2.คู่ปรับเก่า (2)

ร่างเล็กก้าวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่อย่างอ่อนล้ากับการเดินทาง โชคดีที่สาวิตขับรถออกมาส่งหน้าไร่ ไม่ต้องรอคิวรถรับส่งภายในไร่ ทว่าก็ต้องมายืนรอรถขนส่งสาธารณะอยู่ดี

ตมิสาไม่มีรถ ตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ เธอก็ไม่ได้ซื้อ ยังไม่เคยหัดขับเพราะบิดากับพี่ชายไม่อยากให้ขับรถเอง ส่วนใหญ่เธอจึงไปกลับทำงานด้วยรถแท็กซี่ และหากกลับมาที่บ้านนี้ก็จะมีรถไปรับส่งอย่างไม่เดือดร้อน

“โอ๊ะ ตายจริง น่าจะให้คนขับรถไปรับไปส่งนะจ๊ะ ไปกลับเองแบบนี้ทุกวันเหนื่อยแย่เลย”

เสียงพูดดูเหมือนห่วงใยทว่าตมิสารู้ดีว่าคนพูดไม่ได้คิดอย่างนั้นสักนิด เหลือบมองก็เห็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมว่ายน้ำเดินนวยนาดมาจากประตูด้านสระว่ายน้ำ

ตมิสาถอนหายใจ กัดฟันข่มใจแล้วก้าวต่อไปราวไม่สนใจอีกฝ่าย ทว่าเจ้าตัวก็ยังเดินตามมาขณะเธอกำลังก้าวขึ้นบันได

“นี่ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง”

คำท้วงของอีกฝ่ายไม่สามารถดึงให้ตมิสาหยุดฝีเท้าได้

“ผู้ใหญ่พูดด้วยแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่มีมารยาทเอาเสีย นี่แหละน้าไม่มีแม่อบรมสั่งสอนตั้งแต่เด็ก”

“อย่ามาลามปามถึงแม่ฉัน”

ร่างเล็กหันขวับกลับมากัดฟันเอ่ยเสียงเครียด ทั้งยังมองคนที่ตามมาหยุดอยู่ชั้นล่างหน้าบันไดด้วยสายตาขุ่นขวาง

“ลามปามอะไร แค่เปรยเฉยๆ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยักไหล่พร้อมสีหน้าไม่หวั่นไหว ยิ่งทำให้ตมิสาโกรธควันออกหู

“อยู่ในที่ของเธอไป อย่าพูดถึงแม่ฉันอีก เพราะคนมาทีหลังอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ แม่ฉันฝ่าฟันเคียงบ่าเคียงไหล่กับพ่อฉันกว่าท่านจะได้ตำแหน่ง มีคนนับหน้าถือตาอย่างทุกวันนี้ แล้วแม่ก็ป่วยต้องจากไปก่อนวัยอันควร ส่วนเธอ...”

หญิงสาวยกมือชี้หน้าอีกฝ่าย

“มันก็แค่พวกชุบมือเปิบหวังสบาย ไม่แม้แต่จะออกไปช่วยพ่อหาเสียงกรำแดดกรำฝนเหมือนแม่ฉัน”

“ท่านบอกไม่ต้องไปก็ได้นี่”

อีกฝ่ายเชิดหน้ากลับมา

“หึ...”

เธอทำเสียงเยาะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

“อยากทำตัวเป็นคุณนายก็เรื่องของเธอ ฉันไม่สนใจ แค่อย่ามายุ่งกับฉัน แล้วก็อย่าเสนอหน้าพูดถึงแม่ฉันอีก”

พูดแล้วก็สะบัดหน้าก้าวขึ้นบันได

“เธอเองก็ไม่มีสิทธิ์มาชี้หน้าฉัน”

อีกฝ่ายเสียงเข้มแต่เธอไม่ได้หันกลับ เพราะสะใจที่ได้ตอกหน้าไปแล้ว

“เพราะตอนนี้ฉันได้ชื่อว่าเป็นแม่ของเธอ”

“รสลิน!”

แต่แล้วตมิสาก็ต้องหันกลับไปตวาดเสียงดังอย่างทนไม่ได้กับคนที่พยายามจะควบคุมและมีอำนาจเหนือเธอ ทำตัวยิ่งใหญ่กว่าเธอในบ้านหลังนี้

“เสียงดังอะไรน่ะมิ้ม”

น้ำเสียงเข้มมีอำนาจดังขึ้น

ตมิสาเหลือบไปยังประตูทางเข้า เห็นร่างสูงที่ออกจะท้วมนิดๆ ของบิดากำลังเดินเข้ามา ขณะร่างโปร่งในชุดคลุมว่ายน้ำรีบก้าวเร็วๆ ไปเกาะแขนท่านออดอ้อนทันที

“เหนื่อยไหมคะท่าน”

“ไม่หรอก”

คนเป็นลูกมองภาพหวานแหววนั้นแล้วยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันหลังกลับพยายามไม่สนใจอะไรอีกแต่เสียงของพ่อดังขึ้นอีกครั้ง

“มิ้ม อย่าขึ้นเสียงแบบนี้กับรสอีก”

คำสั่งนั้นทำให้ร่างเล็กบอบบางชะงัก หลับตาลงสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะลืมตาแล้วหันกลับไปยิ้มบาง

“ค่ะ มันจะไม่มีอีกแล้ว”

การที่เธอยืนอยู่บนบันได มองลงไปข้างล่างทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองโตขึ้นและกล้าขึ้น

“เพราะมิ้มจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นพรุ่งนี้แล้ว”

“อะไรนะ”

บิดาของเธอขมวดคิ้ว และก้าวมาทางเธอแทนที่จะนั่งลงบนโซฟาตามที่ภรรยาเชิญชวน หากก็ไม่ลืมหันไปโบกมือให้คนที่ติดตามมาสามคนออกไปข้างนอก

“ที่ทำงานมีที่พักให้ค่ะ”

“พ่อให้ลูกมาอยู่บ้าน”

“แต่บ้านไม่น่าอยู่สำหรับมิ้ม พ่อก็รู้นี่คะ”

เธอบอกออกไปอย่างน้อยใจ ทว่าเสียงมั่นคงไม่สั่นเครือ ไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเมียของพ่อ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอกับแม่เลี้ยงกระทบกระทั่งกัน ปัญหาเกิดขึ้นบ่อยครั้งนับตั้งแต่เธอรับรู้ว่าบิดารับรสลินเข้ามาอยู่ในบ้าน และอยากจดทะเบียนสมรสซึ่งเธอคัดค้านอย่างหนัก และการที่ยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการเพราะเธอ ทำให้รสลินมักจะหาเรื่องเธอเสมอทุกครั้งที่เจอหน้า อย่างน้อยก็พยายามทำให้ตัวเองดูน่าสงสารเป็นผู้ถูกกระทำในสายตาบิดาของเธอ

“ลูกต้องอยู่ที่นี่”

คุณชนินท์มายืนด้านหน้าบันได ใบหน้าคมคายที่มีอายุนิ่งขรึม ตมิสาสบตากับบิดาตนเองด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ มีหลายอย่างอัดอั้นภายในอกทว่าพูดไปก็ไม่มีความหมาย

“อย่าบังคับมิ้มเลยนะคะพ่อ”

เธอพูดเสียงเบาทว่าจริงจัง

“มิ้มขอพื้นที่หายใจของตัวเองบ้าง”

สีหน้าของบิดาเคร่งเครียด เธอจึงเดินลงไปหาท่าน จับมือหนาและสากระคายกว่าตนพร้อมเอ่ยเสียงเบา

“วันหยุดเรานัดกินข้าวข้างนอกกันก็ได้ นะคะพ่อ”

ท่านมองเธอนิ่งก่อนจะถอนหายใจยาว ทว่าสุดท้ายก็ยอมพยักหน้าเล็กน้อยแม้จะไม่เห็นด้วยนัก นั่นทำให้ตมิสายิ้มดีใจก่อนจะกระซิบกับบิดา

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

หลังจากยิ้มแล้วก็หมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปสามขั้น ก่อนจะหันไปพูดกับรสลินที่มองจ้องมาทางเธอกับบิดาด้วยสีหน้าพึงพอใจ สำหรับอีกฝ่าย เธอไม่อยู่ที่นี่เป็นเรื่องที่ดี

“ถึงฉันไม่อยู่ เธอก็ยังจะอยู่ในบ้านหลังนี้อย่างคนอาศัยอยู่ดี อย่าหวังว่าจะชูคอใช้นามสกุลคุณอเนกได้เลย รสลิน”

“มิ้ม!”

ตมิสาไม่สนใจเสียงดุของบิดา พูดจบเธอก็เดินหนีขึ้นบันไดไปชั้นบนทันที

“ท่านคะ”

ร่างโปร่งในชุดเสื้อคลุมรีบเข้ามาเกาะแขนคุณชนินท์ทำเสียงเง้างอด ท่านได้แต่ถอนหายใจเพราะนับตั้งแต่ลูกสาวกลับมาท่านก็ทั้งดุและปรามไปหลายครั้งจนอ่อนใจ จึงได้แต่วางมือลูบแขนเรียวเบาๆ ปลอบใจภรรยาแทน

“เอาเถอะ ผมจะค่อยๆ กล่อมมิ้มเอง”

คนได้ยินได้แต่กลอกตา เธอฟังคำนี้มาตั้งแต่ที่ลูกสาวของเขาแสดงอาการต่อต้านของชัดเจนนับตั้งแต่เจอหน้ากันเมื่อห้าปีก่อนแล้ว และเธอก็เบื่อที่จะฟังอีกแล้ว

=====