LOGIN“ก็ได้ๆ แต่ต้องเดินระวังๆ นะ” ช่วงสายของวัน สองแม่ลูกลงมาเด
‘รอพี่ก่อนนะพลอยจันทร์... ไม่ว่าพลอยจะหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน หรือจะสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาแค่ไหน พี่ก็จะพังมันเข้าไป... พี่จะคุกเข่าอ้อนวอน ขอชดใช้ความผิดทั้งหมด และทวงเมียกับลูกของพี่คืนมาให้ได้!’สามวันเต็มๆ ที่นายแพทย์ปฐวีใช้ชีวิตไม่ต่างจากคนบ้า ชายหนุ่มจ้างนักสืบเอกชนมือดีที่สุดเพื่อสืบหาเส้นทางการเงินและการทำธุรกรรมอสังหาริมทรัพย์ของมารดาในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา การรอคอยในแต่ละวินาทีช่างยาวนานและทรมานราวกับถูกไฟลน แต่ในที่สุด ความพยายามของเขาก็สัมฤทธิ์ผล เมื่อซองเอกสารสีน้ำตาลถูกส่งตรงถึงมือเขาพร้อมกับที่อยู่ของคอนโดมิเนียมหรูระดับไฮเอนด์ย่านใจกลางเมือง ซึ่งถูกซื้อด้วยเงินสดและจดทะเบียนกรรมสิทธิ์ในชื่อของ‘นางสาวพลอยจันทร์’ทันทีที่ได้ที่อยู่ ปฐวีทิ้งงานทุกอย่าง มอบหมายเวรให้แพทย์รุ่นน้องรับช่วงต่อ แล้วบึ่งรถสปอร์ตออกจากโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่เต้นระทึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งตื่นเต้นที่จะได้พบหน้า ทั้งหวาดกลัวว่าเธอจะปฏิเสธ และที่สำคัญ... เขาหวง หวงแหนสายเลือดที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ
ซ้ำร้าย... เขายังเป็นคนโง่ที่ถูกมารดาและผู้หญิงที่ตัวเองแอบรักหลอกลวงจนเขาเชื่อสนิทใจ! ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่... ภาพที่เขากระชากลากถูเธอ ภาพที่เขาตวาดด่าและเหยียดหยามศักดิ์ศรีของเธอ ภาพที่เธอนอนร้องไห้สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขาขณะที่เขาครางเรียกชื่อผู้หญิงอีกคน และภาพที่เธอพยายามอ้อนวอนขอความเมตตาแต่เขากลับมอบให้เพียงความเย็นชา...ปฐวีกำภาพอัลตราซาวด์มาแนบไว้ที่อก ร่างกายแกร่งสั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้น“พลอยจันทร์... ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ...”ชายหนุ่มทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร กำแพงแห่งความเย่อหยิ่ง ทิฐิที่สูงเสียดฟ้า และข้ออ้างเรื่องความซื่อสัตย์ต่อคนตายพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี เขาเพิ่งตระหนักรู้ซึ้งในวินาทีนี้เองว่า เขาได้ทำเรื่องที่เลวร้ายและไร้ความเป็นคนมากแค่ไหนลงไป เขาทำร้ายหัวใจของผู้หญิงที่บริสุทธิ์ที่สุดไปจนย่อยยับ... สมแล้ว สมควรแล้วที่เธอจะเกลียดเขาจนไม่อยากให้ลูกรับรู้ว่ามีพ่อเลวๆ แบบเขา!เสียงประตูห้องนอนเปิดออกอีกครั้ง ปฐวีไม่ได้สนใจที่จะเ
ทั้งหมดหันหลังเดินจากเขาไป ทิ้งให้ศัลยแพทย์หนุ่มยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินอยู่กลางห้างสรรพสินค้า ปฐวีมองตามแผ่นหลังของเด็กสาวที่กำลังอุ้มท้องลูก... ลูกที่เขาปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นสายเลือดของเขาแน่ๆ แต่เธอกลับประกาศต่อหน้าเขาว่ามันคือลูกของชายอื่น! เขาถูกหลอก... เขาถูกผู้หญิงที่เขารักและไว้ใจที่สุดสองคนในชีวิตรวมหัวกันต้มจนเปื่อย!ปฐวีกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความโกรธ ความหึงหวง และความเจ็บปวดจากการสูญเสียตีรวนกันจนแทบคลุ้มคลั่ง เขาหมุนตัวเดินกลับไปที่ลานจอดรถโดยไม่สนใจที่จะซื้ออะไรอีกต่อไป เขาต้องรู้ความจริงให้ได้! เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กในท้องนั่นเป็นลูกใคร และถ้าเป็นลูกของเขาจริงๆ... เขาจะตามไปทวงคืนให้สาสมกับที่พวกเธอทอดทิ้งให้เขาต้องตกนรกทั้งเป็นอยู่เป็นเดือนๆ!เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูครางกระหึ่มไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่ทะลุขีดจำกัด ปฐวีเหยียบคันเร่งจนมิด เข็มไมล์กวาดขึ้นสูงปรี๊ดไม่ต่างจากอารมณ์เดือดพล่านภายในใจ ชายหนุ่มกำพวงมาลัยแน่น ดวงตาคมกริบที่จ้องมองถนนเบื้องหน้าแดงก่ำแ
ณ ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ขบวนว่าที่คุณย่า คุณยาย และคุณแม่ป้ายแดง กำลังเดินเลือกซื้อของใช้เด็กอ่อนกันอย่างสนุกสนาน นทีคอยเดินประคองพลอยจันทร์ที่เดินอุ้ยอ้ายอยู่ไม่ห่าง คอยระวังไม่ให้คนเดินชน และรับถุงช้อปปิ้งจากคุณปภัสรามาถือไว้จนเต็มสองมือ ทว่า ในขณะเดียวกันนั้น โชคชะตาก็กำลังเล่นตลกร้าย...นายแพทย์ปฐวีในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มและกางเกงสแล็กสีดำ กำลังเดินเหม่อลอยอยู่บนชั้นสี่ของห้างสรรพสินค้าเดียวกัน วันนี้เขาถูกหมอจักราชบังคับให้ลากสังขารออกมาหาซื้อเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ เพราะเสื้อผ้าที่ใส่อยู่เริ่มหลวมโคร่งจากการที่เขาน้ำหนักลดลงไปหลายกิโลกรัมในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาชายหนุ่มเดินก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถืออย่างไร้จุดหมาย แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นบันไดเลื่อน สายตาคมกริบก็บังเอิญเหลือบไปเห็นกลุ่มคนสามสี่คนที่กำลังเดินออกมาจากโซนของใช้เด็กอ่อน... ร่างสูงชะงักกึกราวกับถูกสาป โทรศัพท์มือถือในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น นัยน์ตาที่เคยหม่นหมองเบิกกว้างขึ้นจนแทบถลน ภาพตรงหน้าคือมารดาของเขา แม่อุสา และ... พลอยจันทร์!แต่สิ่งที่ท
“พลอยจริงๆ ด้วย! พี่ดีใจมากเลยที่ได้เจอพลอย พี่ถามเพื่อนพลอยก็ไม่มีใครรู้ว่าพลอยหายไปไหน พี่เป็นห่วงแทบแย่!” นทียิ้มกว้างด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด มือที่ประคองเอวเธออยู่รีบผละออกอย่างให้เกียรติ อุสาที่เดินไปดูของล็อกอื่นรีบเดินกลับมาเมื่อเห็นลูกสาวกำลังคุยกับชายหนุ่ม“อ้าว... พ่อนทีนั่นเอง มาซื้อของหรือลูก”“สวัสดีครับแม่อุสา ผมมาซื้อของเข้าคอนโดน่ะครับ เพิ่งย้ายมาทำงานแถวนี้” นทียกมือไหว้ผู้ใหญ่ ก่อนจะหันกลับมามองพลอยจันทร์อีกครั้ง สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่หน้าท้องที่เริ่มนูนป่องของหญิงสาวอย่างไม่ได้ตั้งใจ ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงไปนิดหนึ่ง“พลอย... พลอย...” พลอยจันทร์หน้าเจื่อนลง เธอยกมือขึ้นกุมหน้าท้องตัวเองโดยอัตโนมัติ ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตารุ่นพี่ที่แสนดี เธอรู้ว่าเขาคงกำลังผิดหวังและสงสัย“พลอย... พลอยกำลังท้องค่ะพี่นที” พลอยจันทร์ตัดสินใจบอกความจริงออกไป แม้จะรู้สึกละอายใจก็ตาม“แต่พลอย... พลอยไม่ได้แต่งง
“ก็ได้ๆ แต่ต้องเดินระวังๆ นะ” ช่วงสายของวัน สองแม่ลูกลงมาเดินเลือกซื้อวัตถุดิบทำเบเกอรี่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ชั้นล่างของห้างสรรพสินค้าติดกับคอนโด พลอยจันทร์เข็นรถเข็นเดินดูของด้วยความเพลิดเพลิน แต่ในจังหวะที่เธอกำลังเขย่งเท้าเพื่อจะเอื้อมหยิบกล่องผงโกโก้ที่อยู่บนชั้นวางชั้นบนสุด อาการหน้ามืดเล็กๆ ก็โจมตีอย่างกะทันหัน“อุ๊ย!” ร่างบอบบางเซถลาไปด้านหลัง กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความวิงเวียน ทว่า ก่อนที่ร่างของเธอจะล้มลงกระแทกพื้น ท่อนแขนแข็งแรงของใครบางคนก็พุ่งเข้ามารองรับแผ่นหลังและประคองเอวบางของเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที“ระวังครับคุณ...” เสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยขึ้น พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ดูสะอาดสะอ้านและเป็นมิตรพลอยจันทร์รีบตั้งสติและหันไปมองหน้าผู้ที่ช่วยเหลือ“ข... ขอบคุณมากค่ะ ฉันหน้ามืดน่ะคะ...” คำพูดยังไม่ทันจบประโยค ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายที่ประคองเธออยู่ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ตี๋อินเตอร์ สวมแว่นตากรอบใส และยิ้มกว้







