Share

อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่
อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่
Penulis: โกลัญญา

บทนำ

last update Tanggal publikasi: 2026-09-21 18:29:33

อารัมภบท

เหตุเพราะชายหนุ่มถูกอดีตภรรยา หนีตามชายอื่นและขอหย่าขาด ทำให้ชายหนุ่มใช้ชีวิตเพียงลำพังภายในไร่ขนาดใหญ่ เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาตลอดหลายสิบปี

จนวันหนึ่งเหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ทำให้ชายหนุ่มผู้มาดขรึมต้องคอยปวดหัววันละหลายๆ รอบ เพราะเด็กสาวรุ่นลูกจอมแสบ ก๋ากั่น จอมป่วน ต้องมาทำงานในไร่ เพื่อชดใช้หนี้ที่พ่อแม่มากู้ยืม

แต่เพราะความแสบดื้อรั้น ปากแซ่บของเธอ ทำให้ชายหนุ่มต้องปราบพยศ ด้วยความมึนเมาบวกกับความอยากสั่งสอน เขามอบความเร่าร้อนให้แก่เธอ

ยิ่งนานวันเข้าหัวใจสองดวงเริ่มรวมเป็นหนึ่งเดียว ความรักความหวงแหนความผูกพัน จึงเกี่ยวรั้งเธอไว้ให้อยู่ในไร่อันแสนอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก

💞ด้วยรัก💞โกลัญญา

แนะนำเพื่อนพระนาง

เพื่อนนางเอก นางสาวกชกร เนตรนภา (น้ำ) อายุ ยี่สิบสามปี เป็นคนตลก น่ารัก พูดเพราะ บ้านอยู่ติดกับบ้านของอารดา เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก รับราชการครู

นายเมฆินทร์ เอกนุสรณ์ (คืน) อายุ สามสิบแปดปี หนุ่มหล่อหน้าตาดี เจ้าของผับเมฆินทร์ เจ้าชู้มีผู้หญิงไปทั่วแต่แอบชอบคุณครูน้ำ

บทนำ

ทว่า จู่ๆ อารดาต้องออกจากงานที่โรงแรมในกรุงเทพฯ และต้องย้ายมาทำงานในไร่ของคนที่เธอเหม็นขี้หน้า เพราะทางครอบครัวไปกู้ยืมเงินของเจ้าของไร่ มารักษาผู้เป็นพ่อ แต่ไม่ได้บอกหญิงสาว ผลจึงต้องตกอยู่ที่หญิงสาว

“ฉันบอกให้เธอเก็บให้เรียบร้อย อารดา” เสียงกัมปนาทสั่งให้หญิงสาวเก็บมะเขือเทศ ที่เขาคว่ำมันหกระเนระนาดเกลื่อนพื้น หลังจากเธอจี้จุดให้เขาโกรธ ทำให้เขาถึงกับฉุนเฉียว ลงกับผลผลิตตรงหน้า

“นายเป็นคนทำก็เก็บเองสิ ฉันเหนื่อย ฉันร้อน” ปากน้อยๆ ร้องตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มด้วยความมึนเมาบวกกับความโมโห เลือดขึ้นหน้าที่หญิงสาวเถียงเขาและไม่ทำตาม

มือหนาผลักหญิงสาวล้มทับลงกองที่พื้น ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อม

“นายจะทำอะไร อย่านะ”

“อื้อ” เสียงครางหลุดจากปากหญิงสาว แม้จะทุบตีไหล่หนาเพียงใด แต่คนตัวโตไม่สะทกสะท้านสักนิด

ชุดเดรสถูกถลกขึ้นกองเอวคอด พร้อมกับปากหนาที่ฉกชิมเต้าอวบทั้งสอง

“กรี๊ด… เจ็บ อายเจ็บ” เสียงอันสั่นบอกชายหนุ่ม

“ทนๆ หน่อยอารดา ทนให้เก่งเหมือนปากเธอ”

ลำพังพ่อเลี้ยงดินเองก็กัดฟัน ทนความเจ็บเหมือนกัน เขาไม่คิดว่าเด็กอวดดีจะยังซิง ทั้งๆ ที่มันขัดกับบุคลิกของเธอสิ้นดี

เสื้อแขนยาวถูกถอดปูที่พื้น ก่อนที่เขาจะยกหญิงสาวขึ้นและปล่อยให้เธอลงนอนที่เดิม ทั้งที่จุดเชื่อมกลางยังคาเช่นนั้น อารดา หมดหนทางสู้ เธอเจ็บปวดทั้งร่าง แม้จะมีต่อต้านบ้างบางครั้ง

“โอ้! อ่า” แรงกระแทกทำให้ชายหนุ่มต้องร้องคราง มันฟิตมันแน่น

“นาย…” ความเสียวซ่าน ทำให้หญิงสาวต้องเรียก

“อื้อ อ๊ะ” สองมือจิกต้นแขนแกร่งทั้งสองจนเป็นรอย

แสงไฟสลัวส่องร่องแปลงมะเขือ ส่งผลให้เห็นเงาคนทั้งสองมีกิจกรรมเข้าจังหวะ ดีที่เวลานี้คนงานกลับห้องพักกันหมด เหลือเพียงสองคนเท่านั้น

“พอแล้ว” เสียงสั่นเบาร้องขอ เธอเหนื่อย เธอเพลีย

พ่อเลี้ยงดิน ไม่ฟังเสียงใดๆ ทั้งสิ้น สองมือบีบเคล้นเต้านม พร้อมเอวที่กดกระแทกเน้นๆ เสียงดังลั่น เหงื่อไหลอาบร่างคนทั้งสอง จนที่สุดคนใต้ร่างก็หวีดร้องพร้อมกระตุกเกร็ง

สองมือจิกลงพื้นดิน ก่อนค่อยๆ หลับตาก่อนที่สติจะดับไป สะโพกหนักแน่นกดวนอยู่เนิ่นนาน สองตาคมจ้องมองคนใต้ร่างที่หลับใหลไปก่อนหน้า

เขาเร่งจังหวะกระแทกถี่ๆ หนักหน่วงก่อนปล่อยน้ำขาวขุ่นใส่หญิงสาว

“โอ้ อ่า อ๊ะ” เสียงคำรามหนักไปก่อนทิ้งตัวทาบทับคนใต้ร่าง...

สองมือหนา สวมใส่เสื้อแขนยาวให้หญิงสาว ก่อนอุ้มขึ้นรถและขับกลับบ้านพักตัวเอง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่   พ่อเลี้ยงเป็นคนดี

    บนบ้านห้องรับแขกตุ๊บ! “โอ๊ย! โยนอีกแล้วนะโว้ย! ใช้แต่กำลัง” เธอถูกโยนลงบนโซฟาตัวเดิม“ฉันอ่อนโยนกับคนที่นิสัยดีเท่านั้น”“ฉันไม่ดีตรงไหน นายหาเรื่องฉันก่อน” พ่อเลี้ยงดินหันหลัง ถอดเสื้อแขนยาวโยนลงข้างๆ สองแขนของหญิงสาวเท้าสะเอวมองออกนอกระเบียง เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพ่นมันออกมาหนักๆ หญิงสาวมองแผ่นหลังหนา พลางคิดในใจ ทำไมเขาถึงเงียบเมื่อกี้ยังต่อว่าเธออยู่ฉอดๆเมื่อเธอเห็นเขาเงียบ พลันสมองสั่งงานให้มองหาของที่ต้องการ มือน้อยๆ ควานหาสิ่งที่ต้องการ เธอคิดว่าทำตกไว้ตรงนี้พร้อมสายตาที่ส่ายส่องมองหาเธอพลิกตัวหาทุกที่ที่คิดว่ามันตกอยู่แต่ไม่พบ หญิงสาวมัวแต่หาของจนไม่ทันสังเกต ว่าชายหนุ่มเดินหายไปทางไหน เงยหน้ามองอีกทีก็ไม่เห็นเขาแล้ว“เอ๊า หายไปไหนของเขา” เธอคิดในใจจากนั้นก็หันมาสนใจหาของที่ต้องการต่อ“ลูกแม่… แกตกหายตรงไหนกันนะ กว่าจะเก็บเงินซื้อได้ตั้งหลายเดือนเลยนะ” อารดาเดินเขย่งเท้าวนไปมา รื้อค้นในที่ต่างๆ ก็ไม่เห็นคราวนี้เธอถึงกับถอดใจ โทรศัพท์ของเธอคงไม่ได้หล่นตรงนี้อาการเจ็บจี๊ดๆ ที่หัวเข่าเริ่มอีกครั้ง อาจจะระบมช่วงที่เดินบ่อย ไหนเท้าที่เป็นแผลพุพองจากการใส่รองเท้าส้นสูงลุยไปใ

  • อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่   จูบหวาน

    แต่ก็ช่วยไม่ได้เธอหาเรื่องเอง ทั้งๆ ที่พึ่งเจอกันได้แค่สองวันเธอยังสร้างความปวดหัวให้กับเขาขนาดนี้“เธอหาเรื่องเองช่วยไม่ได้ ช่วยหยุดพูดก่อนที่ฉันจะโยนเธอลงพื้นจริงๆ ฉันรำคาญ” ตอนนี้สีหน้าเขาดูจริงจังด้วยความที่กลัวว่าเขาจะทำจริงเธอจึงเงียบเสียง อยู่นิ่งๆ ให้เขาพาไปยังรถ เขาเปิดประตูด้วยมือเดียว ก่อนจะโยนร่างหญิงสาวบนเบาะนั่งข้างคนขับ เธอไถลไปตามแรงโยน“โอ๊ย! ไอ้บ้า! โยนลงมาได้” จากที่น้ำตาแห้งไปก่อนหน้านี้มันไหลออกมาอีกครั้ง“ซี้ด! เจ็บเป็นบ้า” เธอบ่นคนเดียวก่อนขยับนั่งให้เข้าที่เข้าทาง พ่อเลี้ยงดินเดินอ้อมมายังฝั่งคนขับเขาหัวเสียอย่างหนักผู้หญิงอะไรเจอกันทีไรหาเรื่องได้ตลอดเวลา เขาพลางส่ายหัวขับไล่เรื่องไร้สาระออกจากหัว“นาย รองเท้าฉัน” เธอพูดเบาๆ“ช่างมัน เธอรวยซื้อใหม่แค่นี้เอง” ก่อนเลี้ยวรถกลับเข้าทางจงใจให้ล้อรถเหยียบทับรองเท้าเจ้าปัญหาเจ้าของรถขับรถไปยังโกดังเก็บผัก เหล่าพนักงานกำลังขะมักเขม้น จัดเรียงผักสลัดใส่กล่องโฟมเตรียมส่งไปยังร้านอาหารต่างๆเมื่อเห็นรถของพ่อเลี้ยงดินแล่นเข้ามาจอดต่างช่วยกันขนเข่งผักลง“เรียบร้อยครับพ่อเลี้ยง” โต้งเดินเข้ามาบอก“อ้าว… ฮั่นแน่! พ่อเลี้ย

  • อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่   ยอมที่ไหนกัน

    หลังจากเหลือกันแค่สองคน หญิงสาวก้าวเท้าไปหาชายหนุ่มที่เขาจ้องมองเธอดู“มองอะไรของนาย ว้าย!” รองเท้าส้นสูงจมดินโคลนทำให้เธอหน้าคะมำ เธอล้มกองที่พื้น“เฮ้ย!” แต่เจ้าของไร่กลับยืนกอดอกมองดูหญิงสาวหน้าตาเฉย ไม่แม้แต่จะช่วยเหลือ“ไอ้คนแล้งน้ำใจ” หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขายืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน อารดาพาตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เธอเจ็บเท้าและขา ทั้งรองเท้าที่กัดเท้าและไหนจะล้มเมื่อกี้นี้อีก เธอถอดรองเท้าออกลุกขึ้นยืนโดยเท้าเปล่า ก่อนจะหันไปดึงเอารองเท้าข้างที่จมดินขึ้นมาถือเธอเดินเขย่งเท้าเข้าหาชายหนุ่ม“เธอมาทำอะไรที่นี่” ทั้งสองประจันหน้ากันก่อนชายหนุ่มจะเอ่ยขึ้น อารดาเชิดหน้าใช้มือเกลี่ยผมออกจากใบหน้า สายตาเข้มชำเลืองใบหน้าแสนหวาน แม้จะถูกปกปิดด้วยความมอมแมมแต่ยังคงดูสวยน่ารัก อยู่ๆ ใจเขากลับเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“ฉันมาหาโทรศัพท์”“โทรศัพท์… ทำไมถึงมาหาที่นี่”“ก็เมื่อวานฉันเป็นลม มันน่าจะตกที่โซฟา”“เห็นตอนตกหรือ” เขาปั้นหน้าถาม“ไม่เห็น แต่ฉันมั่นใจ” เธอลอยหน้าลอยตาบอก“ทำไมไม่หาที่บ้าน มาหาอะไรตรงนี้”“ไอ้ลูกน้องบ้าของนายนะสิ หลอกฉันมาเนี่ย” เธอแว้ดใส่คนตรงหน้า คิดแล

  • อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่   มีคนสวยอยากเจอพ่อเลี้ยง

    อารดาเดินสวนกับแม่ ขณะที่จะมาตามไปกินข้าว เพราะเมื่อเช้าลูกสาวยังไม่ได้กินข้าว“อาย แม่กำลังจะตามไปกินข้าว”“แม่จ๋า อายจะไปไร่อีตาขี้เก๊ก”“เอ๋… ตาขี้เก๊ก ใครเหรอลูก” คนฟังถึงกับขมวดคิ้ว“ก็ไร่ของคนที่แม่ให้อายไปเมื่อวานนี้ไงคะ”“อ๋อ… เขาชื่อพ่อเลี้ยงดิน ขี้ก๊กขี้เก๊กอะไรกัน เราเป็นเด็กเป็นเล็ก คำพูดคำจาให้มีมารยาทรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ เดี๋ยวเขาหาว่าพ่อแม่ไม่สอน” แม่ชบาติเตือนลูกสาว“พ่อแม่สอนมาดี… แต่ผู้ใหญ่บางคนยียวนกวนประสาทจะตายแม่” เธอย้อนคำแม่“แม่…”“หือ…”ขณะที่เดินกลับบ้าน หญิงสาวได้เอ่ยถามถึงบุคคลที่สาม เธออยากรู้ว่าเขาเป็นมาอย่างไรถึงได้มีแต่คนเรียกพ่อเลี้ยง ทั้งๆ ที่เธอก็เป็นคนที่นี่มาแต่เกิด ทำไมเขาถึงถูกเรียกว่า“พ่อเลี้ยง” ทั้งที่ดูๆ แล้วอายุอานามยังน้อยๆ“อีตาขี้เก๊ก เอ๊ย! พ่อเลี้ยงดินของแม่นี่เป็นคนยังไงกันคะ”“คนแถวนี้ตั้งให้เพราะคุมคนงานดูแลพื้นที่หลายร้อยไร่ตามลำพัง แม่ว่าหนูคงจำพ่อเลี้ยงไม่ได้หรอกลูก ช่วงนั้นหนูยังเด็กมากๆ ส่วนพ่อเลี้ยงดินเขาเทียวไปเทียวมา ระหว่างกรุงเทพฯ กับที่นี่ ให้เล่ามันยาวเอาไว้แม่ค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน ไปกินข้าวกัน” แม่ชบาจูงมือลูกสาวเข้าบ้าน

  • อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่   พระพรหม

    ฟากฝั่งเจ้าของโทรศัพท์พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ เธอควรจะหลับไปนานแล้วแต่เพราะคิดมากทำให้เธอหลับไม่ลงมือบางคว้าโทรศัพท์แม่ขึ้นมากดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับโทรศัพท์ไม่ติด เหมือนถูกปิดเครื่องไปแล้ว ทำให้หญิงสาวขุ่นเคืองยิ่งนัก เสียใจก็เสียใจเพราะเธอเก็บเงินซื้อมาแพงด้วย“ใครเก็บได้แล้วไม่คืน ขอให้มันกินอะไรแล้วสำลักตายไปเลย เพี้ยง!” พูดเสร็จเธอก็ยกมือขึ้นท่วมหัวหญิงสาวสวมเสื้อคลุมออกมาเดินหน้าบ้าน เธอชะเง้อมองไปยังรี­สอร์ต ที่เชื่อมหากันได้ แสงไฟเปิดตามทางเดิน ห้องพักเต็มทุกห้อง เธอเดินเล่นไปตามทาง ดอกแก้วส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลชวนให้ชื่นใจเธอสูดดมกลิ่นหอมๆ จนเต็มปอด ก่อนจะกลับเข้าบ้านและขึ้นห้องเช้าที่สดใสสำหรับหลายคน แม่ชบาตื่นเช้าเตรียมอาหารไว้รอใส่บาตรยามเช้า หลังจากนั้นขึ้นไปปลุกบุตรสาวให้มาใส่บาตรด้วยกัน“อาย… ลูกตื่นหรือยัง” แม่ชบาเคาะประตูพร้อมบิดลูกบิดประตูแต่มันล็อก แม่ชบายังคงเรียกและเคาะประตูอยู่แบบนั้น แม่ผู้อยากให้ลูกได้ตื่นมาสูดอากาศยามเช้าเพราะรู้ว่าที่กรุงเทพฯ คงไม่มีโอกาสได้อากาศที่สดชื่นแบบนี้“แม่… เคาะอยู่ได้”ประตูถูกเปิดโดยลูกสาวหน้าบึ้งตึงบูดบึ้งที่ขัดจังหวะการนอน“

  • อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่   ฟ้าลิขิต

    บทสนทนาเริ่มเข้มข้นขึ้น พ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นกันเองกับคนทั้งสอง ทำให้พวกเขาผ่อนคลายลงมาก จากที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกอาหารถูกจัดเรียงวางบนโต๊ะ แน่นอนการจัดวางดูสวยงามน่าทาน เพราะการใส่ใจดูแลของเจ้าของร้านที่นี่และเจ้าของร้านก็คือ “พ่อเลี้ยงดิน” นั่นเอง… เขาเปิดร้านอาหารนี้ให้กับภรรยาเป็นคนดูแล เพื่อไว้ต้อนรับลูกค้าที่มาเจรจาติดต่อผลผลิต และเป็นตัวบ่งบอกว่าสินค้าของเขา สดใหม่สมคำร่ำลือจริงๆแต่ตอนนี้เป็นเขาเองที่ต้องมาดูแลแทนหลังจากเลิกร้างกับภรรยา พ่อเลี้ยงดินฟังข้อเสนอต่างๆ พร้อมเอกสารสัญญาต่างๆ พร้อมกับลงลายเซ็น อันเป็นเสร็จสิ้นท่ามกลางความโล่งใจของผู้ที่มาติดต่อ การเจรจาตกลงใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ล่วงเลยสู่มื้อค่ำ“ทานเยอะๆ เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ ผมเป็นเจ้าของร้านเอง”“ฮะ คุณบดินทร์ เป็นเจ้าของเหรอคะ” แก้วตาที่กำลังตักสลัดผักถึงกับชะงักงันที่ได้ยิน“ครับ”“ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ แต่ผักกรอบหวานมากเลยค่ะ” เธอตอบตามความจริง“ขอบคุณครับ” ด้วยความหิวของสองหนุ่มสาว บวกกับอาหารถูกปาก ทำให้พวกเขาตักกินไม่หยุดและตบท้ายด้วยของหวานเป็นลำดับสุดท้ายขณะที่พ่อเลี้ยงดินแนะนำของหวาน เขาพลันได้ยินชื่อใค

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status