2.คู่ปรับเก่า (1)

“ฐานิดา”

ตมิสาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเสียงเรียบ สีหน้าเฉยชาแม้จะอยากถอนหายใจที่เธอไม่ทันฉุกใจคิด เพราะห่างหายกันไปหลายปีนับตั้งแต่ตนเข้าไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ และทำงานต่อที่นั่นอีกห้าปีเพิ่งตัดสินใจกลับมาที่นี่

“ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเธอ”

คนพูดกวาดมองมาด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่ชวนกระตุกต่อมขุ่นเคือง หากตมิสาก็พยายามใจเย็น เธอเพิ่งเริ่มทำงาน ไม่อยากมีปัญหาและไม่อยากใส่ใจกับเรื่องเด็กๆ ในสมัยก่อน

“ทำไมเหรอ คนเราก็ต้องทำมาหากินนี่นา”

เธอล้างกล่องข้าวเสร็จแล้วจึงเช็ดมือหันกลับมามองคนที่ยืนขวางประตูอย่างหยั่งเชิง

ฐานิดาจ้องฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ไว้ใจนัก อยู่ๆ คู่ปรับเก่าที่ไม่ค่อยพูดคุยกันเพราะมักจะแข่งขันกันในทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเรียน กีฬา และผู้ชาย ก็มาทำงานในไร่ของเธอ ไม่ใช่ว่าทั้งคู่จีบผู้ชายคนเดียวกัน แต่บรรดานักเรียนชายในโรงเรียนต่างก็เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอทั้งสองคน โดยมีเพื่อนรอบข้างคอยเชียร์และนับจำนวนความนิยมมาข่มกัน แม้ออกจะน่ารำคาญแต่ก็ทำให้ยืดได้เวลาอยู่ต่อหน้าฝ่ายตรงข้าม ทว่าเรื่องที่เธอจริงจังคือการเรียนมากกว่า และพวกเธอซึ่งอยู่คนละห้องต่างก็สลับกันได้ที่หนึ่งกับสองของระดับชั้นปีเดียวกันประจำ แถมต่างก็เป็นตัวแทนของห้องตนไปสอบแข่งขันทางวิชาการเสมอ เรื่องกีฬาก็โดดเด่นไม่แพ้กัน ทุกอย่างคู่คี่จนน่าหงุดหงิด

“แค่ไม่คิดว่าเธอจะมาสมัครงานที่บ้านฉัน”

คนเป็นเจ้าของไร่พูดพร้อมยักไหล่ อย่างไรก็จะไม่ยอมให้คู่ปรับตนเป็นฝ่ายเอ่ยตัดบทได้ก่อน

“ความจริงก็ลืมไปแล้วน่ะ”

ตมิสาบอกหน้าตายขณะก้าวมาเผชิญหน้ากับคนที่ตอนนี้เปลี่ยนมากอดอก หน้ามุ่ยไม่พอใจเมื่อได้ยินประโยคของเธอ

แหงล่ะ ในเมื่อไร่ฤทธากาจใหญ่และมีชื่อเสียงไม่น้อยทั้งในจังหวัดและภายในประเทศ แถมชื่อเสียงเรื่องไวน์ก็ยังได้รับรางวัลระดับโลก

“ฉันย้ายไปกรุงเทพฯ ตั้งหลายปีนี่นา แล้วเราก็อายุไม่น้อยกันแล้ว ใครจะไปมัวจำเรื่องเด็กๆ แบบนั้น”

คนพูดยักไหล่อย่างมีชั้นเชิง และคนเห็นก็ยิ่งเคือง รู้ว่าถูกว่ากระทบที่ยึดติดเรื่องเดิมอย่างไม่รู้จักโต

“เธอนี่มัน...”

“จะอุ่นข้าวให้พี่ชายของเธอไม่ใช่เหรอ”

ตมิสาตัดบทเพราะไม่อยากโต้ตอบกับน้องสาวเจ้าของไร่ ไม่อยากให้คนจ้างมาเห็นว่าตนมีปัญหากับน้องของเขา แม้จะยังไม่มีปัญหาอะไรก็ตาม แต่คนที่ไม่ถูกชะตาอาจอยู่ด้วยกันยาก และเธอเสียดายงานที่จะช่วยให้ออกจากบ้านได้

ฐานิดาถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะพูดบางอย่างที่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะโต้กลับมาไม่ได้

“รู้ไหม ฉันมาสำนักงาน...เพราะคนเมาท์กันทั้งไร่ว่าบัญชีคนใหม่สวยน่ารักอย่างกับตุ๊กตา แต่พอมาเห็นว่าเป็นเธอ ฉันก็สบายใจได้แล้วล่ะ...”

คิ้วเรียวสวยของตมิสาขมวดอย่างไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการสื่ออะไร

“เธอคงไม่อ่อยพี่ชายฉัน เพราะยังไงก็คงไม่อยากเกี่ยวดองกับฉันหรอก ใช่ไหม”

พูดจบก็เชิดหน้าเลี่ยงเดินไปยังกล่องใส่อาหารที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งสามารถเก็บความร้อนได้ระยะหนึ่ง แต่นี่บ่ายกว่าแล้วน่าจะอุ่นเพิ่มดีกว่า

ส่วนตมิสาหน้าตึง ไม่คิดว่าจะถูกดูถูกว่าอาจจะมาอ่อยผู้ชาย

“ทำไมฉันต้องอ่อย...”

“บัญชีผู้หญิงทุกคนพยายามอ่อยจับพี่ชายฉันทั้งนั้น และเราก็ใช้บัญชีผู้ชายมาตั้งหลายปี แต่ครั้งนี้เป็นผู้หญิงอีกแล้ว”

ฐานิดาไม่ได้หันมามองขณะพูดแต่น้ำเสียงก็ทำให้คนฟังกำมือแน่น

“ฉันเป็นห่วงพี่จาก็เลยมาดูสักหน่อย ถ้ามีท่าทีแปลกๆ จะได้จัดการเสียก่อนไง”

คนพูดเหลือบมามองเล็กน้อย คราวนี้เป็นตมิสาบ้างที่กอดอกแล้วสวนกลับเสียงแข็ง

“ขอบใจที่เชื่อใจกันนะ”

เธอสะบัดหน้าจะเดินหนี ขณะอีกฝ่ายก็ดูไม่ยอมจบ

“ฉันไม่ได้เชื่อใจเธอ...”

“ว่าไง เสร็จหรือยังน้องสาวคนสวย พี่หิวแล้ว”

เสียงเข้มดังขึ้นทำให้ทั้งสองสาวต่างก็นิ่งเงียบ ตมิสาจ้องตากับฐานิดาเพียงชั่วอึดใจก่อนจะผละออกจากครัวไปก่อน แล้วก็เจอกับเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่กำลังตรงมาทางนี้ เธอก้มหน้าลงเดินหลบเขาอย่างไม่ยอมสบตา

จามิกรเหลือบมองตามบัญชีสาวของตนแวบเดียวแล้วเข้าไปหาน้องสาวของเขา

“ไง...”

ชายหนุ่มถามสั้นๆ กับคนที่กำลังเอาอาหารใส่ไมโครเวฟ แม้จะแปลกใจที่เหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่ได้เริ่มทำอะไรก่อนหน้านี้เลย แต่ไม่ใช่ประเด็น เพราะเขาอยากรู้ความคิดของคนที่อุตส่าห์มาหาเขา ทั้งที่ปกติมักจะใช้วันหยุดวันเดียวของตนพักผ่อนอย่างคุ้มค่ามากกว่า

“ก็งั้นๆ ค่ะ”

“เห็นไหม เรากับแม่คิดมาก ท่าทางเขาดูธรรมดาๆ”

“หมายถึงหน้าตาค่ะ”

คนเป็นน้องสาวสวนกลับมาเสียงเง้างอด ก่อนจะยกกับข้าวที่อุ่นแล้วมาวางบนโต๊ะ ใส่ข้าวไปอุ่น แล้วหันกลับมาบอกกับพี่ชาย

“แต่ยังไงก็เถอะ ต่อจากนี้นิดาว่าคงต้องมาสำนักงานบ่อยๆ”

ได้ยินแล้วคนเป็นพี่ก็ถึงกับขมวดคิ้วอย่างอดแปลกใจไม่ได้ ทว่าก็ไม่อยากถามให้เจ้าตัวหาข้ออ้างมาเฝ้าเขา หรือเอาไปบอกเล่าให้มารดาฟังอย่างเข้าใจผิดว่าเขาห่วงใยบัญชีคนใหม่

=====