ตอนที่72 เรามาคบกันไหม (1/2)

เปลือกตาคู่น้อยค่อยๆปรือขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรไต่อยู่บนผิวแก้ม ทำให้สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่มีหยาดน้ำซึมออกมาชื้นปอกหมอน

“พี่เธอร์ มึงร้องไห้ทำไม?” ร่างบางดีดขึ้นอัตโนมัติ ทว่าก็ถูกท่อนแขนใหญ่รั้งให้กลับลงไปนอนตามเดิม ใบหน้าแนบชิดกับอกกว้างที่ยังคงเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ จนได้ยินเสียงเต้นตึกตักดังอยู่ในหู

“กูกลัวว่ามึงจะเป็นแค่ภาพหลอนที่กูสร้างขึ้นมา” พลางก้มลงจูบกับหัวทุยอย่างรักใคร่ “ช่วยยืนยันได้ไหมว่ามึงเป็นของจริง มึงอยู่กับกู กลับมาหากูจริงๆ”

หลายชั่วโมงที่น้องบอกให้เขานอนพักผ่อน เพื่อให้อาการแฮงค์ที่ยังอยู่ในร่างกายได้เหือดหาย เขากลับเอาแต่นอนมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น ไม่กล้าที่จะหลับ กลัวว่าตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างจะหายไป

“พี่เธอร์” เอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว พร้อมกับสอดแขนกอดเอวหนาแน่น ทั้งเอ็นดูและสงสารเขาจับใจ “ภาพหลอนมันกอดมึงไม่อุ่นเท่านี้หรอกนะ”

“รักมึงนะบี๋ กูรักมึงมาก” ยิ้มอ่อนๆ กอดของน้องอุ่นที่สุดในสามโลก

“รู้แล้วค่ะ กูก็รักมึง”

ถ้อยคำบอกรักของน้อง ปลดเปลื้องทุกความเศร้าโศกให้หัวใจแกร่งมีพลัง พองโตจวนเจียนจะระเบิด

“รักมึงครับบี๋” พลางกระชับอ้อมกอดจนร่างกายแนบสนิท ชนิดที่อาก