LOGIN“อือ เดี๋ยวคงหายแหละแม่ ไปเตรียมปลาช่อนไว้ทำแกงส้มมะรุมเถอะแม่มึง พี่ได้ปลาช่อนมาจากพ่อขวัญ
“ฉันยอมรับที่ผ่านมามีน้อยใจแม่บ้าง เพราะคิดว่าแม่รักแต่ขวัญไม่รักฉัน” เทพบอกความจริงที่เข้าใจและคิดมาตลอด “ลูกแม่ จำไว้แม่รักลูกทั้งสองคนเท่ากันไม่มีรักใครมากหรือน้อยกว่ากันเลยรู้ไหม” “ใช่เทพ ไม่มีพ่อแม่คนไหนรักลูกไม่เท่ากันหรอกนะ ลูกไปอาบน้ำนอนเถอะ ออฤกษ์แต่งงานของลูกกับหนูบัว พระท่านบอกว่าฤกษ์ดีต้นเดือนหน้า ถ้าแต่งงานแล้วมีลูกเลยจะดีมาก” ผู้ใหญ่ชัดบอกข่าวดีให้ลูกชาย “จริงเหรอพ่อ” “จริงสิลูก” ลำดวนเป็นคนตอบแทน “งั้นฉันไปบอกบัวก่อนนะจ๊ะ” ผละจากอกของแม่ด้วยความดีใจ “พรุ่งนี้ก็ได้ลูก วันนี้ให้หนูบัวพักผ่อนเถอะเห็นว่าไม่สบายอยู่ด้วย”
“อือ เดี๋ยวคงหายแหละแม่ ไปเตรียมปลาช่อนไว้ทำแกงส้มมะรุมเถอะแม่มึง พี่ได้ปลาช่อนมาจากพ่อขวัญเมื่อกี้” ขจรยกข้องที่ขวัญยกให้ให้ภรรยาดู “พ่อขวัญเหรอพี่ แล้วไปไงมาไงถึงเจอพ่อขวัญ” “พี่ว่าจะไปทอดแหที่คลองท้ายหมู่บ้าน แต่ไปเจอพ่อขวัญทอดแหดักปลาอยู่ก่อนแล้วพ่อขวัญเลยมีน้ำใจให้มาจ้ะ” “อือ สองพี่น้องเนี่ยมีน้ำใจจริงๆ แต่ก็นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวอยู่ดี”ตองเอ่ยเมื่อนึกถึงนิสัยของขวัญและเทพที่แตกต่างกันร้าวฟ้ากับเหวอย่างที่พูด “ไปเตรียมปลาไว้เถอะแม่มึง เดี๋ยวพี่จะไปสานแหต่อ” “จ้ะพี่” แล้วสองสามีภรรยาก็แยกกันไปทำตามอย่างที่ตัวเองพูด
“ฉันผิดเหรอพี่ที่ฉัน...” “ไม่ผิดหรอก ฉันรู้ว่าแม่ลำดวนรักลูกทั้งสองของเราเท่ากันเหมือนฉัน แต่การแสดงออกของแม่มันทำให้เทพเข้าใจว่าแม่ลำดวนไม่ได้รักมัน พ่อเทพน้อยใจแม่ลำดวนรู้ไหม” “ฉันจะไม่ยกยอหางขวัญอีกแล้วพี่ ไอ้ลูกคนนี้เสียคนจริงๆ ฉันไม่คิดเลยว่าจะชกพี่ชายตัวเองแบบนี้” “รอดูความวุ่นวายได้เลย ไอ้ขวัญมันไม่อยู่เฉยแน่ มันไม่ยอมให้พ่อเทพและหนูบัวแต่งงานกันง่ายๆ แน่” “เดี๋ยวฉันจัดการเองพี่เรื่องขวัญ เป็นน้องก็ควรจะเคารพพี่ แต่เนี่ยอะไรไม่เกรงพี่ชายตัวเองเลย” นางผิดเองที่ผ่านมามองข้ามมาตลอด เพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติของสองพี่น้องแต่พอมารู้ความจริงแบบนี้แล้วนางต้องจัดการเสียแล้ว “ไปวัดกันเถอะแม่มึง จะได้ให้พระท่านหาฤกษ์ใ
“มึงจะทำอะไรได้ขวัญ น้าตองกับน้าขจรยกบัวให้กูแล้ว และบัวก็รักกู” “รักมึงแต่เกลียดกูสินะ กูไม่สนใจความรักของมึงกับอีบัวหรอกนะ เพราะยังไงอีบัวมันก็เป็นเมียกู”พูดจบก็เดินหนีลงเรือนไป ทิ้งให้พี่ชายกำมือแน่นมองตามแผ่นหลังจนหายลับจากการมองเห็น “เทพอย่าใส่ใจคำพูดน้องเลยนะลูก เดี๋ยววันนี้แม่กับพ่อจะไปวัดหาฤกษ์ดีให้นะลูก”ลำดวนลุกเดินมาหาลูกชายคนโตพร้อมลูบหน้าอกของเทพเพื่อให้ใจเย็น “ฉันไม่โกรธมันหรอกแม่ มึงเป็นน้องฉันถึงมันจะไม่เห็นฉันเป็นพี่มันก็ตาม” เป็นแบบนี้ทุกครั้ง พ่อกับแม่ตามใจขวัญจนเสียคน “ทำไมพูดแบบนั้นเทพ ยังไงขวัญกับเทพก็เป็นพี่น้องกัน น้องเอาแต่ใจไปหน่อยแต่เทพต้องอดทนนะลูก” “จ้ะแม่ ฉันอดทนมาตั้งแ
“บอกไปสิ เดี๋ยวน้าตองก็เปิดเข้ามาหรอก หรือมึงอยากให้แม่มึงเห็นว่ามึงเอากับกูมันแค่ไหนเมื่อคืน” “สารเลว! ” “ตอบไปสิอีบัว น้าตองทุบจนประตูห้องจะพังแล้วเนี่ย” “จ๋าแม่ บัวไม่ค่อยสบายจ้า” บัวร้องตะโกนตอบ ด้วยกลัวว่าหากไม่ตอบอะไรเลยแม่อาจจะไปให้คนมาช่วยพังประตูห้องก็ได้ “เหรอลูก ไม่สบายมากไหม แล้วกินยารึยังบัว” “กินยาแล้วจ้ะแม่ บัวว่าจะนอนพักผ่อน” หล่อนตอบ “แล้วจะให้แม่ตอบผู้ใหญ่ชัดกับแม่ลำดวนและพ่อเทพว่ายังไงล่ะลูก” “ตกลงไปเลยจ้ะแม่ บัวจะแต่งงานกับพี่เทพ อ่ะ ” แล้วก็ต
“อ่า แน่นเป็นบ้า อีบัวมึง....ดีเป็นบ้า กูชอบวะ มันเจ็บแค่นี้เท่านั้นแหละ กูเข้าใจว่าครั้งแรกจะเจ็บแต่กูไม่คิดว่ามึงจะเล็กและแน่นขนาดนี้ กูผิดเองที่ใหญ่มากเกินไป” หาได้สำนึกดีในใจไม่ ขวัญเคลื่อนไหวโยกเร่าจังหวะเสียวเร่าเข้าออกในกายเล็กของบัวไม่สนใจว่าหญิงสาวจะคุ้นชินตัวเองไหม เขาสนใจแต่ตัวเอง ก็ตอนนี้ภายในของบัวตอดรัดเร่าเขาแรงจนต้องเร่งสาวเอวหนา “อ่ะ อื้อ” บัวครางซ่านเสียวในกายเล็กของตัวเองพร้อมเจ็บแสบแรงเสียดสีที่เคลื่อนไหวโยกของขวัญที่คร่อมทับอยู่เหนือร่างตัวเอง “อ่า ไม่ไหวแล้วอีบัว มึงแน่นเป็นบ้า กูชอบวะ ดีกว่ากระหรี่ที่กูไปเอาอีก อ่า เสียว...อือ” พั่บ! พั่บ!พั่บ! ขวัญเคลื่อนไหวดุจคนเถื่อน เขาโยกไหวกระแทกหนักหน่วงเสียงเนินเนื้อไหวกระทบกระทั่งกันดังไม่หยุดพร้อมเสียงครวญครางจากปากอวบอิ่มของบัวกระเส่าเสียวออกมา จากความเจ็บปวดในคราแรกเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน ร่างเล็กของบัวแอ่นยกเร่าเด้งเงอะงะตอบสนอง ยิ่งทำให้ขวัญคึกคะนองไหวกระแทกเร็วถี่ พั่บ!พั่บ!พั่บ! “โอว์ อีบัวตอดรัดกูดีมาก อ่า แน่นเป็นบ้าอีบัว อ่า อื้อ” คำรามซ่านเสียวพร้อม







