3.ลาออกดีกว่า (2)

พี่ชายมาส่งเธอด้วยตัวเองพร้อมกับมีคนขับรถมาให้ ชายหนุ่มใส่แว่นดำนั่งเงียบๆ ด้านหลังคู่กับเธอ หญิงสาวต้องเปิดกระจกให้รปภ.เห็นว่าเป็นตนเองพร้อมบอกว่ารถที่บ้านขนของมาส่ง

ชยุตม์เดินสำรวจทุกมุมห้องและกุญแจทั้งประตูหน้าต่างอย่างละเอียดหลังจากตนกับคนขับรถขนกระเป๋าเข้ามาในห้องน้องสาว

“พอใจหรือยังคะ”

“ไม่”

คนเป็นพี่ชายกอดอก เขาไม่อยากให้น้องสาวอยู่ที่นี่จะพอใจได้อย่างไร อีกอย่างชายหนุ่มแน่ใจว่าหากบิดารู้ก็คงไม่เห็นด้วยเหมือนกับเขา และอาจยิ่งเป็นห่วงตมิสามากขึ้น แต่เพราะตกลงกับน้องสาวไว้แล้ว เจ้าตัวก็ดูมีความสุขที่ได้ทำงานเขาจึงยังไม่ได้บอกบิดา ตั้งใจว่าจะกล่อมให้น้องลาออกหลังจากนี้ให้ได้

แม้คนใช้นามสกุลนี้ที่เป็นญาติพี่น้องทางฝ่ายบิดาก็มีไม่น้อย แต่สักวันคนไร่นี้ก็ต้องรู้ว่าตมิสาเป็นน้องสาวของเขา เป็นลูกสาวของส.ส.ชนินท์ ถึงจะไม่อยากตีตนไปก่อนไข้ ทางนี้อาจไม่คิดอะไร แต่เขาไม่อยากเสี่ยง

“วันเสาร์ตอนเย็นพี่จะให้คนมารับกลับบ้าน แล้ววันจันทร์พี่จะมาส่ง”

ชายหนุ่มสรุป เมื่อน้องสาวขยับปากเหมือนจะเถียงเขาก็เอ่ยเสียงจริงจัง

“มิ้มไม่สบายใจที่จะอยู่บ้านพี่รู้ แต่มิ้มก็ต้องคิดถึงใจของพ่อบ้าง ท่านคิดถึงมิ้ม อยากให้มิ้มกลับมาอยู่ด้วยตั้งนานแล้ว มิ้มได้ทุกอย่างที่ต้องการทั้งที่พ่อกับพี่ไม่เห็นด้วย เพราะฉะนั้น มิ้มก็ต้องทำตามความต้องการของพี่”

ตมิสาพูดไม่ออก เธอไม่ยอมกลับบ้านทั้งที่ตอนแรกแพลนจะกลับตั้งแต่เรียนจบเพราะเรื่องของรสลินนั่นเอง พูดง่ายๆ ว่าประท้วงบิดา แต่ครั้งนี้ที่จำต้องยอมอยู่ต่อโดยปริยายเพราะเจ็บเข้าโรงพยาบาล ทำตามใจตัวเองไม่ได้ เมื่อถูกบังคับให้ลาออกและบิดาโทรไปคุยกับบริษัทเสร็จสรรพ เธอจึงได้แต่บอกกับหัวหน้าของตนอย่างไม่อาจเลี่ยงได้

“ได้ค่ะ กลับบ้านทุกอาทิตย์ก็ดี มิ้มเองก็ไม่อยากให้รสลินได้ใจชูคอทำตัวเป็นเจ้าของบ้านเฝ้าสมบัติเหมือนกัน”

เธอเอ่ยยิ้มๆ พี่ชายจึงส่ายหน้าแล้วเอื้อมมือมาจับหัวโยกเบาๆ

“เราเองก็ทำตัวหวงสมบัติเหมือนกัน”

“ก็มันของเรานี่คะ ของพ่อกับแม่ ยัยนั่นเป็นคนอื่น งานการไม่ทำ อยากได้ส่วนแบ่งที่ตัวเองไม่เกี่ยวสักนิด หน้าไม่อาย”

“เอาเถอะ เพลาๆ เรื่องทะเลาะกับเขาบ้าง เกรงใจพ่อ ช่วงนี้ท่านเหนื่อยมาก”

เมื่อได้ยินคำนี้ตมิสาก็หน้าม่อยลง ส่วนหนึ่งที่เธอไม่ดื้อแพ่งจะกลับกรุงเทพฯ เหมือนเมื่อก่อนก็เพราะบิดา หญิงสาวรู้สึกว่าท่านดูเหนื่อยล้าและมีอายุขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ร่างเล็กขยับเข้ามากอดร่างสูงใหญ่ของพี่ชายซึ่งอีกฝ่ายก็กอดตอบ

“แม่นั่นหาเรื่องก่อนตลอด แต่มิ้มจะพยายามนับหนึ่งถึงสิบก็แล้วกันนะคะ”

ได้ยินอย่างนี้ชยุตม์ก็หัวเราะขำเบาๆ

“นับจบก็สวนกลับใช่ไหม”

“โธ่...พี่โมกข์ก็”

คนเป็นน้องสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงหน้าสวยหวานงอง้ำ แต่ไม่เถียงนั่นเท่ากับยอมรับกลายๆ ไม่มีทางที่เธอจะยอมลงให้เห็บหมัดอย่างรสลินแน่นอน

ชยุตม์ขึ้นรถออกจากไร่ราวห้าโมงเย็น เขาอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวพักใหญ่แม้เธอจะบอกว่าไม่เป็นไร เขาไม่อยากทิ้งให้เธออยู่ที่นี่คนเดียว แต่บ้านก็ร้อนเกินกว่าตมิสาจะทำใจอยู่ได้ ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะยอมตามใจน้องไปสักพัก

ด้านหน้าทางออก รถคันหนึ่งกำลังเคลื่อนมาตรงทางเข้าด้านนอกเวลาใกล้เคียงกันกับเขา แต่รถของเขาถึงในจุดรอที่จะออกก่อน รอเพียงให้รปภ.เปิดทาง ทว่ารถอีกคันต้องยอมถอยให้พวกเขาซึ่งชายหนุ่มเข้าใจว่ารปภ.จะจัดการ แต่เมื่อเดินไปคุยกับทางนั้นครู่หนึ่งก็เดินมาหาพวกเขา

“ขอโทษครับ ผมต้องรบกวนให้คุณถอยรถก่อน”

ชยุตม์นั่งอยู่ด้านหลัง ตาคมภายใต้แว่นดำหรี่ลง คิ้วเข้มขมวดขณะที่คนของเขาหันมามองให้เขาตัดสินใจ ชายหนุ่มไม่อยากถือตัวหรือเรื่องมาก ถึงว่ากันเรื่องมารยาทแล้วทางนั้นควรถอยก็ตาม เพราะมีพื้นที่ให้รถเคลื่อนหลบเลี่ยงกันอยู่แล้ว

“ถ้าทางนั้นเป็นแขกเราถอยก็ได้ เพราะเราก็ถือว่าเป็นรถพนักงาน”

เขาพูดอย่างไม่คิดมาก ขณะที่คนในรถคันนั้นเหมือนจะรอไม่ไหว ลงมายืนเท้าเอวมองราวไม่พอใจ

“แขกคุณดูขี้โมโหนะ”

ชายหนุ่มอดแขวะไม่ได้ ในเมื่อเขาอุตส่าห์ยอมถอยแล้ว รอแค่อีกหน่อยไม่ได้หรือไง

“เอ่อ นั่นเป็นน้องของนายครับ คุณนิดา”

คนได้ยินพยักหน้าเข้าใจ มองผ่านกระจกด้านหน้าไปยังเจ้าของร่างบางที่ชักสีหน้าไม่พอใจแล้วก็พยักหน้า

“เจ้าของไร่ที่นี่วางอำนาจกับแขกแบบนี้ คนมาเที่ยวคงปลื้มแย่”

“ผมบอกเธอไปว่าเป็นรถจากบ้านคุณตมิสา พนักงานบัญชีเพิ่งย้ายเข้ามาครับ”

“งั้นเราก็เลยต้องถอยสินะ”

รปภ.หน้าเสียกับคำพูดของคนในรถ รู้สึกผิดไม่น้อย เพราะถูกถามว่ารถใครเขาก็ตอบไปตามตรง ปกติแล้วหากเป็นนักท่องเที่ยวจะออกจากที่นี่ก่อนห้าโมงเย็น ทว่านี่เลยเวลามาแล้ว อีกอย่างช่วงนี้นักท่องเที่ยวน้อยเพราะไม่ใช่เวลาออกผลขององุ่น และเขากลัวถูกตำหนิจึงรีบอธิบาย

“ขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ”

ชายหนุ่มจบเรื่อง แล้วสั่งให้คนของตนถอยรถ รปภ.จึงไปจัดการกับที่กั้น ขณะที่รถของน้องสาวเจ้าของไร่เลื่อนผ่านไปโดยเจ้าตัวไม่ได้ปิดกระจก ชยุตม์เหลือบมองเล็กน้อย เห็นเจ้าของใบหน้าเล็กเชิดขึ้นพร้อมยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจราวต้องการให้เห็น คิ้วเข้มขมวดขัดใจทว่าก็ยกมือโบกให้คนของตนออกรถ

=====