ตอนที่ 4 ยายเสีย

ความเหนื่อยล้าจากการออกไปตระเวนเก็บขวดพลาสติกทั้งวัน ทำให้อินทุอรณ์แทบหมดแรง ทันทีที่กลับถึงบ้านเช่าหลังเล็ก เธอเห็นตาชิตที่เมามายนอนฟุบอยู่ข้างยายนิ่มที่หลับนิ่ง เด็กสาวจึงปลีกตัวเข้าไปเอนกายลงบนฟูกในห้องโถงอีกฝากหนึ่ง หวังเพียงจะข่มตาหลับเพื่อพักผ่อน

ทว่าตาชิตไม่ได้หลับใหลอย่างที่แสดงออก ทันทีที่เสียงลมหายใจของเด็กสาวสม่ำเสมอ เขาค่อยๆ คืบคลานเข้ามาล้มตัวลงนอนเคียงข้าง มือสากระคายโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้มั่น อินทุอรณ์สะดุ้งสุดตัวพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่เรี่ยวแรงของเด็กสาวมหาศาลหรือจะสู้กำลังของชายฉกรรจ์ที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย ในความมืดสลัว มือหนารุกรานเข้าสู่จุดสงวนอย่างย่ามใจ ความเสียวซ่านเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างประหลาดจนเธอเผลอไผลไปชั่วขณะ ภาพใบหน้าของคุณรามผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง สัมผัสรุนแรงในคืนนั้นกลับกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้อารมณ์สาวเตลิดไปไกล

เด็กสาวรีบสลัดตัวลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อตั้งสติ เธอรู้สึกหวาดกลัวต่อความต้องการของตัวเองที่เริ่มโหยหารสสัมผัสเหล่านั้น เมื่อเดินกลับออกมาเห็นยายยังคงนอนนิ่งผิดปกติ เธอจึงเข้าไปเขย่าตัวเรียกด้วยความร้อนใจ

“ตา... ยายเป็นอะไรไม่รู้ ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นเลย”

“ปล่อยยายแกไปเถอะ คงเพลียจนหลับลึกน่ะ” ตาชิตตอบเสียงเรียบ ราวกับรู้เหตุการณ์อยู่ก่อนแล้ว

“ไม่ได้นะตา พายายไปโรงพยาบาลเถอะ ยายหายใจไม่เหมือนปกตินะคะ”

“ดึกดื่นป่านนี้ ไฟรถก็ไม่มี จะไปกันยังไง รอเช้าก่อนเถอะ”

ตาชิตตัดบทพลางลากตัวหลานสาวกลับไปยังที่นอนเก่า ๆ ความเป็นผีห่าซาตานเข้าสิงสู้เขาจนไม่สนผิดชอบชั่วดี แม้เขาจะไม่ใช่ตาแท้ ๆ แต่การกระทำนี้ก็ช่างเลวทรามเกินมนุษย์

“อย่าดิ้นสิอร! นอนนิ่ง ๆ เดี๋ยวตาจะให้เงินไปซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ที่เอ็งอยากได้”

ข้อเสนอและคำข่มขู่ทำให้อินทุอรณ์ยอมจำนนต่อโชคชะตา เธอหารู้ไม่ว่าร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ นั้น บัดนี้ได้กลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณไปเสียแล้ว เมื่อไม่มีขวากหนามคอยขัดขวาง ตาชิตก็เหิมเกริมหนักขึ้น

เขาถลกเสื้อยืดของเธอขึ้นเผยให้เห็นปทุมถันขาวโพลนที่อวบอัดเกินวัย ปากหนาปูพรมจูบดูดดึงยอดอกเม็ดเล็กอย่างเมามัน

ลิ้นสากลากไล้ผ่านเนินเนื้อหนั่นแน่นกระตุ้นความรู้สึกรัญจวนจนอินทุอรณ์ตัวสั่นเทิ้ม ร่องสวาทที่เริ่มมีขนอ่อนบางเบาถูกรุกรานด้วยปลายนิ้วและเรียวลิ้นจนเธอดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงเกินต้านทาน

“ตาจ๋า... หนูขอไปห้องน้ำก่อน” เธออ้างเหตุผลเพื่อหาทางหนี

“ได้... แต่อย่านานนะ”

ในห้องน้ำแคบ ๆ เด็กสาวพบว่าจุดกึ่งกลางกายมีเมือกใสไหลเยิ้มออกมา มันไม่ใช่ปัสสาวะอย่างที่เธอเข้าใจ แต่มันคือหยาดน้ำแห่งความกำหนัดที่ร่างกายหลั่งออกมาเอง

 เมื่อกลับออกมา เธอเห็นตาชิตนอนรูดแก่นกายที่ปูดโปนประจานสายตาอย่างไม่อายฟ้าดิน ไม่นานนักชายสูงวัยเรียกให้เธอไปนั่งข้าง ๆ และสั่งให้เธอใช้ปากปรนเปรอให้

“ทำเหมือนดูดไอติมน่ะอร อ้าปากกว้าง ๆ อย่าให้ฟันโดนนะ” อินทุอรณ์หลับตาปี๋ จำใจงับรับแท่งเอ็นร้อนที่ใหญ่โตและหยาบกร้านเข้าสู่โพรงปาก รสชาติคาวและกลิ่นบุหรี่ทำเอาเธอพะอืดพะอม แต่ก็ต้องทนทำจนตาชิตกระตุกเกร็งปลดปล่อยลาวาร้อนคาวล้นปรี่เต็มปากเด็กสาว เธอรีบวิ่งไปอาเจียนทิ้งด้วยความขยะแขยง

คืนนั้นยังไม่จบสิ้น ตาชิตจับเธอเปลื้องผ้าจนล่อนจ้อน ขึ้นคร่อมร่างบางไว้ใต้เงาตะคุ่ม เขาพยายามจะสอดแทรกความยิ่งใหญ่เข้าสู่ช่องทางรักที่ยังบอบช้ำ แต่อินทุอรณ์ร้องไห้โฮด้วยความเจ็บปวดและหนีบขาไว้แน่นจนตาชิตทำได้เพียงถูไถอยู่ภายนอกจนเสร็จสมอีกครั้งเหนือต้นขาขาว

รุ่งสาง ความจริงอันโหดร้ายก็ปรากฏ ยายนิ่มเสียชีวิตลงอย่างสงบ ผลชันสูตรระบุว่าขาดอากาศหายใจ ตาชิตตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อตำรวจว่าทั้งคู่ไปเก็บขยะมาด้วยกัน โดยมีอินทุอรณ์นั่งหน้าตายอมเป็นพยานเท็จตามคำสั่ง

งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่วัด ครูสาลิกาเดินทางมาร่วมงานด้วยความสงสารและเอ็นดูหลานศิษย์

“ครูเสียใจด้วยนะอร... ถ้าไม่มีที่ไป หรืออยากทำงานต่อ คุณรามเขายังจ้างหนูอยู่นะ”

“แล้วครูสาไม่โกรธเหรอคะที่อรจะไปทำงานบ้านคุณราม”

“ไม่หรอกจ้ะ ครูจะย้ายกลับไปสอนที่น่านแล้ว เรื่องครูกับเขามันจบไปแล้วล่ะ”

คำยืนยันจากครูสาทำให้อินทุอรณ์เริ่มมั่นใจในสิ่งที่รามเคยบอก เธอเริ่มวางแผนอนาคตโดยได้คำแนะนำเรื่องการกู้ยืมเงินในการเล่าเรียนจากครูสาผู้เป็นแสงสว่างเดียวในใจ

หลังจากสิ้นงานศพ ความสัมพันธ์ที่ผิดบาปในบ้านเช่าหลังเล็กก็เริ่มถลำลึก ทุกคืนอินทุอรณ์ต้องทำหน้าที่เป็นเครื่องระบายอารมณ์ให้ตาชิต แลกกับโทรศัพท์สมาร์ตโฟนเครื่องใหม่ที่เขาซื้อให้ ความโหยหาในรสกามที่ถูกปลุกปั่นเริ่มทำให้อินทุอรณ์โอนอ่อนผ่อนตาม หลายครั้งที่เธอเกือบปล่อยใจให้เขาสอดใส่ แต่สติก็ยังคงรั้งไว้เพราะความกลัวท้อง

ในคืนหนึ่ง ขณะที่ตาชิตเล้าโลมไปทั่วเรือนร่างจนเธอเคลิ้มสุข ความแข็งขึงกลับสอดแทรกเข้ามาในร่องรักได้เพียงครึ่งทาง

“อย่าค่ะ!” เธอร้องอุทานเบา ๆ สติกลับคืนมาทันควันก่อนจะดันสะโพกหนาออกแล้วหนีบขาแน่น ตาชิตคำรามอย่างขัดใจแต่ก็ทำได้เพียงปลดปล่อยน้ำอุ่นร้อนรดโคนขาขาวจนนองเต็มที่นอน

นับจากวันนั้น อินทุอรณ์เรียนรู้ที่จะอยู่กับความเสียวซ่านที่อาบชโลมด้วยความผิดบาป เธอค้นพบวิธีหาความสุขจากการปรนเปรอให้ผู้เป็นตาโดยที่ไม่ต้องเสี่ยงต่อการตั้งท้อง