8.ไม่เมาไวน์แต่เมากล้าม (2)

ร่างเล็กแทบจะเอียงหล่นจากรถทันทีที่เขาเปิดประตู จามิกรรับอีกฝ่ายได้ทันแล้วพาลงรถอย่างทุลักทุเล เจ้าตัวก็บ่นไม่หยุด

“ไม่ไป ปล่อย”

“มาถึงแล้ว”

ชายหนุ่มบอกเสียงเซ็งจัด โอบรั้งคนตัวเล็กกว่าตนให้เดินมาด้วยกัน แม้หญิงสาวจะก้าวขาตามโดยง่ายแต่ก็ยังแย้งเขา

“ไม่เอา ฉันจะไม่เข้าใกล้นายเกินสามก้าว”

ในตอนแรกจามิกรก็เพียงมองเจ้าของร่างเล็กนั่งจิบไวน์กับเล็มอาหารบนโต๊ะเป็นระยะ แต่เพราะเมฆดำพร้อมฟ้าแลบฟ้าร้องตั้งเค้ามาบ่งบอกว่าอีกไม่นานฝนคงโปรยปรายลงมา เขาจึงบอกให้เลิกงานเลี้ยงเร็วกว่าสี่ทุ่ม และสาวิตก็ยังไม่กลับมา ขณะที่ทุกคนแยกย้ายตมิสาก็ลุกขึ้นเช่นกัน หญิงสาวมองซ้ายมองขวาแล้วจะเดินไปยังจุดที่คนส่วนใหญ่ไป คือรอรถกอล์ฟ จามิกรมองอยู่ก็เห็นว่ามีคนงานผู้ชายสองคนเดินตามเธอ เขารีบก้าวเร็วๆ ไปคว้าแขนตมิสา มองคนงานตาดุ สองคนนั้นจึงหยุดหน้าเจื่อนแล้วเผ่นหายโดยเร็ว จากนั้นจึงดึงหญิงสาวมายังรถของเขาในจังหวะที่คนในงานแต่ละคนสนใจเรื่องของตัวเอง เจ้าตัวเห็นว่าเป็นเขาก็บ่นเสียงงุ้งงิ้งตั้งแต่ตอนนั้น

‘ไม่...ห่างสามก้าว’

กระนั้นก็ยอมขึ้นรถไม่ได้ขัดขืนรุนแรงคงเพราะเมานั่นแหละ

“กุญแจคุณล่ะ”

หญิงสาวเปิดกระเป๋าควานหาแล้วไขแต่ไม่ได้สักทีจามิกรจึงเอามาจัดการเอง เปิดประตูให้เจ้าตัวเข้าไปเองแต่ร่างเล็กกลับถลาแทบหัวคะมำจนเขาต้องตามไปคว้าตัวรวบเอาไว้

“เอ้า เดินดีๆ”

“อื้อ ไม่เข้าใกล้สิ”

ตมิสาสะบัดตัวนิดเดียวแต่ไม่ได้ดิ้นหนี

ชายหนุ่มเลื่อนมือไปเปิดไฟแล้วปิดประตูลง เผื่อบังเอิญมีใครที่เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงเช่นกันจะมองมาเห็นเข้า

ร่างสูงใหญ่ประคองกึ่งอุ้มพาคนเมาไปถึงเตียงจนได้ ร่างเล็กทรุดลงนั่ง เอียงจะทิ้งตัวลง เขากลัวหัวเธอจะฟาดหัวเตียงจึงโถมตามไปรองเอาไว้

“เดี๋ยว...ระวังหน่อย”

จามิกรถอนหายใจแล้วโอบร่างหญิงสาวยกขึ้นให้ขยับลงมาอีกหน่อย จะได้นอนได้พอดี เจ้าตัวก็ขยับมาเกาะไหล่เขา

“อย่ามาใกล้นะ”

“เมาจนเบลอแล้ว นี่คุณโอบผมเอง”

เขาพูดพร้อมปล่อยมือสองข้างชูขึ้นให้เห็น แต่ตมิสาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

“เมาอะไร ไม่ได้เมา”

“พูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้เนี่ยนะไม่เมา”

“ไม่...ไวน์ไม่เมา”

ตมิสาส่ายหน้าพร้อมยิ้มหวาน เหมือนจะบอกว่าแค่ไวน์ไม่อาจทำให้ตนเมาได้

“หึ ไม่เมาไวน์แล้วนี่เมาดิบหรือไง”

จามิกรประชดอย่างขำๆ ไม่คิดถือสาคนเมา เพราะหญิงสาวไม่ได้โวยวายหาเรื่อง เธอแค่พูดเยอะกว่าปกติ พูดในโทนเสียงแมวน้อยงอแง ดูน่าฟังมากกว่าจะน่ารำคาญ

“อื้อ...ไม่ใช่...”

คนพูดเม้มปากตาหยีด้วยท่าทางน่าเอ็นดู มือข้างหนึ่งปล่อยไหล่เขามาชูนิ้วชี้ปัดไปมา ก่อนจะพูดเสียงกระซิบราวกลัวคนมาได้ยิน

“เมากล้ามต่างหาก”

“ห๊ะ?”

“กล้ามนายน่ะทำเอาฉันมึนไปหมดเลย”

พูดไปตมิสาทำหน้ามุ้งมิ้งไปด้วย ทั้งยังแตะปลายนิ้วบนปลายจมูกโด่งอีกด้วย

ดวงตาคมดุจ้องนิ่งหากก็พราวระยับกับสิ่งที่ได้ยินบวกความน่ารักน่าใคร่ที่ได้เห็นจากตมิสา

“ตั้งแต่เห็นวันนั้น มันก็ยังอยู่ในหัวฉันจนวันนี้เลยอะ”

ปลายนิ้วเล็กเคาะจมูกเขาเล่นแม้จะหน้างอก็ตาม ตาคมกวาดมองใบหน้าสวยหวานกับปากอิ่มสีหวานเจื้อยแจ้วไม่หยุดแล้วรู้สึกอยากมองไปเรื่อยๆ อยากรู้ว่าคนเมาจะเผยอะไรในใจออกมาอีก

“คนอะไรหุ่นดีจัง นี่สินะที่เรียกว่าหุ่นแมนกล้ามแน่น”

อยู่ๆ ตมิสาก็ทำปากยื่น ตาเริ่มปรือลง

“แต่คนแมนต้องดุด้วยเหรอ หน้าเนี่ย...”

เธอเปลี่ยนมาจิ้มข้างแก้มเขาสองสามครั้ง จามิกรไม่นึกโกรธแต่อย่างใด ความรู้สึกตอนนี้ของเขากลับเพลิดเพลินยิ่งนัก

“ดุจังเลย”

“ไม่อยากให้ผมดุคุณเหรอ”

เขาลองถามดู นึกอยากรู้ให้มากกว่านี้ว่าตมิสาคิดกับตนอย่างไร

ใบหน้าสวยหวานส่ายไปมาช้าๆ ไม่ยอมตอบแล้วขมวดคิ้ว

“อื้อ ไม่อยู่ใกล้แล้ว”

“ยังคุยไม่จบเลย”

“ห้ามเข้าใกล้เกินสามก้าวนี่นา”

หญิงสาวผลักอกเขาเบาๆ แล้วหันหน้าพลิกตัวหนีราวไม่อยากเสวนาอีกแล้ว ทั้งยังหลับตาด้วย ทำเอาจามิกรถึงกับงงคนที่คุยอยู่ดีๆ ก็จะหลับไปเลย

“ตมิสา นี่...”

เขาเพียงเรียกเธอ ไม่ได้แตะตัว เพราะหากหญิงสาวหลับจริงเขาก็คิดว่าปล่อยให้เธอได้พักไปดีกว่า ตมิสาน่าจะค่อนข้างล้า เพราะเมื่อหัวค่ำสู้กับกระแสน้ำรุนแรงมา ทั้งยังเจ็บตัวเพิ่มมาอีก

“พูดจ้อยๆ เมื่อกี้ หลับเสียแล้ว”

ร่างสูงใหญ่ผละห่างออกมายืนกอดอกกวาดมองคนตัวเล็กที่นอนงอตัวราวกุ้งก่อนจะดึงผ้าห่มมาห่มให้อย่างเรียบร้อย ความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นในใจ รู้สึกพอใจที่ได้มองใบหน้าสวยหวานในระยะใกล้ เสียงหวานงุ้งงิ้งน่าฟังจนเขาอดเผยยิ้มบางตามไม่ได้ ยิ่งพอนึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายสารภาพออกมาก็ยิ่งนึกเอ็นดู

ช่างไร้เดียงสาเสียจริง

“พรุ่งนี้ไปทำงานไหวไหมเนี่ยคุณ”

ชายหนุ่มพึมพำอย่างไม่ได้คาดหวังอะไร ทว่ากลับได้ยินเสียงหวานบางเบา

“ไปไม่ไหว นายจะมาเตะฉันเหรอคะ”

คิ้วเข้มขมวดอย่างแปลกใจแล้วชะโงกหน้าไปมองดวงหน้าหวานก็เห็นเจ้าตัวหลับตาพริ้ม ทำเอาเขาหลุดขำออกมานิดๆ เธอคงยังได้ยินเขาแต่สะลึมสะลือขั้นสุดแล้ว

สุดท้ายจามิกรก็ออกจากห้องพักของบัญชีสาวเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาตั้งใจรีบมาส่งเธอแล้วรีบกลับ เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเขามากับตมิสาที่นี่

=====