ไร่เอี่ยมสกุลชัย

ช่วงสายๆ ของเช้าวันที่อากาศปลอดโปร่ง แสงแดดเริ่มทอแสงอ่อนๆ สองสาวเพื่อนซี้ขับมอเตอร์ไซค์กึ่งเก่ากึ่งใหม่ซ้อนกันเลี้ยวเข้ามายังอาณาจักรไร่ผลไม้อันกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา

รถจอดทั้งที่ยังติดเครื่องอยู่ สาวคนซ้อนหย่อนขาลงพื้นยืนจัดระเบียบชุดเดรสที่เธอสวมใส่ มือบางจับหมวกปีกกว้างกันไม่ให้แสงแดดส่องถึงใบหน้าอันสวยสดไร้ที่ติ รองเท้าส้นสูงช่วยให้หญิงสาวดูสูงเพรียวขึ้นไปอีก “น้ำ แกเดินให้มันเร็วๆ หน่อยได้ไหม” เสียงอารดาเรียกเพื่อน

“แกจะรีบไปไหน เราถึงไร่พ่อเลี้ยงดินแล้วเนี่ย” น้ำซึ่งเอาขาตั้งรถลงจอดและกำลังเดินมาหาเพื่อนที่ยืนห่างเธอประมาณห้าถึงหกก้าว

“แล้วพ่อเลี้ยงอะไรของแกอยู่ไหนมิทราบ ยังไม่เห็นใครสักคนหรือที่นี่เขาทำงานสายกันหรือไง”

กชกร หรือ น้ำ ถึงกับส่ายหัวให้กับความใจร้อนของเพื่อน เธอเป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไร

“เจ้าของไร่ โว้ย! งานการไม่ทำหรือยังไงกันปล่อยให้แขกมารอนานแล้วนะโว้ย!”

จู่ๆ อารดาตะโกนร้องเรียกหาเจ้าของไร่โหวกเหวกโวยวายดังลั่น

“เฮ้ย! อาย เบาๆ แกจะตะโกนทำไม เดี๋ยวเขาหาว่าพวกเราไม่มีมารยาทหรอก” น้ำยกมือขึ้นจุปากท่าทางเหมือนปรามเพื่อน

“พวกเราเป็นแขก แต่ให้รอนานแบบนี้มันใช่เหรอวะ”

“ใจเย็นสิอาย เดี๋ยวคงมีคนมาแหละ เอ๊ะ! ฉันเห็นคนอยู่ตรงนู้น แกรอตรงนี้นะเดี๋ยวฉันไปถาม ห้ามไปไหนรอฉันตรงนี้” ก่อนไปน้ำย้ำกับเพื่อนซี้

“เอ้อ…” ท่าทางกระฟัดกระเฟียด

อารดายืนกอดอก เธออยู่ในชุดเดรสเลยเข่าเล็กน้อยสวมใส่รองเท้าส้นสูงสีแดง ผิวขาวอมชมพู ผมถูกรวบมัดขึ้นพอประมาณ เธอยืนบ่นพึมพำคนเดียว พลางถอดหมวกนำมาพัดให้ความเย็น

“แม่นะแม่ ทำไมไม่มาเองจะให้มาทำไมกันนะ ร้อนก็ร้อน”

เวลาเก้านาฬิกาสิบนาที

อารดายืนนานอาการปวดขาเริ่มเกิดขึ้น เธอจึงนั่งยองๆ มองซ้ายมองขวาเห็นหลังใครบางคนที่กำลังเดินผ่านพุ่มไม้ไป เธอรีบร้องเรียกและลุกขึ้นรีบวิ่งไปหา แต่รองเท้าส้นสูงทำให้เธอวิ่งไม่ถนัดนัก

“นี่ๆ นายหยุดก่อน” อารดาวิ่งมาถึงชายหนุ่ม เธอยืนหายใจหอบเหนื่อย วิ่งแค่นี้ก็ทำให้เธอเหนื่อยเสียแล้ว

เพราะไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย เธอยกมือขึ้นเท้าสะเอวบาง

“ครับ คุณมีอะไรให้ผมช่วยครับ” ชายหนุ่มหยุดตามคำขอ สายตาสำรวจตั้งแต่ศีรษะจนถึงปลายเท้า ก่อนอมยิ้ม

“ยิ้มอะไรมิทราบ” เธอเงยหน้ามาเจอตอนเขายิ้มพอดี

“เปล่าครับ”

“เปล่าได้ไงก็ฉันเห็นแกยิ้มอยู่เนี่ย” เธอเถียง

“ยิ้มไม่ได้หรือไงครับ ผมอารมณ์ดีก็ต้องยิ้มสิ อารมณ์เสียทำให้เสียสุขภาพจิตนะครับ” ชายหนุ่มยียวน

“จะอารมณ์ไหนก็ช่างเถอะ ฉันมาหา… หา?” เธอหยุดเพราะจำชื่อเขาไม่ได้

“หาพ่อเลี้ยงดิน” ชายหนุ่มตอบแทน

“เออ… ใช่ๆ นายไปบอกให้ฉันทีสิ”

ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าคนที่เธอยืนต่อปากต่อคำเป็นเจ้าของไร่เอี่ยมสกุลชัย

“จะให้ผมบอก ใครมาพบครับ”

ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังถามหญิงสาว แต่ได้มีเสียงตะโกนร้องเรียกหาใครบางคนดังขึ้นขัดจังหวะ

“น้ำ ฉันอยู่นี่แก” อารดาร้องตอบโดยไม่ได้สังเกตชายหนุ่ม หันมาอีกทีก็ไม่เห็นเขาแล้ว เธอหันซ้ายหันขวาชะเง้อมองก็ไม่เห็น

“มาทำอะไรตรงนี้ แล้วนั่นแกมองหาใคร” น้ำเห็นท่าทีของอีกคนเหมือนกำลังหาใครบางคน

“ก็… ผู้ชายคนนั้น”

“ใคร… ฉันเห็นแต่แกคนเดียว”

“อื้อ… ช่างเถอะ แล้วแกได้เรื่องหรือเปล่า ฉันหิวน้ำ ร้อนก็ร้อน” อารดาถามย้อนเพื่อนกลับเห็นเพื่อนหายไปนานคงได้เรื่อง

“เดี๋ยวเขาไปบอกพ่อเลี้ยงดินให้ ไหนๆ ละไปนั่งม้านั่งเถอะ ฉันเหนื่อย” น้ำชี้ไปยังมุมม้านั่งที่มีสวนดอกไม้ล้อมรอบรวมถึงไม้พุ่มสูงช่วยให้ร่มเงามันช่างร่มรื่นไม่น้อย

ระหว่างนั่งรอ อารดาสำรวจพื้นที่ไปเรื่อยๆ เธอสะดุดกับบ้านไม้ชั้นครึ่งสไตล์ยุโรปรูปทรงสวยทันสมัยหลังใหญ่มากๆ เมื่อเทียบกับบ้านของเธอ มีต้นไม้ล้อมรอบดูเป็นธรรมชาติ จะว่าไปถ้าไม่รวยจริงคงสร้างบ้านแบบนี้ไม่ได้หรอก เธอกวาดสายตาสำรวจไปเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงคนวิ่งมาทางพวกเธอ

“คุณครูน้ำครับ พ่อเลี้ยงให้ไปพบได้ครับ”

ชายวัยกลางคนเรียกหลังจากที่เขาไปบอกว่าครูน้ำมาขอพบ ที่เขาเรียกครูน้ำเพราะหญิงสาวเป็นครู เวลาเธอขับรถไปโรงเรียนมักผ่านไร่ของพ่อเลี้ยงทุกวันจึงเป็นภาพชินตาและทักทายจนรู้ชื่อเสียงเรียงนามกันจนทุกวันนี้

เวลาสิบเอ็ดนาฬิกาสิบห้านาที เจ้าของบ้านในชุดเสื้อกางเกงยีนเสื้อยืดคอกลมสีขาวสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวลายสก็อตสีเทา ชายหนุ่มผิวสีแทน สัดส่วนความสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างสูงใหญ่สมส่วน

ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาดูดีมากๆ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะตากแดดทุกวัน แม้ว่าชายหนุ่มจะเป็นเจ้าของไร่แต่ยังต้องออกไปทำงานตรวจตราผลผลิตร่วมกับคนงานเป็นประจำ

ชื่อเสียงเรียงนามที่ลูกน้องและคนในพื้น ที่มักจะเรียกเขาว่า