บทที่๓ รักแรกของไทร์

สี่โมงเย็น

ตอนนี้ไทร์ลงเครื่องอยู่ที่อุดรธานี แน่นอนว่าพ่อกับแม่มารอเขาตั้งแต่สองสามชั่วโมงก่อนหน้านี้แล้ว ตาม่วงกับยายแจ่มยิ้มกว้างมาตั้งแต่ไกล ไทร์เดินตรงเข้ามากอดแม่กับพ่อทันที เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนน้ำตาคลอเบ้า ไทร์เองก็เช่นกันนี่มันก็หลายปีแล้วที่ไทร์ไม่ได้กลับบ้าน

“ไทร์เอาของมาต้อนอีพ่ออีแม่ด้วยเด้อ เต็มเป๋า”

“ขึ้นรถๆ แดดแฮง เดี๋ยวสิป่วยเอา” ตาม่วงพูดก่อนจะขึ้นไปนั่งรถฝั่งคนขับ ส่วนยายแจ่มก็รับผลักให้ลูกชายขึ้นไปนั่งข้างหน้า

“เดี๋ยวไทร์นั่งข้างหลัง แม่นั่งหน้าโลด”

“บ่ๆ แม่สินั่งหลัง”

ขับรถราวหนึ่งชั่วโมงก็ถึงหนองคาย แต่กว่าจะถึงบ้าน รวมๆก็เกือบสามชั่วโมงได้ ยายแจ่มกับตาม่วงชวนลูกคุยไม่หยุดปากจนถึงบ้าน อยู่ที่นั่นเป็นไง เหนื่อยไหม ที่ทำงานเป็นไง มีเมียหรือยัง เล่นเอาไทร์ไม่มีจังหวะงีบบนรถ

พอถึงบ้านไทร์ก็เอาของไปเก็บในห้อง กะว่าจะอยู่พักผ่อนที่นี่สักหนึ่งอาทิตย์ พ่อกับแม่ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจมาก เพราะปกติมากสุดลูกชายลงมาไม่เกินสามวัน ยายแจ่มบอกว่าให้ลูกไปพักผ่อนก่อน ส่วนยายแจ่มจะเข้าครัว ทีนี้แหละได้เห็นอาหารวางเต็มพื้นแน่ ๆ ส่วนตาม่วงก็ยืนยิ้มรดน้ำต้นไม้รอบบ้าน ความจริงบ้านเรามีสี่คน มีตาม่วง ยายแจ่ม ยี่หวา แล้วก็ไทร์ ยี่หวาเป็นพี่สาวของไทร์แต่เธอไปทำงานอยู่เมืองกรุง เมื่อก่อนบ้านเรามีฐานะที่ยากจนมาก มีหนี้มีสินเต็มหัว แต่พี่สาวก็หาเงินมาจ่ายหนี้สิ้นให้จนหมด แถมยังสร้างบ้านซื้อรถให้พ่อกับแม่อีก ไทร์เองที่เก่งขนาดนี้ก็เพราะเอาพี่สาวตัวเองเป็นไอดอล

วันถัดมา

บ่ายสามโมง

“ไอ่ไทร์ มึงเมือบ้านบ่เห็นบอก เตี๋ยวร้านเดิม จิบเบียร์เย็น ๆ มา”

ไอ่ดินมาพร้อมกับเวฟน้ำเงินคันโปรดมันอุส่าห์มาถึงหน้าบ้าน ไม่รู้ว่ายายแจ่มเอาข่าวที่ผมกลับบ้านไปพูดถึงซอยไหน ผมพยักหน้าตอบรับ คว้าเสื้อปุ๋ยสีแดงมาใส่ก่อนขึ้นคร่อมเวฟน้ำเงินอย่างถนัด คิดถึงบรรยากาศบ้านนอก ทุ่งนา ต้นไม้ แสงแดด ไม่นานนักก็ถึงร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าโรงเรียนร้านโปรดที่สมัยเด็กๆพวกเขาชอบมากินกันบ่อย ๆ

“เส้นเล็กหมูน้ำตกสอง ขอแซ่บ ๆ ขอกากหมูด้วยเด้อ” ดินสั่ง

ส่วนไทร์เดินไปหยิบเบียร์มาสี่ห้ากระป๋องใหญ่ ดินเป็นเพื่อนแถวบ้านตั้งแต่สมัยไทร์ยังเด็ก ทั้งสองสนิทกันแบบแค่มองตาก็รู้ใจ แถมดินยังเป็นคนเดียวที่รู้ว่ารักแรกของไทร์คือใคร ทั้งสองนั่งคุยกันหลายเรื่องตามประสาผู้ชาย

ก่อนที่สายตาของไทร์จะเลื่อนไปเห็น ผู้หญิงที่เขาจะไม่มีวันลืม ประเด็นคือเธอจูงมือเด็กผู้ชายเหมือนกำลังจะข้ามมาฝั่งนี้ ผู้หญิงผมสีน้ำตาลอ่อน ผิวขาวนวล ตาหวาน เธอกำลังยิ้มดูมีความสุขกับเด็กผู้ชายที่เธอจูงมืออยู่ ต้องยกความดีความชอบให้ไอ่ดินที่พาเขามากินก๋วยเตี๋ยวเวลานี้

ไม่คิดว่าจะเจอ...

“ไอ่ดิน เด็กน้อยนั่นไผวะ” ไทร์กระซิบเพื่อนรักที่กระดกเบียร์สบายใจ

“เอ้อ กูลืมบอก อิงดาวมีลูกแล้วเด้ มึงยังฮักเขาอยู่บ่” ไทร์ชะงักไปชั่วขณะ นี่ที่เพื่อนเขาพูดมันเป็นจริงเหรอวะ

“บ่ ถามซือๆ ไผคือพ่อวะ” เขากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ ไม่รู้ว่าจะถามไปเพื่ออะไร เป็นใครก็เจ็บหมดนั่นแหละวะ

“บ่ฮู้” ดินตอบแบบไม่สนใจมาก เขายกชามซดเตี๋ยวน้ำตกหน้าตาเฉย

“เอาดีๆ”

“เอ้า ก็กูบ่ฮู้ เรื่องนี้บ่มีไผฮู้ อิงดาวเลี้ยงลูกผู้เดียวมาโดนแล้วเนาะ”

“อ้ายไทร์!”

“อ้าว บ่ทันเห็น สบายดีบ่” ไทร์ยกมือขึ้นมาเกาหัวเพราะไม่คิดว่าอิงดาวจะเข้ามาทักเธอก่อน แอบตกใจนิดหน่อยเพราะไม่รู้ว่าอิงดาวได้ยินที่เขาสองคนคุยกันไหม

“แม่ครับ ใครเหรอครับ” เด็กที่อิงดาวจูงมืออยู่เงยหน้าขึ้นมาถามเธอแบบงง ๆ

“ล..ลุงไทร์ สวัสดีลุงไทร์เร็ว”

“ซา..หวัด..ดี..ครับ ลุงไทร์ ผมชื่อต้นกล้า อยู่อนุบาลสองทับสามครับ”

“สวัสดีครับ มาเดี๋ยวลุงเลี้ยงเตี๋ยว” สุดท้ายเขาก็ได้ร่วมโต๊ะกับอิงดาวและลูกของเธอ

“หึ คือหน้าเหมือนมึงคักวะ” อยู่ๆไอ่ดินก็พูดอะไรของมันออกมาก็ไม่รู้ หลังจากที่มันกินเบียร์ไปห้ากระป๋องก็เริ่มเพี้ยนหรือไง

“น..นั่นสิ บังเอิญจังเนาะ” อิงดาวรีบพูดแทรก

“คิกคิก ดีจัง ต้นกล้าอยากหน้าเหมือนลุงไทร์ ลุงไทร์หล่อมากกก” ต้นกล้าเองก็พอฟังภาษาอีสานออก แม้ว่าที่บ้านกับที่โรงเรียนจะใช้ภาษากลาง แต่ว่าคุณตาชอบคุยภาษาอีสานกับคนอื่นบ่อยๆ รวมถึงพ่อค้าแม่ค้าทุกคนด้วย

“เด็กชมกูหล่อ มึงได้ยินบ่ไอ่ดิน” ไทร์หันไปอวดเพื่อนแบบไม่คิดอะไร แต่เด็กนี่หน้าตาดีสะอาดสะอ้านสมแล้วที่เป็นลูกของอิงดาว ตาเหมือนแม่มาก ๆ เขาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ความเจ็บจี๊ดแทรกเข้ามาในอกแบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อเห็นลูกคนอื่นมีแววตาเหมือนคนที่เขารัก

“กูกะหล่อแต่เด็กมันตาบ่ถึง”

“อย่าพูดคำหยาบต่อหน้าเด็กนะคะ” คนตัวเล็กคิ้วขมวด

“คิกคิก ไม่เป็นไรครับ คุณตาก็ชอบพูดกูมึง แต่ว่า คุณครูบอกต้นกล้าแล้วว่าถ้าพูดคำหยาบจะกลายเป็นเด็กไม่ดี แต่ต้นกล้าเป็นเด็กดีไม่พูดคำหยาบครับ”

ผู้ใหญ่สองคนมองหน้ากันทันทีเพราะเหมือนถูกเด็กด่า เจ้าของผมสีน้ำตาลก็เหมือนจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้ นี่แหละเด็ก คิดอะไรออกมาก็พูดหมด

ไทร์มองว่าเด็กคนนี้อารมณ์ดีและดูฉลาด เสื้อผ้าหน้าผมก็ดูสะอาดตายิ่งกว่าเขาสองคนเสียอีก สมแล้วที่เป็นลูกของอิงดาว แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเธอเลี้ยงลูกได้ดีแค่ไหน ยอมรับว่าใจหายมากที่เธอมีลูกแล้ว แต่ว่าเธอน่าจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว มันอาจจะเจ็บจี๊ดนิดเดียวแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ติดอะไร แต่ว่า...ช่างเถอะยังไงเขาลงมานี่แค่อาทิตย์เดียว

“งั้นอิงดาวกับลูกกลับก่อนนะคะ”

เธอดูมีท่าทีแปลกๆตั้งแต่เจอผมแล้ว ตอนแรกเธอเอ่ยทักเหมือนตกใจที่เห็นผม จากนั้นเธอก็ดูรีบๆลุกลี้ลุกลนแปลกๆ แต่ผมอาจคิดไปเองก็ได้ ถ้ารู้สึกแย่ก็คงไม่ยอมนั่งกินโต๊ะเดียวกันหรอกมั้ง

“ขับรถดีๆนะ มื้อนี้อ้ายเลี้ยงเอง” ผมตอบกลับแบบปกติ แม้ว่าจะอยากให้เธออยู่นานกว่านี้อีกสักนิด ห้าปีได้แล้วมั้งที่ผมไม่ได้นั่งมองหน้าเธอแบบนี้ อิงดาวไม่เปลี่ยนไปสักนิด ไม่สิ เหมือนว่าเธอจะสวยขึ้นนะ เป็นสาวเต็มตัวแล้วด้วย

“ขอบคุณค่ะ คือว่า! อ้ายไทร์กลับวันไหนเหรอ”

“ก็ อีกหกวัน”

“ดีจัง เอ่อ ดีที่อ้ายไทร์ได้พักยาวๆ ไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะอ้ายดิน”

“ครับ ๆ”

“ขอบคุณครับ ลุงไทร์”

จากนั้นอิงดาวก็รีบจูงลูกขึ้นรถเบนซ์คันเดิมที่คุ้นเคย อิงดาวเป็นลูกสาวคนเดียวของกำนัน เราทั้งสองสนิทกันมากในตอนเด็ก ผมชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอเข้ามาทักผมตอนอายุแค่สิบขวบ ผมไม่เคยลืมวันนั้นเลย

กำนันพากเอ็นดูไทร์แต่เด็ก เพราะไทร์เป็นคนที่ขยันและหัวไว แม้จะเรียนโรงเรียนบ้านนอก แต่เขาก็กลับทำชื่อเสียงให้โรงเรียนไม่น้อย แข่งอะไรก็ชนะ ช่วยพ่อแม่ทำงาน รับจ้างทำนาหาเงินไปโรงเรียนตั้งแต่เด็ก ครอบครัวของไทร์ค่อนข้างมีฐานะที่ยากจนมา หนี้สินมากมายที่ปู่ย่าตายายเป็นคนก่อ แต่ตอนนี้ทุกคนก็เสียไปหมดแล้ว ตาม่วงกับยายแจ่มก็เลยต้องใช้หนี้แทน เพราะแบบนั้นการหาเช้ากินค่ำเลยกลายเป็นเรื่องปกติ บางวันเขาไม่ได้เงินไปโรงเรียนด้วยซ้ำแต่ไม่ได้โกรธพ่อกับแม่หรอก พวกท่านเองก็ทำเต็มที่แล้ว

กำนันเห็นแบบนั้นเลยคอยซื้อหมูไก่ และเอาผักที่สวนกำนันมาให้แทบตลอด ชวนไทร์ไปช่วยงานที่ไร่พักใจ เพื่อเอาผักไปกินฟรี และยังให้ไทร์ไปช่วยสอนลูกสาวทำการบ้าน คิดเลข สอนหนังสือเพราะว่าอิงดาวหัวช้ากว่าเพื่อน กำนันบอกว่าแทนที่จะไปทำนาให้เหนื่อยมาช่วยงานทางนี้ดีกว่า สอนลูกสาวหัวช้าของเขาด้วย และมันก็สบายกว่าทำนามากและยังทำให้เขาได้มีเวลาวิ่งเล่นกับเพื่อน ๆ ตาพากให้ค่าขนมไปโรงเรียนเยอะกว่าพ่อกับแม่ของไทร์เสียอีกถึงจะมาจากการช่วยงานก็เถอะ ไทร์นับถือกำนันพากเป็นเหมือนพ่อคนที่สอง และอิงดาวคือลูกสาวเพียงคนเดียวของกำนันพาก ทำให้ไทร์รู้สึกเจียมตัวทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ

แม้แต่ตอนที่อิงดาวมาเรียนที่กรุงเทพ กำนันยังฝากให้ไทร์ดูแลลูกสาวด้วยความไว้ใจ อิงดาวเองก็คงเห็นไทร์เป็นเหมือนกับพี่ชายแท้ ๆ อย่างที่กำนันเองก็หวังให้มันเป็นแบบนั้น ไทร์จึงได้แต่ข่มความรู้สึกนั้นไว้ส่วนลึก จนกระทั่งคืนนั้น คืนที่เขาได้ทำสิ่งที่ลูกผู้ชายไม่ควรทำ ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นคนเริ่มก่อนก็เถอะ แต่มันก็เป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ตัวเขาเองไม่ได้เมาจนไม่มีสติ แต่พออิงดาวเปิดทางให้ ในหัวตอนนั้นมันก็โล่งขึ้นมาทันที ความผิดพลาดนั้นมันไม่น่าให้อภัย

จนป่านนี้ไทร์ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ แม้ว่าอิงดาวจะไม่โทษเขาเลยสักนิด แถมเธอยังพูดออกมาดื้อๆว่า ก็เพราะว่าเขาเป็นผู้ชายมันเป็นเรื่องปกติ ถ้าเธออ่อยเขาขนาดนั้นแล้วเขายังไม่ทำ คงเสียใจกว่านี้แน่

จากนั้นเราก็ทำทุกอย่างเหมือนปกติ อิงดาวไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย มีแค่ผมที่กลับรู้สึกกับเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ดีที่ผมได้ทุนต่อป.โทที่ต่างประเทศ ผมจะได้ตัดใจจากเธอสักที ที่ผ่านมาผมลองคบผู้หญิงมากมายจนแทบจะไม่มีเวลาให้โสด แต่เชื่อไหมว่าผมไม่เคยเลิกชอบอิงดาวได้จริง ๆ เลยสักครั้ง รวมถึงตอนนี้