ตอนที่ 3 รสสวาทอาบยาพิษ

เงินเยียวยาที่ครูสาลิกาเคยให้ไว้เริ่มร่อยหรอลง เย็นวันศุกร์นี้อินทุอรณ์จึงเดินทางมาทำงานบ้านที่บ้านครูสาตามปกติ ทว่าวันนี้บรรยากาศกลับเงียบเชียบผิดปกติ เธอทราบมาว่าครูสาขอลาพักครึ่งวัน

แต่เมื่อเคาะประตูเรียกกลับไม่มีเสียงตอบรับ เมื่อลองผลักดูก็พบว่าประตูไม่ได้ล็อก เธอจึงถือวิสาสะก้าวเข้าไปด้านในเพื่อเริ่มงานล้างจานในห้องครัวเป็นอันดับแรก

ขณะที่กำลังจัดการเศษอาหารอยู่นั้น ใจที่ลอยล่องทำให้คราบน้ำมันเลอะเปรอะเปื้อนกระโปรงนักเรียนจนดูไม่จืด เธอจึงรีบเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาด แต่คราบนั้นฝังลึกจนเสื้อและกระโปรงเปียกปอนไปหมด เด็กสาวจึงจำเป็นต้องถอดชุดออกซักแล้วปั่นแห้งทิ้งไว้

ระหว่างรอชุดแห้ง เธอคว้าผ้าเช็ดตัวผืนหนาแถวนั้นมาพันกายอย่างหมิ่นเหม่ แล้วจึงออกไปจัดการงานบ้านส่วนอื่นต่อ

ด้วยความอ่อนล้าและอากาศที่ร้อนอบอ้าว อินทุอรณ์ตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำชำระกายอีกครั้ง เธออยากลองสัมผัสความรู้สึกในการแช่อ่างอาบน้ำหรูหราสักครั้งในชีวิต ความอุ่นสบายของสายน้ำประกอบกับความเหนื่อยเพลียทำให้สติของเธอค่อย ๆ ดับวูบลงกลางคัน จนกระทั่งความรู้สึกตัวเริ่มกลับมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากภายนอก

“คุณรามกลับมาแล้วเหรอคะ?” เธอขานรับด้วยความตกใจ

“ใช่จ้ะ แล้วอรเข้าไปทำอะไรในนั้น หืม์?” เสียงทุ้มของรามดังลอดประตูเข้ามา 

“พอดีอรทำเศษอาหารเลอะชุดน่ะค่ะ เลยมาอาบน้ำซักชุดไว้”

“อ้าว!!!... แล้วมีชุดเปลี่ยนไหม?”

“ไม่มีค่ะ อรซักทิ้งไว้ยังไม่แห้งเลย”

“เอางี้... งั้นเดี๋ยวยืมชุดครูสาเค้าใส่ไปก่อน ตามฉันมา” รามพาอินทุอรณ์ไปยังห้องนอนใหญ่ที่เขาใช้ร่วมกับสาลิกา เด็กสาวอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถาม

“แล้วครูสายังไม่กลับเหรอคะคุณราม?”

“ครูสาน่าจะติดธุระที่โรงเรียนมั้ง วันนี้อรไม่เจอคุณครูเหรอ”

“ครูสาลาครึ่งวันค่ะ อรก็นึกว่าครูจะอยู่บ้านเสียอีก ขอโทษนะคะที่เข้ามาก่อนโดยไม่ได้ขออนุญาต”

“ไม่เป็นไรหรอก...” รามตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแปลกไป

อินทุอรณ์รู้สึกเหมือนสติพร่าเลือนไปชั่วขณะ เธอจำได้ว่าตนเองดื่มน้ำเข้าไปหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย... จนกระทั่งความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มกดทับลงบนร่างกาย

เธอพยายามพลิกกายหนีแต่กลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับร่างกายไม่ใช่ของเธออีกต่อไป เมื่อเธออ้าปากจะกรีดร้อง มือหนาก็ตะปบปิดริมฝีปากไว้แน่น

กลิ่นกายชายที่ดุดันทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว ในความมืดสลัวนั้น เธอสัมผัสได้ว่าอาภรณ์ที่เคยสวมใส่หายไปจนหมดสิ้น มีเพียงสัมผัสที่เต็มไปด้วยความกระหายและรุนแรงที่เข้าจู่โจม

“อื้อ!!...” เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังขึ้นเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวบดจูบลงมาอย่างบ้าคลั่ง แขนทั้งสองข้างถูกรวบตึงไว้เหนือศีรษะ มือหนาอีกข้างฟอนเฟ้นทรวงอกอวบอัดอย่างหนักมือ ไร้ซึ่งความทะนุถนอม

“คุณราม... ปล่อยอรนะ!” เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก เธอรีบวิงวอนเสียงสั่น

“อรจะฟ้องครูสานะคะ!”

“ฉันขอโทษ... แต่เห็นเธอนอนอยู่แบบนี้ ฉันอดใจไม่ไหวจริงๆ” รามกระซิบชิดใบหู

“ทำไมหนูถึงมานอนอยู่บนเตียงนี้ได้คะ?”

“นึกดูดี ๆ สิอร... เธอหลับไปเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่ฉันผสมให้กินไงล่ะ ที่เหลือจะให้ฉันเล่าซ้ำไหมว่าทำอะไรไปบ้าง?” อินทุอรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจและเสียใจ

“คุณรามวางยาอรเหรอคะ... ทำไมทำแบบนี้?”

“เพราะเธอเคยแอบดูฉันกับเมียมีอะไรกันไงล่ะ! ในเมื่อเห็นแล้ว เธอก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ!”

ไม่ทันที่เธอจะได้แย้ง รามก็ซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนแรงเป่ารดจนขนลุกซู่ มือใหญ่เลื่อนลงไปสัมผัสซอกขาด้านในที่อ่อนละมุน เ

ขาช้อนสะโพกกลมกลึงขึ้นแล้วแทรกลิ้นร้อนผ่าวลงไปสำรวจความหวานกลางกายสาว รสรักของรามช่างต่างจากตาชิตอย่างสิ้นเชิง มันทั้งช่ำชองและรุนแรงจนอินทุอรณ์เผลอไผลไปกับความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำ

“ขอฉันอีกรอบนะ เมื่อกี้ที่เธอหลับไป... ฉันยังสนุกไม่เต็มที่เลย” เขางัดเอาแก่นกายที่แข็งขึงและใหญ่โตออกมาโชว์แก่สายตา มันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามจนอินทุอรณ์หวาดผวา เธอพยายามหนีบขาเข้าหากัน

“คุณราม... อย่าเอาเข้ามาเลยนะคะ อรขอร้อง... ถูข้างนอกก็ได้ค่ะ”

“เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะอร... ทนหน่อย!”

รามไม่สนคำอ้อนวอน เขาใช้มือล็อกสะโพกมนไว้มั่นก่อนจะดันแก่นกายร้อนระอุแทรกผ่านร่องรอยคับแคบเข้าไปอย่างเผด็จการ

“โอ๊ย! คุณราม... พอก่อน! มันเจ็บ... มันเข้าไปไม่ได้หรอก!” เด็กสาวกรีดร้องพร้อมน้ำตาที่ร่วงเผาะ ร่างกายเกร็งค้างด้วยความเจ็บปวดจากการรุกล้ำที่แสนรุนแรง

“อดทนอีกนิด... แล้วเธอจะรู้ว่าความสุขที่แท้จริงเป็นยังไง”

เขาเริ่มขยับโยกกายหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมแข่งกับเสียงสะอื้น รามดูดดึงยอดอกของเธอราวกับคนหิวโซ ขณะที่เบื้องล่างกระแทกกระทั้นเข้าหาจนอินทุอรณ์ตัวสั่นคลอน

“ทนอีกนิด... ใกล้แล้ว... ซี๊ด! ของเธอมันแน่นเหลือเกินอรจ๋า!”

“โอ๊ย! อรไม่ไหวแล้ว... ฮือออ ๆ ”

ในที่สุด ความอุ่นร้อนมหาศาลก็ถูกฉีดรดเข้าไปในกายสาวจนหมดสิ้น รามฟุบหน้าลงกับอกอิ่มพลางหอบหายใจถี่ อินทุอรณ์รีบยันกายลุกขึ้นเปิดไฟทันที เธอพบว่ามีรอยเลือดซึมออกมาปนกับน้ำรักสีขาวขุ่นที่ไหลย้อนออกมาตามง่ามขา

“ทำไมคุณรามใจร้ายแบบนี้...”

“ถ้าเธอคิดมาก... ฉันยินดีชดใช้ให้” รามพูดพลางปลดสร้อยทองจากคอยัดใส่มือเธอ

“รับไว้เถอะ ที่ฉันทำไปเพราะหลงรักเธอจริง ๆ”

“แล้วครูสาล่ะคะ”

“เราเลิกกันแล้ว... สาเขามีคนใหม่ไปแล้ว เขาไม่กลับมาที่นี่แล้วล่ะ” รามเอ่ยจบก็ดึงร่างบอบบางเข้ามากอดปลอบโยนพร้อมกับยื่นข้อเสนอที่ทำให้อินทุอรณ์ต้องอึ้ง

“ถ้าวันหนึ่งตาเธอไม่อยู่แล้ว มาอยู่กับฉันนะอร ฉันจะเลี้ยงดูเธอให้สุขสบายทุกอย่าง”

“อร... อรต้องขอพิสูจน์ก่อนค่ะว่าคุณพูดจริง”

“คืนนี้อยู่กับฉันที่นี่นะ... สาไม่กลับมาหรอก ป่านนี้คงไปนอนกกอยู่กับแฟนใหม่เขาแล้วล่ะ”

คำพูดของรามทำให้เด็กสาวเริ่มไขว้เขว ข้อมูลที่เขาบอกสอดคล้องกับภาพที่เธอเคยเห็นและระยะหลังที่ครูสาไม่ค่อยกลับบ้าน อินทุอรณ์มองสร้อยทองในมือด้วยความรู้สึกที่สับสนพะวักพะวน... ชีวิตที่แสนลำบากของเธอกำลังจะเปลี่ยนไป หรือนี่คือหลุมพรางครั้งใหม่ที่เธอต้องเผชิญกันแน่