All Chapters of อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่: Chapter 1 - Chapter 10

อารัมภบทเหตุเพราะชายหนุ่มถูกอดีตภรรยา หนีตามชายอื่นและขอหย่าขาด ทำให้ชายหนุ่มใช้ชีวิตเพียงลำพังภายในไร่ขนาดใหญ่ เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาตลอดหลายสิบปีจนวันหนึ่งเหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ทำให้ชายหนุ่มผู้มาดขรึมต้องคอยปวดหัววันละหลายๆ รอบ เพราะเด็กสาวรุ่นลูกจอมแสบ ก๋ากั่น จอมป่วน ต้องมาทำงานในไร่ เพื่อชดใช้หนี้ที่พ่อแม่มากู้ยืมแต่เพราะความแสบดื้อรั้น ปากแซ่บของเธอ ทำให้ชายหนุ่มต้องปราบพยศ ด้วยความมึนเมาบวกกับความอยากสั่งสอน เขามอบความเร่าร้อนให้แก่เธอยิ่งนานวันเข้าหัวใจสองดวงเริ่มรวมเป็นหนึ่งเดียว ความรักความหวงแหนความผูกพัน จึงเกี่ยวรั้งเธอไว้ให้อยู่ในไร่อันแสนอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก💞ด้วยรัก💞โกลัญญาแนะนำเพื่อนพระนางเพื่อนนางเอก นางสาวกชกร เนตรนภา (น้ำ) อายุ ยี่สิบสามปี เป็นคนตลก น่ารัก พูดเพราะ บ้านอยู่ติดกับบ้านของอารดา เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก รับราชการครูนายเมฆินทร์ เอกนุสรณ์ (คืน) อายุ สามสิบแปดปี หนุ่มหล่อหน้าตาดี เจ้าของผับเมฆินทร์ เจ้าชู้มีผู้หญิงไปทั่วแต่แอบชอบคุณครูน้ำบทนำทว่า จู่ๆ อารดาต้องออกจากงานที่โรงแรมในกรุงเทพฯ และต้องย้ายมาทำงานในไร่ของคนที่เธอเหม็นขี้หน้า

“พ่อเลี้ยงดิน” หรือ นาย บดินทร์ เอี่ยมสกุลชัย อายุสี่สิบสองปี เจ้าของไร่เอี่ยมสกุลชัย ที่กินพื้นที่ในการปลูกผัก ผลไม้ส่งออกหลายร้อยไร่ ใน อำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานี ชายหนุ่มเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัวพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน เขาแต่งงานมีครอบครัวกับสาวสวยในกรุงเทพฯ หลังหย่าขาดภรรยา เขาก็ครองตัวเป็นโสดมาหลายปีจนทุกวันนี้ ต่างเป็นที่หมายตาของสาวน้อยสาวใหญ่หลายๆ คน แต่เขาก็ยังไม่สนใจใครสักคน“กว่าจะให้เข้าพบได้ ทำไมไม่รอให้มืดให้ค่ำก่อน คนอะไรไม่รู้จักมารยาทเอาเสียเลย” เสียงหญิงสาวเจ้าอารมณ์บ่นตลอดทางระหว่างขึ้นมาพบเจ้าของไร่“อาย… เธอจะบ่นทำไม”“พ่อเลี้ยงเขางานเยอะและอีกอย่างเราไม่ได้นัดพ่อเลี้ยงดินล่วงหน้า แกก็อย่าบ่นนักเลยน่า”มันก็จริงของน้ำนั่นแหละ พวกเธอมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้าเพราะแม่ไม่ได้บอกอะไรกับเธอด้วยซ้ำ มีเพียงซองสีน้ำตาลที่ฝากมาให้เท่านั้นเมื่อขึ้นมาถึงบนบ้าน ชายสูงวัยพามานั่งที่ห้องรับแขกที่แยกออกจากตัวบ้าน ซึ่งอยู่ต่ำกว่าเล็กน้อยไม่นาน แม่บ้านยกน้ำมาให้แขกผู้มาเยือนใหม่ ปกติจะไม่ค่อยมีใครได้ขึ้นมาบนบ้านหลังนี้สักคน ทำให้แม่บ้านรู้สึกแปลกใจ ก็ได้

บทสนทนาเริ่มเข้มข้นขึ้น พ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นกันเองกับคนทั้งสอง ทำให้พวกเขาผ่อนคลายลงมาก จากที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกอาหารถูกจัดเรียงวางบนโต๊ะ แน่นอนการจัดวางดูสวยงามน่าทาน เพราะการใส่ใจดูแลของเจ้าของร้านที่นี่และเจ้าของร้านก็คือ “พ่อเลี้ยงดิน” นั่นเอง… เขาเปิดร้านอาหารนี้ให้กับภรรยาเป็นคนดูแล เพื่อไว้ต้อนรับลูกค้าที่มาเจรจาติดต่อผลผลิต และเป็นตัวบ่งบอกว่าสินค้าของเขา สดใหม่สมคำร่ำลือจริงๆแต่ตอนนี้เป็นเขาเองที่ต้องมาดูแลแทนหลังจากเลิกร้างกับภรรยา พ่อเลี้ยงดินฟังข้อเสนอต่างๆ พร้อมเอกสารสัญญาต่างๆ พร้อมกับลงลายเซ็น อันเป็นเสร็จสิ้นท่ามกลางความโล่งใจของผู้ที่มาติดต่อ การเจรจาตกลงใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ล่วงเลยสู่มื้อค่ำ“ทานเยอะๆ เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ ผมเป็นเจ้าของร้านเอง”“ฮะ คุณบดินทร์ เป็นเจ้าของเหรอคะ” แก้วตาที่กำลังตักสลัดผักถึงกับชะงักงันที่ได้ยิน“ครับ”“ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ แต่ผักกรอบหวานมากเลยค่ะ” เธอตอบตามความจริง“ขอบคุณครับ” ด้วยความหิวของสองหนุ่มสาว บวกกับอาหารถูกปาก ทำให้พวกเขาตักกินไม่หยุดและตบท้ายด้วยของหวานเป็นลำดับสุดท้ายขณะที่พ่อเลี้ยงดินแนะนำของหวาน เขาพลันได้ยินชื่อใค

อารดาเดินสวนกับแม่ ขณะที่จะมาตามไปกินข้าว เพราะเมื่อเช้าลูกสาวยังไม่ได้กินข้าว“อาย แม่กำลังจะตามไปกินข้าว”“แม่จ๋า อายจะไปไร่อีตาขี้เก๊ก”“เอ๋… ตาขี้เก๊ก ใครเหรอลูก” คนฟังถึงกับขมวดคิ้ว“ก็ไร่ของคนที่แม่ให้อายไปเมื่อวานนี้ไงคะ”“อ๋อ… เขาชื่อพ่อเลี้ยงดิน ขี้ก๊กขี้เก๊กอะไรกัน เราเป็นเด็กเป็นเล็ก คำพูดคำจาให้มีมารยาทรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ เดี๋ยวเขาหาว่าพ่อแม่ไม่สอน” แม่ชบาติเตือนลูกสาว“พ่อแม่สอนมาดี… แต่ผู้ใหญ่บางคนยียวนกวนประสาทจะตายแม่” เธอย้อนคำแม่“แม่…”“หือ…”ขณะที่เดินกลับบ้าน หญิงสาวได้เอ่ยถามถึงบุคคลที่สาม เธออยากรู้ว่าเขาเป็นมาอย่างไรถึงได้มีแต่คนเรียกพ่อเลี้ยง ทั้งๆ ที่เธอก็เป็นคนที่นี่มาแต่เกิด ทำไมเขาถึงถูกเรียกว่า“พ่อเลี้ยง” ทั้งที่ดูๆ แล้วอายุอานามยังน้อยๆ“อีตาขี้เก๊ก เอ๊ย! พ่อเลี้ยงดินของแม่นี่เป็นคนยังไงกันคะ”“คนแถวนี้ตั้งให้เพราะคุมคนงานดูแลพื้นที่หลายร้อยไร่ตามลำพัง แม่ว่าหนูคงจำพ่อเลี้ยงไม่ได้หรอกลูก ช่วงนั้นหนูยังเด็กมากๆ ส่วนพ่อเลี้ยงดินเขาเทียวไปเทียวมา ระหว่างกรุงเทพฯ กับที่นี่ ให้เล่ามันยาวเอาไว้แม่ค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน ไปกินข้าวกัน” แม่ชบาจูงมือลูกสาวเข้าบ้าน

แต่ก็ช่วยไม่ได้เธอหาเรื่องเอง ทั้งๆ ที่พึ่งเจอกันได้แค่สองวันเธอยังสร้างความปวดหัวให้กับเขาขนาดนี้“เธอหาเรื่องเองช่วยไม่ได้ ช่วยหยุดพูดก่อนที่ฉันจะโยนเธอลงพื้นจริงๆ ฉันรำคาญ” ตอนนี้สีหน้าเขาดูจริงจังด้วยความที่กลัวว่าเขาจะทำจริงเธอจึงเงียบเสียง อยู่นิ่งๆ ให้เขาพาไปยังรถ เขาเปิดประตูด้วยมือเดียว ก่อนจะโยนร่างหญิงสาวบนเบาะนั่งข้างคนขับ เธอไถลไปตามแรงโยน“โอ๊ย! ไอ้บ้า! โยนลงมาได้” จากที่น้ำตาแห้งไปก่อนหน้านี้มันไหลออกมาอีกครั้ง“ซี้ด! เจ็บเป็นบ้า” เธอบ่นคนเดียวก่อนขยับนั่งให้เข้าที่เข้าทาง พ่อเลี้ยงดินเดินอ้อมมายังฝั่งคนขับเขาหัวเสียอย่างหนักผู้หญิงอะไรเจอกันทีไรหาเรื่องได้ตลอดเวลา เขาพลางส่ายหัวขับไล่เรื่องไร้สาระออกจากหัว“นาย รองเท้าฉัน” เธอพูดเบาๆ“ช่างมัน เธอรวยซื้อใหม่แค่นี้เอง” ก่อนเลี้ยวรถกลับเข้าทางจงใจให้ล้อรถเหยียบทับรองเท้าเจ้าปัญหาเจ้าของรถขับรถไปยังโกดังเก็บผัก เหล่าพนักงานกำลังขะมักเขม้น จัดเรียงผักสลัดใส่กล่องโฟมเตรียมส่งไปยังร้านอาหารต่างๆเมื่อเห็นรถของพ่อเลี้ยงดินแล่นเข้ามาจอดต่างช่วยกันขนเข่งผักลง“เรียบร้อยครับพ่อเลี้ยง” โต้งเดินเข้ามาบอก“อ้าว… ฮั่นแน่! พ่อเลี้ย