LOGINShare
บทที่ 43 แผนง้อเมียของหมอปัฐ
publish date:
2026-11-09 10:15:32เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ปฐวีไม่ยอมไปทำงาน เขาขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน จัดการเปิดคอมพิวเตอร์และเริ่ม
Latest chapter
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 53 ยังคงรักษาระยะห่างสิบเมตร
ปฐวีฝืนยิ้มบางๆ พยักหน้าให้เธออย่างอ่อนโยน“ลูกปลอดภัยแล้วพลอย... แค่ภาวะลมรั่วในปอด พี่เจาะระบายลมออกให้แล้ว ตอนนี้ปกป้องกลับมาหายใจปกติแล้วนะ ไม่ต้องร้องไห้แล้วคนดี” คำยืนยันจากปากของเขา ทำเอาพลอยจันทร์ถึงกับเข่าอ่อน ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้และปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งอกอย่างถึงที่สุด ปฐวียืนมองหญิงสาวที่กำลังร้องไห้อยู่เงียบๆ เขาอยากจะก้าวเข้าไปกอดปลอบประโลม อยากจะซับน้ำตาให้เธอเหมือนที่เคยทำ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทว่า... สติสัมปชัญญะที่กลับคืนมา ทำให้เขานึกขึ้นได้ถึง ‘กฎเหล็ก’ ที่เธอตั้งไว้‘ออกไปให้ห่างจากฉันสิบเมตร!’ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความปรารถนาในใจเอาไว้จนมิด เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกห่างจากเธอทีละก้าว... ทีละก้าว... จนกระทั่งไปหยุดยืนอยู่ที่หลังเสาร์ต้นเดิม ห่างจากเธอสิบเมตรพอดิบพอดี การเคลื่อนไหวของเขา ทำให้พลอยจันทร์ที่กำลังก้มหน้าร้องไห้ชะงัก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ภาพที่เห็นคือผู้ชายตัวโตที่เพิ่งช่วยชีวิตลูกของเธอเอาไว้ กำลังยืนพิงเสาร์อยู่ห่างออกไป สายตาของเขามองมาที่เธอด้วยควา
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 52 เหตุวิกฤติในห้อง nicu
บ่ายวันนั้น บรรยากาศในโรงพยาบาลดูเงียบสงบกว่าปกติ พลอยจันทร์ยืนแตะมือลงบนกระจกใส ร้องเพลงกล่อมเด็กเบาๆ ให้ลูกชายฟังแต่แล้ว... ความเงียบสงบก็ถูกฉีกกระชากลงด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังกึกก้องมาจากตู้อบหมายเลขเจ็ด!ตื๊ดดดด! ตื๊ดดดด! ตื๊ดดดด!’เสียงสัญญาณเตือนที่ดังยาวและรัวเร็ว บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตขั้นสูงสุด ตัวเลขระดับออกซิเจนในเลือดบนหน้าจอมอนิเตอร์ของเด็กชายปกป้องร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กจิ๋วที่เคยนอนนิ่งเริ่มกระตุกเกร็ง ใบหน้าที่เคยมีสีชมพูระเรื่อแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำจากการขาดออกซิเจนกะทันหัน!“ปกป้อง! ลูกแม่! เป็นอะไรลูก!” พลอยจันทร์กรีดร้องสุดเสียง สองมือทุบกระจกใสอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทีมแพทย์และพยาบาลนับสิบชีวิตวิ่งกรูกันเข้าไปในห้อง NICU อย่างรวดเร็ว ม่านสีเขียวถูกรูดปิดฉับเพื่อบดบังการทำหัตถการฉุกเฉิน ตัดขาดการมองเห็นของคนเป็นแม่โดยสมบูรณ์“ไม่นะ! คุณหมอ ช่วยลูกฉันด้วย! ปกป้อง! ฮือออ... อย่าท
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 51 ขอ ซื้อสิทธิ์ในการเป็นพ่อที่ไร้ตัวตน
“พี่... พี่ไม่ได้ล้ำเส้นนะพลอย” ปฐวีละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ รีบขยับถอยหลังกรูดไปสามสี่ก้าวราวกับคนขี้ขลาด “พี่ไม่ได้แตะต้องตัวพลอย พี่ขอโทษ... พยาบาลครับ ช่วยประคองเธอไปที่ห้องพักทีครับ” พลอยจันทร์ยืนนิ่งงัน เธอมองสภาพของผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก... ผู้ชายที่เคยกักขัง บีบบังคับ และทำร้ายเธอสารพัด บัดนี้กลับหวาดกลัวคำสั่งของเธอจนลนลาน เขายอมทิ้งสัญชาตญาณที่จะช่วยเหลือเธอ เพียงเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอโกรธ“ไปเถอะค่ะคุณพยาบาล” พลอยจันทร์ละสายตาจากเขา ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ ก่อนจะเดินประคองเสาร์น้ำเกลือจากไป โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอบคุณหรือถามไถ่อาการบาดเจ็บของเขา ปฐวีมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา ชายหนุ่มค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงอย่างเลื่อนลอย ความเจ็บปวดที่หัวเข่าจากการกระแทกพื้น เทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในหัวใจ... แต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้!เย็นวันนั้น เมื่ออุสาและคุณปภัสรากลับไปทำธุระที่บ้าน พลอ
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 50 ยอมเป็นพ่อที่ไร้ตัวตน
ผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือทุกสิ่ง บัดนี้ได้แต่นั่งทรุดตัวลงบนเศษกระดาษที่ถูกฉีกขาด ร้องไห้โฮออกมาอย่างสิ้นหวังและไร้หนทาง... ผลกรรมของการเป็นคนเห็นแก่ตัว มันช่างหอมหวานสำหรับผู้ถูกกระทำ แต่ทว่ามันขมขื่นและกรีดแทงผู้กระทำจนแทบกระอักเลือดตาย!เศษกระดาษสีขาวที่ถูกฉีกขาดกระจุยกระจายเกลื่อนพื้นห้องพักฟื้น เปรียบเสมือนหัวใจของนายแพทย์ปฐวีที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ เก็บกวาดเศษกระดาษเหล่านั้นขึ้นมาประคองไว้ในฝ่ามือราวกับมันเป็นของล้ำค่า หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นกระทบเศษกระดาษที่จารึกข้อความแห่งความเกลียดชังเขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังบอบบางของพลอยจันทร์ที่นอนหันหลังให้เขา ไหล่ของเธอสั่นสะท้านจากการร้องไห้ แต่กลับไม่มีเสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาให้เขาได้ยินแม้แต่น้อย ความเด็ดเดี่ยวและเย็นชาที่เธอสาดซัดใส่เขาเมื่อครู่ เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า... เธอไม่ได้ล้อเล่น“พี่จะไม่เซ็นเอกสารบ้าๆ พวกนี้...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน &ld
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 49 หนังสือยินยอมสละสิทธิ์ความเป็นบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย
“คุณพยาบาลคะ... รบกวนลงบันทึกในประวัติของลูกชายฉันด้วยนะคะ ว่าไม่อนุญาตให้ผู้ชายคนนี้... นายแพทย์ปฐวี เข้าเยี่ยมหรือเข้าใกล้ลูกของฉันในระยะสิบเมตรโดยเด็ดขาด!”“เอ่อ... แต่ว่าอาจารย์หมอปัฐ ท่านเป็น...” พยาบาลสาวอึกอัก หน้าซีดเผือด“เขาเป็นแค่คนแปลกหน้าค่ะ! ฉันเป็นซิงเกิลมัม เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว! ในใบเกิดของลูกฉันจะไม่มีชื่อผู้ชายคนนี้เป็นพ่อเด็ดขาด!” พลอยจันทร์ประกาศกร้าว ชัดเจน และไร้เยื่อใย“ถ้าทางโรงพยาบาลปล่อยให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาวุ่นวายกับลูกฉันอีก ฉันจะฟ้องร้องโรงพยาบาลและขอย้ายลูกไปรักษารพ.อื่นทันที!”ปฐวีนั่งคุกเข่าตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คำประกาศตัดขาดสิทธิ์ความเป็นพ่ออย่างเป็นทางการต่อหน้าพยาบาลและมารดาของเขา มันรุนแรงเสียยิ่งกว่าถูกมีดนับร้อยเล่มแทงทะลุหัวใจ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด เขาหายใจไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมดพลอยจันทร์ปรายตามองผู้ชายที่กำลังนั่งคุกเข่าหน้าซีดเผือดเป็นศพด้วยความเย็นชา ก่อนจะสั่งให้บุรุษพยาบาลเข็นรถเธ
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 48 สิทธิ์ที่ถูกริบคืน
“แกกลับไปซะ! ไปจัดการชีวิตตัวเองให้เรียบร้อย อย่ามาทำตัวเป็นหมาขี้เรื้อนเฝ้าหน้าห้องให้เป็นที่เวทนาของคนในโรงพยาบาล เพราะต่อให้แกจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด หนูพลอยเขาก็ไม่มีวันอภัยให้แก!”“ไม่ครับแม่... ผมไม่กลับ ผมจะเฝ้าลูก ผมจะรอพลอย” ปฐวีส่ายหน้าดิก ดื้อดึงอย่างถึงที่สุด คุณปภัสราถอนหายใจยาวด้วยความระอา ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ลูกชายยืนรับผลกรรมของตัวเองเพียงลำพัง สามวันเต็มๆ ที่ปฐวีใช้ชีวิตไม่ต่างจากสัมภเวสีเฝ้าโรงพยาบาล เขาไม่ยอมกลับบ้าน ไม่ยอมอาบน้ำ ไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า (ยกเว้นตอนที่พยาบาลขอร้องให้เปลี่ยนเพราะกลัวเชื้อโรคจะติดผู้ป่วย)ชายหนุ่มอาศัยเก้าอี้พลาสติกหน้าห้องพักฟื้นวีไอพีของพลอยจันทร์เป็นที่หลับนอน ประทังชีวิตด้วยน้ำเปล่าและกาแฟดำกระป๋อง ทุกครั้งที่แม่อุสาหรือคุณปภัสราเปิดประตูออกมา เขาจะรีบถลันเข้าไปคุกเข่าอ้อนวอนขอเข้าไปดูหน้าภรรยา แต่ก็ถูกปฏิเสธและไล่ตะเพิดกลับมาทุกครั้ง จนกระทั่งเช้าวันที่สี่...ประตูห้องพักฟื
You May Also Like
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.2K viewsขย้ำรักเลขา
C572.2K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย729.7K viewsหย่า…มารักฉันเลย
เบลล่า28.2K viewsLimitless Love รักนี้เกินห้ามใจ
blue parrot 3 viewsพี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?
ศรีอักษรรินทร์111 viewsเพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ
โกลัญญา19 views
