บทที่๒ โกหกอีกครั้ง

เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนขับรถมาเกือบสิบนาทีแล้ว แต่ลูกชายก็เอาแต่นั่งเงียบหันหน้าเข้ากระจกรถ น้ำสีใสยังคงไหลอาบแก้มขาวไม่หยุดเธอเองก็เจ็ดปวดไม่แพ้กันที่เห็นลูกชายเจอเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ อิงดาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเป็นคนเริ่มบทสนทนา

“วันนี้เรากินอะไรกันดี อยากกินข้าวนอกบ้านไหมครับ”

“แม่ครับ”

“ว่าไงลูก”

“ทำไมพ่อถึงไม่มาหาต้นกล้าบ้างเลย พ่อไม่คิดถึงต้นกล้าเหรอครับ ต้นกล้าคิดถึงพ่อ”

อิงดาวจุกอกทุกครั้งที่ลูกพูดถึงพ่อของเขา แต่เธอก็ไม่สามารถแสดงด้านอ่อนแอออกมาให้ลูกเห็นได้

“แม่ครับ อีกกี่วันจะถึงวันเกิดต้นกล้าครับ”

“อีกหนึ่งอาทิตย์ครับ ต้นกล้าอยากได้อะไรครับ” คนเป็นแม่ยื่นมือไปลูบหัวลูกตัวน้อยเบาๆ นิ้วเรียวค่อย ๆ ปาดน้ำตาให้ลูก

“ต้นกล้า...อยากเจอพ่อครับ วันเกิดนี้แม่บอกให้พ่อมาหาต้นกล้าบ้างได้ไหมครับ ถ้าวันเกิดนี้พ่อไม่มาหาต้นกล้า..อึก ต้นกล้าจะคิดว่าแม่โกหกต้นกล้า ต้นกล้าไม่มีพ่อจริงๆ”

“แม่ไม่ได้โกหกลูกนะ พ่อลูกทำงานอยู่ต่างประเทศจริงๆและพ่อทำงานหนักมาก”

“วันเกิดนี้ต้นกล้าอยากเจอพ่อ นะแม่ นะแม่ อึก... ต้นกล้าอยากมีพ่อแบบเพื่อน ๆ ”

“...ได้จ้ะ แม่จะบอกพ่อนะ”

“จริงนะครับแม่” แววตาของเด็กน้อยมีความสุขขึ้นมาทันที อิงดาวส่งยิ้มให้ลูกชาย เธอไม่แสดงความกังวลออกมาให้ลูกเห็นแม้แต่น้อย

“แม่ครับ ต้นกล้าขอโทษที่วันนี้ต้นกล้าผิดสัญญา ต้นกล้ารักแม่นะครับ”

แค่คำบอกรักจากลูกก็ทำให้แม่คนนี้มีความสุขแล้ว เรื่องแย่ๆที่เจอมาทั้งวันก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง อิงดาวโน้มตัวลงไปหอมแก้มขาวนวล สุดท้ายสองแม่ลูกก็ดีกันแล้ว แต่ว่าเรื่องพ่อของต้นกล้าจะทำยังไงดี

........

“ป้าแนนต้นกล้าเอาเต้าฮวยนมสด”

“ได้เลยครับ”

ที่นี่คือทั้งบ้านและร้านขนมหวานของอิงดาวและแนน เพื่อนสนิทที่ช่วยเลี้ยงต้นกล้าตั้งแต่อยู่ในท้องมาจนตัวเท่านี้ เราเปิดร้านขนมมาสี่ปีได้แล้ว อิงดาวและแนนตัดสินใจเช่าตึกที่มีสามชั้น ชั้นล่างเป็นร้านขนมหวาน สองชั้นบนเป็นที่พักของอิงดาวและแนน อิงดาวจะพาต้นกล้าไปหาคุณตาเกือบทุกอาทิตย์ น้อยมากที่จะมีอาทิตย์ไหนที่ไม่ได้กลับบ้าน เพราะถ้าไม่กลับบ่อยๆจะมีคนหน้าบูดยืนอยู่หน้าบ้านแน่นอน

ความจริงตอนแรก ๆ ที่อิงดาวตัดสินใจเลี้ยงลูกเอง แถมยังจะเปิดร้านขายขนมหวาน ตาพากห้ามแทบตายเพราะครอบครัวอิงดาวถือว่าร่ำรวย พ่อของเธอเป็นกำนัน ทำเกษตร เป็นเจ้าของตลาด แต่โชคไม่ดีนักเพราะตลาดเจ๊งในสองปีหลังมานี้ แต่ก็ไม่ถือว่าลำบากอะไร ตาพากหวังที่จะให้ลูกสาวอยู่สบายไม่ต้องทำงานทำการ เพราะเป็นลูกสาวคนเดียวเลี้ยงได้สบายอยู่แล้ว แค่มีหลานเพิ่มมาสักคนก็ไม่ได้ลำบากอะไร แถมเมียก็ไม่มี แล้วตาพากก็ไม่ยอมมีเมียใหม่สักที อิงดาวอยากให้พ่อมีเมียใหม่จะได้มีคนมาคอยรักคอยดูแล เติมสีสันให้ชีวิต แต่ทางนั้นก็ปฏิเสธลูกเดียว

แม่ของอิงดาวเสียไปตั้งแต่อิงดาวอยู่ป.6 แม่ของเธอเป็นคนกรุงเทพ ภาษาที่ใช้ในบ้านเลยเป็นภาษากลาง บวกด้วยเธอขอพ่อไปอยู่กับญาติที่กรุงเทพเพื่อที่จะไปเรียนต่อม.4ในโรงเรียนที่อยากเรียน เธอเลยถนัดภาษากลางมากกว่าอีสาน อิงดาวมักจะใช้ทั้งภาษากลางและอีสานในการสื่อสาร พอย้ายกลับมาอยู่บ้านเกิดที่หนองคายเลยพูดทั้งอีสานและภาษากลางสลับกันไป

อิงดาวไม่ฟังคำขอของพ่อ เพราะแค่นี้เธอก็ทำให้พ่ออับอายมากพอแล้ว เรียนก็ไม่จบพร้อมเพื่อน ท้องไม่มีพ่อ แล้วยังจะมาให้เกาะพ่อกินไปวัน ๆ อีก เธอคงทำไม่ได้ แม้ว่าพ่อจะบอกเธอเสมอว่าอย่าไปสนใจคำคนอื่น เพราะที่พ่อสร้างมาทุกอย่างก็เพื่อให้ลูกสบาย ทุกอย่างที่พ่อทำก็เพื่อลูกทั้งนั้น อิงดาวร้องไห้ไปหลายวันเธอเข้าใจแล้วว่ารักไม่มีข้อแม้มันเป็นยังไง พ่อไม่ด่าไม่ว่าเธอสักคำ แถมยังคอยปกป้องคอยดูแลเธอเป็นเหมือนแผนสองในชีวิตของอิงดาวเสมอ

“แม่ครับ พ่อจะมาวันเกิดต้นกล้าใช่ไหมครับ” เด็กน้อยที่กำลังจะอายุสี่ขวบ พูดเสียงเอื่อยเฉื่อยเพราะตากำลังจะปิดหลังจากที่ฟังนิทานไปสามเรื่อง

“พ่อจะมาหาลูกจ้ะ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเรียนนะ”

“ฝันดีครับ ต้นกล้ารักแม่นะ” สุดท้ายเด็กน้อยก็ยอมหลับตา อิงดาวก้มหัวไปจุ๊บที่หน้าผากคนตัวน้อยเบาๆ ก่อนที่จะเงยหน้ามองเพดานอย่างสิ้นหวัง นี่มันกี่ครั้งแล้วที่เธอต้องโกหกลูกเรื่องนี้ เธอควรบอกความจริงลูกตั้งแต่แรก ถ้าบอกความจริงลูกไปตอนนี้ ลูกจะใจสลายแค่ไหน เธอนั่นแหละรู้ดีที่สุด

ก๊อก ก๊อก

“มีอะไรเหรอ” แนนขยี้ตาก่อนตอบ ความจริงอิงดาวก็ไม่ได้อยากรบกวนเพื่อนตอนนี้แต่ว่า...เรื่องนี้เธอคงต้องเล่าให้แนนฟัง

“ห้ะ อะไรนะ เธอจะบอกพี่ไทร์ตอนนี้หนะเหรอ”

“ฉันไม่รู้จะทำยังไง ครั้งนี้ต้นกล้าใจสลายแน่ถ้าไม่ได้เจอพ่อของเขา และฉันสัญญากับลูกไว้แล้ว อย่างน้อยถ้าเขาไม่ลงมาหาลูก ก็อยากให้วิดีโอคอลให้ลูกเห็นหน้าสักครั้ง”

“เดี๋ยวนะ คือเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีลูก เขามีแฟนหรือยังก็ไม่รู้ และเขาจะยอมทำตามที่แกบอกเหรออิงดาว พี่ไทร์ฮอตจะตายแถมตอนนี้พี่แกก็อยู่ต่างประเทศด้วย อยู่ ๆ แกบอกว่า พี่ไทร์นี่ลูกของเรา วันเกิดลูกลงมาหาลูกหน่อยนะ ฉันว่าเขาช็อกตายพอดี”

“อย่างน้อย แค่เปิดกล้องร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ลูก แค่นั้นต้นกล้าก็คงจะมีความสุขมากแล้ว” อิงดาวนั่งก้มหน้าน้ำตาคลอ ยังไงเธอก็คงต้องทำเพื่อลูก เพราะที่ผ่านมาเธอเป็นคนเลือกที่จะโกหกลูกเอง

“อิงดาว” แนนแตะไหล่เพื่อนรักเบา ๆ เธอเองก็สงสารเพื่อนและหลาน อิงดาวถือว่าเก่งมากแล้วที่ตัดสินใจเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว และเธอก็เลี้ยงต้นกล้าออกมาได้ดีมากด้วย แนนเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่ที่ต้องทำเพื่อลูก เพราะต้นกล้าก็เป็นเหมือนลูกของเธอเหมือนกัน “ลองดูเถอะ พี่ไทร์กับเธอสนิทกันจะตายไป ตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนเธอโตเป็นสาว ฉันว่าเค้าต้องเห็นใจเธอบ้างแหละ”

“พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อเขาไป” แหละมั้ง

“สู้ๆ เพื่อต้นกล้า”

“ใช่ เพื่อต้นกล้า”

แสงไฟหลากสีสาดกระทบแก้วใสบนโต๊ะเสียงเพลงดัง คลอไปกับเสียงสนทนาของผู้คน ผู้ชายหน้าหล่อนั่งดื่มอยู่กับกลุ่มเพื่อน สาว ๆ ที่เดินผ่านถึงกับต้องเหลียวหลังกันทุกคน เขาแกว่งแก้วเหล้าไปมาเหมือนคลุ่นคิดอะไรบ้างอย่าง

“กูว่าพักร้อนนี้กูจะกลับบ้านว่ะ” แก้วเหล้าในมือของไทร์ถูกยกขึ้นมากระดกอีกครั้ง

“เป็นไงขึ้นมาถึงอยากกลับบ้านวะ กูเห็นมึงอยู่นี่มาสี่ห้าปีไม่อยากจะกลับบ้าน” แม็กซ์เพื่อนสนิทเอ่ยถาม ตั้งแต่มาอยู่นี่ไทร์กลับบ้านแบบนับครั้งได้ หนึ่งถึงสามครั้งไม่เกินนี้

“คิดถึงพ่อแม่ ทุ่งนา ท้องฟ้าที่หนองคายว่ะ กูสร้างบ้านไว้ที่นั่น อีกสองเดือนก็จะเสร็จแล้วมั้ง”

“บั้นปลายจะกลับไปอยู่บ้านว่างั้น” อาเธอร์เพื่อนอีกคนเอ่ยถาม เขาหยิบแก้วเหล้าที่เริ่มจางของไทร์มาชงให้ใหม่

“คงงั้น”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นที่มึงเคยพูดถึง มึงจะเอาไง ป่านนี้มีผัวมีลูกไปแล้วมั้ง มึงเล่นไม่ติดต่อไม่กลับบ้านนานขนาดนี้”

“ปล่อยเขาไปเถอะ กูไม่คู่ควรกับเขาหรอก”

“เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้มึงรวยแล้วนะไอ่ไทร์ หล่อรวย..ใหญ่”

“ยากว่ะ”

“โถ่ เพื่อนกูทำได้ทุกอย่าง เรียนโคตรเก่ง โคตรหล่อ หน้าที่การงานก็โคตรดี มึงทำทุกอย่างได้มาจนถึงขนาดนี้ แต่แค่จีบสาวรักแรกของมึง มึงถอดใจง่ายไปเปล่าวะไอ่ไทร์”

คำพูดของเพื่อนทำให้ป่านนี้ไทร์ยังนอนไม่หลับ เช้านี้เขาจะบินกลับบ้าน ค่อยหลับบนเครื่องเอาก็ได้ เขาเตรียมทุกอย่างเสร็จก่อนจะออกไปดื่มกับเพื่อน คิดว่าจะได้กลับมางีบสักนิดค่อยไป แต่สรุปแล้วเรื่องเมื่อคืนก็ทำเขานอนไม่หลับจนถึงเช้า

รักแรกของเขา มันยาก...

ไทร์เป็นคนขยันมากได้ทุนมาต่อป.โทที่ต่างประเทศ เขาเรียนไปด้วยแถมยังทำอสังหาไปด้วย ปิดเทอมก็เอาแต่ทำงานหนัก หาความรู้ ก่อนที่เรียนจบโทก็มีบริษัทใหญ่เชิญชวนเขาไปทำงาน และตอนนี้เขาก็เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายการตลาด เขาส่งเงินให้ที่บ้านทุกเดือนและทุกคนภูมิใจในตัวเขามาก แต่ตอนนี้สิ่งที่พ่อแม่อยากได้มากกว่าเงินคือทั้งสองคิดถึงลูกชายคนนี้มาก แค่ไทร์โทรไปบอกที่บ้านพ่อกับแม่ก็ดีใจกันใหญ่ ไม่รู้ว่าคืนนี้จะนอนหลับกันหรือเปล่า