บทที่ 6 เส้นแบ่งที่กำลังพังทลาย

บทที่ 6 เส้นแบ่งที่กำลังพังทลาย

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายของวันอังคาร บรรยากาศภายในห้องนอนส่วนตัวของชารีนเต็มไปด้วยความเร่งรีบ หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ สำรวจความเรียบร้อยของชุดเดรสสีเบจความยาวกรอมเข่าที่เข้ารูปพอดีตัว เสริมด้วยเสื้อสูทเข้ารูปสีขาวทับด้านนอก ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ ขับเน้นดวงตาให้ดูโดดเด่นและริมฝีปากให้ดูอวบอิ่มสุขภาพดี

เธอไม่ได้แต่งตัวสวยเพื่อออกไปเที่ยวเล่น แต่เธอมีนัดคุยงานสำคัญกับลูกค้าที่ส่งงานแปลเอกสารกฎหมายมาให้ เป็นงานชิ้นใหญ่ที่เธอต้องไปรับเอกสารตัวจริงและพูดคุยรายละเอียดด้วยตัวเอง

ชารีนหยิบกระเป๋าสะพายหนังสีดำขึ้นมาคล้องไหล่ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูห้อง ทว่าจังหวะที่บานประตูเปิดออก ร่างของเธอก็แทบจะชนเข้ากับแผงอกกว้างของผู้ชายที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้า

คณินยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กด้วยท่วงท่าเรียบเฉย เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่พับแขนขึ้นมาถึงศอก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่เส้นผมที่ถูกมัดรวบเรียบร้อย ไล่ต่ำลงมาที่ทรวดทรงคอดกิ่วภายใต้ชุดเดรส และหยุดอยู่ที่เรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรง

ความไม่พอใจฉายชัดขึ้นมาในดวงตาดุดันคู่นั้นทันที

"แต่งตัวสวยขนาดนี้ จะไปไหน" เสียงทุ้มกดต่ำลง ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความคุกคาม

"ชาบอกคุณตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไงคะ ว่าวันนี้ชาต้องออกไปคุยงานกับลูกค้า" ชารีนตอบเสียงแข็ง พยายามรักษาระดับสายตาไม่ให้หลบเลี่ยงการจ้องจับผิดของเขา

"คุยงาน?" คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สันกรามคมขยับเข้าหากัน "ลูกค้าผู้หญิงหรือผู้ชาย"

ชารีนถอนหายใจยาว ความหงุดหงิดเริ่มตีตื้นขึ้นมา "ผู้ชายค่ะ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานเก่าของชาตอนที่ยังทำงานประจำ เขาเปิดบริษัทใหม่แล้วต้องการคนแปลเอกสารกฎหมายให้ ชาต้องไปรับเอกสารตัวจริง"

"ให้แมสเซนเจอร์ไปรับ หรือไม่ก็ส่งคนของฉันไปเอามาให้ ทำไมต้องถ่อไปรับเองถึงที่"

"เพราะมันเป็นความลับทางธุรกิจค่ะ และชาต้องคุยรายละเอียดการแปลกับเขาโดยตรง" ชารีนพยายามอธิบายด้วยเหตุผล แต่ดูเหมือนตรรกะของศัลยแพทย์หนุ่มจะถูกปิดกั้นด้วยอารมณ์บางอย่างที่พุ่งสูงขึ้น

"งั้นฉันจะไปส่ง" คณินตัดบทเสียงเฉียบขาด

"คุณคณิน! คุณมีเวรตรวจช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอคะ อย่ามาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ไหม ชาไปแค่สองชั่วโมงก็กลับแล้ว ณิชาก็อยู่กับพี่แม่บ้าน" เธอเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อย ทนไม่ได้กับการถูกจำกัดอิสรภาพทุกฝีก้าว

"ถ้าฉันไม่ได้ไปส่ง..." คณินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ลดระยะห่างจนปลายเท้าแทบชนกัน บีบบังคับให้เธอต้องถอยหลังกลับเข้าไปในห้องนอน "เธอก็ต้องให้คนของฉันตามไปด้วยสองคน นี่คือกฎที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก หรือเธอจำไม่ได้"

ชารีนกำสายกระเป๋าในมือแน่น เธอจำกฎบ้าๆ นั่นได้ดี กฎที่เขาตั้งขึ้นมาฝ่ายเดียวเพื่อควบคุมเธอ

"ชาไปคุยงานนะคะ การมีผู้ชายใส่สูทสีดำเดินตามประกบสองคนมันจะทำให้ลูกค้าอึดอัด"

"ก็ให้มันอึดอัดไปสิ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน" คณินตอบกลับอย่างเลือดเย็น "เลือกเอาชา จะให้บอดี้การ์ดตามไป หรือจะยกเลิกงานนี้แล้วอยู่บ้าน"

หญิงสาวจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธจัด เธอเกลียดการถูกต้อนให้จนมุม เกลียดที่ตัวเองไม่มีอำนาจต่อรองใดๆ ในพื้นที่ของเขาเลย ชารีนกระแทกส้นเท้าเดินเลี่ยงเขาออกไปที่โถงทางเดิน เป็นการให้คำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่าเธอยอมรับเงื่อนไขแรก

ตลอดการคุยงานที่ร้านกาแฟ บอดี้การ์ดร่างกำยำสองคนยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล ชารีนรู้สึกกระอักกระอ่วนทุกครั้งที่เพื่อนร่วมงานเก่ามองเลยไหล่เธอไปด้านหลัง เธอต้องพยายามดึงความสนใจกลับมาที่เรื่องงานอย่างยากลำบาก กว่าจะคุยรายละเอียดและเซ็นสัญญาเสร็จก็กินเวลาไปกว่าสามชั่วโมง

เมื่อรถตู้หรูแล่นกลับมาถึงชั้นจอดรถส่วนตัวของที่พัก ชารีนเดินเข้าลิฟต์ด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ทั้งเหนื่อยจากงานและเหนื่อยจากการถูกจับตามอง ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเข้า บรรยากาศภายในห้องชุดก็หนักอึ้งจนสัมผัสได้

เพดานไฟส่วนใหญ่ถูกปิดไว้เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟมุมห้อง คณินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะหนังตัวกว้างกลางห้องนั่งเล่น ในมือถือแก้วน้ำสีอำพัน เขาวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกทันทีที่เห็นร่างบางเดินเข้ามา

"ทำไมเพิ่งกลับ" คำถามแรกถูกยิงเข้าใส่ทันทีที่ชารีนก้าวพ้นโถงทางเข้า

"งานมันมีรายละเอียดเยอะค่ะ ชาต้องอ่านสัญญาให้ละเอียดก่อนเซ็น" เธอตอบตามความจริง พยายามเดินเลี่ยงเพื่อจะกลับเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนชุด

"รายละเอียดเยอะ หรือคุยเรื่องอื่นกันแน่"

น้ำเสียงเยาะเย้ยที่ดังขึ้นทำให้ชารีนหยุดชะงัก เธอหันขวับกลับมามองผู้ชายที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"คุณหมายความว่ายังไง"

"ลูกน้องฉันรายงานมาหมดแล้ว ว่าไอ้หมอนั่นมันมองเธอด้วยสายตาแบบไหน" คณินก้าวเดินเข้ามาหา จังหวะฝีเท้าของเขาเชื่องช้าแต่คุกคามราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อ "ยิ้มให้มัน รินน้ำให้มัน... สนิทสนมกันดีนี่"

ชารีนเบิกตากว้าง ความโกรธปะทุขึ้นจนทนไม่ไหว "นี่คุณสั่งให้ลูกน้องจับตาดูทุกการกระทำของชาเลยเหรอ! มันจะมากเกินไปแล้วนะ คุณไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวหรือการทำงานของชาแบบนี้ เขาเป็นเพื่อนร่วมงาน การรักษามารยาททางสังคมมันเป็นเรื่องปกติ!"

"มารยาททางสังคมที่ต้องปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมานั่งจ้องขาขาวๆ ของเธอเป็นชั่วโมงน่ะเหรอ!"

คณินหมดความอดทน เขาพุ่งตัวเข้ามาประชิดรวดเร็วจนชารีนถอยหนีไม่ทัน มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอ ออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียวร่างบางก็ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างอย่างรุนแรง แฟ้มเอกสารในมือของชารีนร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น

"โอ๊ย! ชาเจ็บนะ ปล่อย!" เธอพยายามดิ้นรน ยกมือขึ้นยันแผงอกแข็งแกร่งไว้ แต่สู้แรงของคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำไม่ได้เลย

คณินไม่ปล่อย เขาเลื่อนมือข้างหนึ่งลงมารวบเอวคอดกิ่ว ดึงกระชากให้สรีระช่วงล่างของเธอเข้ามาแนบชิดกับความแข็งแกร่งของเขาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมากระทบจมูก บ่งบอกว่าอารมณ์ของเขากำลังคุกรุ่นถึงขีดสุด

"เจ็บสิดี จะได้จำ!" คณินก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาดุดันวาวโรจน์ด้วยไฟหึงหวงที่แผดเผาการควบคุมตัวเองจนหมดสิ้น "ฉันยอมให้เธอออกไปทำงาน ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมให้เธอไปบริหารเสน่ห์ใส่ผู้ชายคนอื่น"

"ชาไม่ได้บริหารเสน่ห์! คุณมันบ้าอำนาจ เอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตคนอื่นหรือไง" ชารีนเถียงกลับอย่างไม่ลดละ น้ำตาแห่งความโกรธและอัดอั้นเอ่อคลอเบ้าตา "คุณเป็นแค่พ่อของณิชา คุณไม่ใช่เจ้าของชีวิตชา!"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ สันกรามของศัลยแพทย์หนุ่มนูนเด่น มือหนาที่รวบเอวเธออยู่ออกแรงบีบแน่นขึ้นจนชารีนนิ่วหน้า ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นบีบปลายคางมน บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นสบตาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ลมหายใจร้อนผ่าวรดลงบนพวงแก้มเนียน คณินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของคนในอ้อมกอด ความต้องการที่จะครอบครองและประกาศสิทธิ์ในตัวผู้หญิงคนนี้รุนแรงจนเขาไม่อาจเก็บกดมันไว้ได้อีกต่อไป

"คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามชา" ชารีนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามต่อต้านแรงบีบที่ปลายคาง

คณินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและไร้ความปรานีที่สุด เขากดใบหน้าลงมาแนบชิด ริมฝีปากหยักเฉียดผ่านริมฝีปากของเธอเพียงมิลลิเมตร ก่อนที่เสียงทุ้มแหบพร่าจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เส้นแบ่งความสัมพันธ์ทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา

"ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง... และกำลังจะทวงมันคืนเดี๋ยวนี้"