยวไปคนละทางกัน อารดามุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ ส่วนพ่อเลี้ยงดินไปร้านอาหารเขา ถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย… อารดาใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงนิดๆ มาถึงกรุงเทพฯ เธอทำงานที่โรงแรมใจกลางกรุงเทพฯรถราแน่นหนาทำให้คนขับเมื่อยล้า เธอขับรถไปที่จอดรถของคอนโดมิเนียมซึ่งไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก มันสะดวกสำหรับสาวโสดอย่างเธอ บางวันเธอก็เดินมาทำงานแล้วแต่อารมณ์หญิงสาวคลิก… บ่ายสองโมงอารดาหอบร่างมายังห้องพักก่อนล้มตัวลงนอน เธอเมื่อยจากการขับรถแค่จะพักสายตาแต่ดันหลับจริงๆ ไปจนถึงค่ำเวลาสิบแปดนาฬิกายี่สิบนาที “หลับจริงหรือนี่” ขณะลุกนั่งบิดขี้เกียจตอนนี้ท้องเริ่มร้องด้วยความหิว เธอเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม มือขาวใสล็อกห้องเดินไปข้างล่างคอนโดมิเนียมหาของกิน เธอเดินเลือกของกินอยู่หลายร้านจนมาเจ
“ไม่เป็นไรอาย เงินแค่นี้เอง” เธอพูดให้กำลังใจตัวเองอารดาไล่ลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่วันที่มาถึง แม่ก็ใช้ให้เอาของไปให้พ่อเลี้ยงดินที่ไร่ ต้องเป็นเอกสารสำคัญแน่ๆ แม่กำชับให้ส่งถึงมือพ่อเลี้ยงดิน คิดแล้วมันเจ็บใจจริงๆ“ซองเอกสารวันนั้นเป็นโฉนดที่ดินบ้านเราใช่ไหมคะแม่”“อื้อ… ใช่จ้ะ แม่อยากให้พ่อเลี้ยงสบายใจเลยยอมเอาไปไว้กับเขาก่อน ใช้หนี้หมดค่อยเอาคืน ปกติมันก็อยู่กับเรานี่แหละลูก” สำหรับแม่ชบามีแค่สัญญากู้ แต่เมื่อผลัดการส่งเกินสามปีจะต้องถูกยึดแต่แม่ชบาเป็นกรณีพิเศษ“อื้อ แม่อย่าคิดมาก เดี๋ยวอายจัดการเองค่ะ” แม่ลูกสวมกอดกันก่อนที่อารดาจะขอตัว ขืนอยู่นานคงได้ตาแฉะแน่ๆเส้นทางที่จะกลับกรุงเทพฯ จะต้องผ่านอาณาจักรไร่เอี่ยมสกุลชัยไร่ของคนที่เป็นเจ้าหนี้ครอบครัวเธอ หญิงสาวเกลียดขี้หน้าสุดๆเธอขับรถผ่านโดยไม่สังเกตรถกระบะโฟร์วิล จอดรอเลี้ยวไปทางที่รถของหญิงสาวขับผ่าน มันช่างประจวบเหมาะยิ่งนักภายในรถอารดาเปิดเพลงฟังคลอเบาๆ เพื่อเป็นเพื่อนร่วมทาง อยู่ๆ กระบะโฟร์วิลขับประกบคู่กับรถหญิงสาว ด้วยความกลัวว่าจะมีรถขับสวนมาหญิงสาวจึงตีไฟขับหลบข้างทางเพื่อให้รถคันนั้นแซงผ่านไป เหตุคาดไม่ถึงเมื่อกระบะแซง
“กูชักอยากเห็นหน้าแล้วสิจะเหมือนอย่างที่มึงพูดหรือเปล่า?” คนอยากเห็นหน้าหญิงสาวกระตุกยิ้มก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นชน“หึ… สวยไหมวะ?” ชายหนุ่มไม่วายถามต่อ“สวยนะสวย แต่นิสัยโคตรแย่”“จริงดิ กูต้องหาวันว่างไปเจอตัวหน่อยซะแล้วมั้ง” เมฆินทร์อมยิ้ม แสดงว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ธรรมดา ต้องมีอะไรในตัวถึงทำให้เพื่อนเขาโกรธได้ถึงขนาดนี้ในรอบหลายปี พูดแล้วอยากเห็นหน้าจริงๆ“เอ๊ะ! ลูกแม่ชบาเหรอคะ?” หญิงสาวข้างกายพ่อเลี้ยงทำหน้าเหมือนคิดอะไรออกก่อนจะพูดขึ้น“รู้จักเธอด้วยหรือ” เมฆินทร์ถามเหมือนอยากรู้“ค่ะ บ้านแฟนเก่าโบอยู่แถวๆ นั้นค่ะ ตอนนี้เลิกไปแล้ว เคยเจอเมื่อนานมาแล้ว ตัวเล็กๆ ขาวๆ น่ารักๆ ที่สำคัญ สวยค่ะ สวยมาก”หญิงสาวพูดโดยไม่ได้มองหน้าคนที่เธอนัวเนียอยู่“จริงเหรอวะไอ้ดิน” เหล้าเข้าปากก็ไม่ได้มีสรรพนามนำหน้ามีเพียงชื่อเท่านั้น“จริงค่ะคุณคิน นานๆ จะเห็นเพราะเธอทำงานที่กรุงเทพฯ ค่ะ” คนพูดก็พูดไป แต่คนฟังถึงกับเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใจเต้นตุบๆเขาอยู่ที่นี่มาตั้งหลายสิบปีกลับไม่เคยเจอ แต่คนอื่นกลับรู้จักและเห็นตัวหญิงสาว นึกแล้วมันเจ็บใจนัก ส่วนเขาเจอแต่เรื่องพ่อเลี้ยงดินนั่งดื่มกินจนล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่
“ว้าว… หวานหมูไอ้โต้งอีกแล้ว จะได้ควงสาวๆ ฮ่าๆ” โต้งแกล้งแหย่ เขาไม่ค่อยเห็นพ่อเลี้ยงหงุดหงิดแบบนี้บ่อยนัก มันต้องมีอะไรในใจเขาแน่ๆ“เพราะคุณผู้หญิงคนเมื่อตอนบ่ายหรือเปล่านะทำให้พ่อเลี้ยงของโต้งหงุดหงิด”“ถ้าไม่อยากตกรถ ก็หุบปาก” เมื่อถูกจับได้พ่อเลี้ยงดินพูดขู่ลูกน้อง“พ่อเลี้ยงครับ เธอสวย ตัวเล็ก น่ารัก แถมดูติงต๊องนิดๆ ใครอยู่ด้วยไม่น่าเครียดนะครับ” โต้งยังไม่หยุด“โอ๊ย ใครว่าสวยก็สวยไปเถอะ สำหรับฉัน… เธอมันจอมป่วนวุ่นวาย สร้างเรื่องทุกที่ทุกเวลา น่ารำคาญชิป” สีหน้าชายหนุ่มจริงจัง“ผมถามพ่อเลี้ยงทีเถอะ พ่อเลี้ยงจะครองโสดไปอีกนานแค่ไหน ควรหาเมียคลายเหงาได้แล้วนะครับ เดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้” โต้งอยากให้พ่อเลี้ยงแต่งงาน มีครอบครัวอีกครั้งเพราะเขาครองตนอยู่คนเดียว“พ่อกูหรือไง ถึงมาสั่ง นั่งเงียบๆ กูหนวกหู”ตามที่ลูกน้องพูด มันก็มีบ้างที่เขาอยากมีครอบครัวอีกครั้ง แต่เขาก็ยังหาคนที่เข้ากับเขาไม่ได้สักคนผับเมฆินทร์ เวลา 20.45 น. ชายหนุ่มขับรถไปจอดยังที่จอด ก่อนโยนกุญแจให้โต้ง เขารับมันและหย่อนลงในกระเป๋ากางเกงยีน“ผมไปหาสาวๆ นะพ่อเลี้ยง”โต้งมีที่ประจำเวลามาเขาจะปลีกตัวไปอยู่กับสาวๆ ไม่ยุ่
ไร่เอี่ยมสกุลชัยมาจากนามสกุลของเจ้าของไร่รุ่นบุกเบิก จนกระทั่งเมื่อเกือบสิบปีก่อนที่ผ่านมา พ่อแม่ของชายหนุ่มเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตทั้งคู่ ทำให้พ่อเลี้ยงดินและภรรยาลงมาดูแลสานต่อไร่แห่งนี้“ภรรยา… พ่อเลี้ยงดินเคยมีเมียมาก่อนเหรอแม่” ทำให้อารดาเบิกตากว้าง เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะเคยผ่านการมีครอบครัวมาก่อน“ใช่ ภรรยาของพ่อเลี้ยงดินเป็นคนสวย เห็นว่าเป็นคนกรุงเทพฯ แต่ทั้งสองยังไม่มีลูกด้วยกัน”“ดีแล้วที่ไม่มีลูก ไม่งั้นคงสงสารเด็กที่มีพ่อแบบนี้”“ไปว่าเขาทำไม หนูไม่น่ารักเลย” เธอถูกดุ“แล้วทำไมไม่เห็นเมียเขาเลยละแม่ อายไปสองวันติดก็ยังไม่เคยเจอสักครั้ง” เธอสงสัย“หย่ากันแล้ว”“หย่า… เพราะอะไรแม่ ทำไมถึงหย่า”“แม่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเพราะอะไรแต่คนแถวนี้เล่าต่อๆ กันมาว่าเธอหนีตามผู้ชายที่กรุงเทพฯ” พลางถอนหายใจลากยาว อารดาต่อว่าชายหนุ่ม“คงเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงหรือไม่ก็ลงไม้ลงมือตบตีเมียแน่ๆ เธอถึงหนีตามชายอื่นหรือไม่ก็ใช้งานจนเธอทนไม่ไหว สมน้ำหน้า”“ผิดจ้ะ พ่อเลี้ยงดินไม่เคยตบตีหรือต้องให้เมียทำงานด้วยซ้ำ แต่เปิดร้านอาหารให้เมียตามที่เธอต้องการ” แม่ชบายิ้มให้ลูกสาว“เขามีร้านอาหารด้วยเห
สองเท้าก้าวลงบันไดช้าๆ ถึงมันจะมีเพียงห้าขั้น สำหรับคนที่ขาเจ็บมันก็ลงลำบาก หญิงสาวใช้มือจับราวบันไดค่อยๆ ลง หลายครั้งที่ทรงตัวไม่อยู่เกือบล้มหลายครั้ง เธอหอบสังขารมาเรื่อยๆ จนถึงต้นไม้ที่ห่างจากบันไดไม่มาก หลังบอบบางแอบพิงแล้วถอนหายใจ“จะกลับยังไงอายเอ๊ย…” เธอได้แค่คิดแต่ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะไปให้ถึงรถที่จอดอยู่ฟากฝั่งคนตัวโต หลังจากเขาเดินหนีหญิงสาว เขาอ้อมเข้าห้องทำงานที่อยู่ติดห้องรับแขก เขาแอบมองพฤติกรรมของหญิงสาวจนเธอไปถึงรถและเปิดประตูพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถได้พ่อเลี้ยงดินคิดว่า ถ้าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนหวานถ่อมตนจะน่ารักมากกว่านี้ นี่ขนาดทำตัวเป็นผู้หญิงห้าวยังน่ามอง แต่นึกถึงความแสบแล้วถึงกับส่ายหัวทันที“จะรอดไหมวะอาย” ขณะเสียบกุญแจสตาร์ตรถแม้จะเจ็บขาแต่หญิงสาวค่อยๆ หมุนพวงมาลัย เพื่อเลี้ยวรถขับออกจากไร่ โดยค่อยๆ ขับช้าๆ หัวเข่าที่ตึงทำให้เธอปวดระบม ไม่ใช่แค่เข่ากับมือแต่มันปวดร้าวทั้งตัวเมื่อออกพ้นไร่เอี่ยมสกุลชัย เธอรีบขับตรงดิ่งกลับบ้านทันที ตอนแรกก็ว่าจะแวะหาน้ำแต่ไม่ไหวมันปวดเกินไป เธอจึงมุ่งหน้ากลับบ้านทันทีรีสอร์ตบ้านอาย อารดาเลี้ยวรถเข้ามาจอดในโรงรถของรีสอร์ต







