บทที่ 5 พ่อของลูก

บทที่ 5 พ่อของลูก

บรรยากาศเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ภายในห้องชุดสุดหรูใจกลางเมืองแตกต่างไปจากทุกวัน แสงแดดอ่อนทอดตัวผ่านกระจกบานกว้างเข้ามาตกกระทบพื้นพรมสีเทาเข้ม ชารีนนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะอาหารตัวยาว มือบางพิมพ์ข้อความแปลเอกสารอย่างต่อเนื่อง ทว่าสายตากลับเหลือบมองภาพความเคลื่อนไหวบริเวณพื้นที่นั่งเล่นเป็นระยะ

ศัลยแพทย์ทรวงอกมือหนึ่งที่ปกติมักจะอยู่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวหรือสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ วันนี้กลับสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงวอร์มขายาวสีดำ ร่างสูงใหญ่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรม ปล่อยให้เด็กหญิงตัวน้อยปีนป่ายบนแผ่นหลังกว้างอย่างตามใจ

"ปะป๊าต้องเป็นลูกค้าสิคะ หม่าม้าซื้อของเล่นมาให้ณิชาขายเต็มเลย" เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงวัยสามขวบดังขึ้นพร้อมกับมือน้อยๆ ที่ยื่นถ้วยพลาสติกสีชมพูไปตรงหน้าคนตัวโต "รับน้ำอะไรดีคะ"

คณินขยับตัวกลับมานั่งเผชิญหน้ากับลูกสาว เขารับถ้วยของเล่นใบจิ๋วมาถือไว้ในมือใหญ่ นัยน์ตาดุดันที่มักจะทำให้คนรอบข้างหวาดเกรง บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ชารีนไม่เคยเห็นมาก่อน

"ปะป๊าขอรับน้ำสตอเบอรี่ครับ แม่ค้าคนสวยมีไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำทอดอ่อนลงจนคนแอบมองต้องเผลอกลั้นหายใจ

"มีค่ะ! รอแป๊บเดียวนะคะ"

ณิชาหันไปง่วนกับการหยิบจับบล็อกพลาสติกสีแดงใส่ลงในถ้วยอีกใบ ระหว่างที่ลูกสาวเผลอ คณินยกมือขึ้นปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก ท่าทางเป็นธรรมชาติและเรียบง่ายนั้นทำให้ชารีนรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ สามปีที่ผ่านมา เธอทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่มาตลอด ความเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนดูแลลูกตอนป่วย หรือการต้องเล่นบทบาทสมมติคนเดียวเพื่อไม่ให้ลูกรู้สึกขาด เป็นสิ่งที่เธอแบกรับไว้บนบ่าเพียงลำพัง

ภาพผู้ชายตัวโตที่ยอมให้ลูกสาวเอากิ๊บติดผมสีชมพูมาติดบนกลุ่มผมสีเข้มของเขา สั่นคลอนกำแพงในใจของเธออย่างรุนแรง เธอเคยพยายามบอกตัวเองว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ต้องการเอาชนะ เป็นคนที่ใช้ตำแหน่งและอำนาจเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในตัวลูก แต่ภาพตรงหน้ากลับสะท้อนมุมมองที่แตกต่างออกไป มุมมองของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไปถึงสามปี

"ได้แล้วค่ะปะป๊า ดื่มให้หมดเลยนะคะ"

คณินทำท่าแกล้งดื่มน้ำจากถ้วยเปล่าก่อนจะทำตาโต "ชื่นใจจังเลย ฝีมือแม่ค้าคนนี้อร่อยที่สุด"

เด็กน้อยหัวเราะร่วน โผเข้ากอดคอพ่อเต็มแรง คณินรวบร่างเล็กจิ๋วเข้าสู่อ้อมแขน กระชับกอดแน่นพร้อมกับกดจมูกโด่งเป็นสันลงบนแก้มยุ้ยฟอดใหญ่

ชารีนมองภาพนั้นนิ่งงัน ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนขึ้นมาในอก เธอดีใจที่ณิชามีความสุขและได้รับความรักจากพ่อ แต่ในขณะเดียวกัน ความหวาดกลัวลึกๆ ก็เริ่มก่อตัว ยิ่งเขาดีกับลูกมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน กลัวว่าจะกลับไปคาดหวังในสิ่งที่เคยพังทลายลงมาแล้ว

จังหวะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิด นัยน์ตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มก็ตวัดขึ้นมามองตรงมาที่โต๊ะอาหาร ชารีนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้ว่ากำลังแอบมอง เธอรีบดึงสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำทีเป็นรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อย่างตั้งใจ ทว่าความสนใจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่งานแปลตรงหน้าอีกต่อไป

เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ ชารีนพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่กลิ่นครีมอาบน้ำผู้ชายที่ลอยมากระทบจมูกกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะ

คณินหยุดยืนอยู่ซ้อนด้านหลังเก้าอี้ของเธอ มือหนาวางทาบลงบนพนักพิง ความร้อนจากสรีระสูงใหญ่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้จนชารีนต้องขยับตัวหนีเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

"วันหยุด ทำไมไม่พัก" เสียงทุ้มเรียบเอ่ยถาม ไม่ได้เจือความอ่อนโยนเหมือนตอนที่คุยกับลูกเมื่อครู่ แต่เป็นความหนักแน่นแบบผู้ชายที่คุ้นเคยกับการออกคำสั่ง

"งานของชาต้องส่งตามกำหนดค่ะ ไม่ได้มีวันหยุดตายตัวเหมือนงานประจำ" เธอตอบโดยไม่หันไปมอง พยายามรักษาความสนใจไว้ที่ตัวอักษรบนหน้าจอ

"ฉันเห็นเธอนั่งจ้องหน้าจอนี้มาสองชั่วโมงแล้ว" คณินโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นรดลงบนลาดไหล่บางที่โผล่พ้นคอเสื้อ "และช่วงสิบนาทีที่ผ่านมา... เธอไม่ได้พิมพ์อะไรลงไปเลยสักตัวอักษรเดียว"

ชารีนเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าเขาจับผิดได้ แต่ศักดิ์ศรีทำให้เธอเลือกที่จะเถียงกลับ "ชากำลังคิดคำศัพท์อยู่ค่ะ การแปลต้องใช้สมาธิ ถ้าคุณไม่มารบกวน ชาก็คงพิมพ์ไปได้หลายบรรทัดแล้ว"

คณินกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่โต้ตอบด้วยคำพูด แต่มือหนาที่เคยวางอยู่บนพนักเก้าอี้กลับเอื้อมไปด้านหน้า และพับหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาของเธอลงจนปิดสนิท

"คุณคณิน! ชายังไม่ได้กดบันทึกเลยนะ" หญิงสาวหันขวับไปตวัดเสียงใส่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจ

"ระบบมันบันทึกอัตโนมัติอยู่แล้ว" เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สายตาดุดันประสานเข้ากับดวงตาที่กำลังฉายแววดื้อรั้น "เวลาของครอบครัว ไม่ควรมีงานมาแทรก"

"ครอบครัว?" ชารีนทวนคำ เสียงหัวเราะหยันดังขึ้นในลำคอ "คุณใช้คำว่าครอบครัวได้หน้าตาเฉยเลยเหรอคะ เราไม่ได้เป็นครอบครัว เราแค่... อาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกันเพราะข้อตกลงบ้าๆ ของคุณ"

สันกรามคมขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน คณินเกลียดความดื้อดึงและการสร้างกำแพงของเธอ เขาพยายามใช้ความอดทนอย่างถึงที่สุดตั้งแต่พาเธอเข้ามาอยู่ในห้องชุดนี้ เขาพยายามให้เวลาเธอปรับตัว แต่ดูเหมือนผู้หญิงตรงหน้าจะชอบผลักไสเขาออกไปให้ไกลที่สุดเสมอ

ชายหนุ่มก้าวเดินอ้อมมาหยุดยืนประจันหน้ากับเธอ มือหนายื่นออกไปจับเข้าที่ข้อมือเล็ก ออกแรงดึงเพียงนิดเดียวร่างบางก็จำต้องลุกขึ้นยืนตามแรง

"ปล่อยชา" ชารีนพยายามบิดข้อมือออก แต่เขาจับไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

"ตามมานี่"

เขาไม่ฟังเสียงคัดค้าน จูงมือเธอเดินตรงไปยังพื้นที่นั่งเล่นที่ณิชากำลังนั่งเล่นตัวต่ออยู่ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองพ่อกับแม่ด้วยแววตาใสซื่อ

"ปะป๊าพาหม่าม้ามาเล่นด้วยเหรอคะ"

คณินปล่อยมือจากข้อมือของชารีน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งซ้อนด้านหลังของลูกสาว เขาดันตัวณิชาให้ขยับเข้าไปใกล้ชารีนที่จำใจต้องนั่งพับเพียบลงบนพื้นพรม

"ใช่ครับ หม่าม้าทำงานเหนื่อยแล้ว ปะป๊าเลยพามาพัก"

คณินเอื้อมมือไปจับมือซ้ายของชารีนที่วางอยู่บนตักขึ้นมา หญิงสาวพยายามชักมือกลับ แต่เขากลับสอดประสานนิ้วทั้งห้าเข้ากับเรียวนิ้วของเธออย่างแนบแน่น ก่อนจะดึงมือที่จับคู่กันนั้นไปวางซ้อนทับลงบนหน้าตักเล็กๆ ของณิชา

การสัมผัสที่ซ้อนทับกันของคนสามคนทำให้กระแสความอบอุ่นบางอย่างวิ่งพล่านไปทั่วร่างของชารีน ความแข็งแกร่งจากฝ่ามือใหญ่ที่ครอบทับอยู่ด้านบน และความนุ่มนิ่มของผิวเด็กที่อยู่ด้านล่าง เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันปลอดภัย อบอุ่น และอันตรายต่อหัวใจของเธออย่างร้ายกาจ

ชารีนเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังลูก สายตาของเขาไม่ได้ดุดัน ไม่ได้บีบบังคับ แต่เป็นการทอดมองที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและจริงจัง เขากำลังใช้ภาษากายสื่อสารในสิ่งที่ปากของเขาไม่เคยพูดออกมา

บรรยากาศรอบข้างเงียบลง มีเพียงเสียงลมหายใจและการประสานสายตาที่เต็มไปด้วยความนัย ชารีนรู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างไว้กำลังถูกกะเทาะออกทีละน้อย เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าลึกๆ แล้ว เธอโหยหาความอบอุ่นแบบนี้มาตลอด

"หม่าม้าขา..."

เสียงเล็กๆ ของณิชาทำลายความเงียบและดึงสติของชารีนให้กลับมา เธอละสายตาจากคณินและก้มมองดวงหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาว

"ขา ว่าไงคะคนเก่ง" เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะยังเต้นแรง

เด็กน้อยส่งยิ้มกว้าง นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต้องนิ่งงัน

"หม่าม้าขา... คืนนี้เราไปนอนกอดปะป๊าด้วยกันนะคะ"