LOGINชายหนุ่มชาวสวนนิ่งไปตอนที่ธามเกริ่นให้ฟังว่าเขากับไข่มุกมีความคิดเห็นที่ไม่ลงรอยกันเรื่องลูก ธามจึงจะหาทางออกด้วยการหาคนมาอุ้มบุญ
"...แต่คุณเพิร์ลก็ไม่ยอมให้แกทำอย่างนั้นเช่นกัน "ใช่" "ถ้าอย่างนั้น ทางออกตรงกลางมันคืออะไรวะนั่น" ปีขาลถึงกับเกาหัว เขาเองก็ยังโสด ไม่มีประสบการณ์ที่ซับซ้อนเรื่องความรักความสัมพันธ์ "นั่นล่ะปัญหาใหญ่ ระหว่างฉันกับเพิร์ล เราหาตรงกลางไม่ได้ สำหรับเพิร์ล ฉันก็คือผู้ชายเห็นแก่ตัวที่จะเอาให้ได้ทุกอย่างในชีวิตนี้ ผู้หญิงบริสุทธิ์ก็จะเอา แม่ของลูกก็จะเอา เมียที่คอยปรนเปรอบนเตียงก็จะเอา..." ธามทวนประโยคที่เพิ่งโดนไข่มุกบริภาษมาอย่างครบถ้วน "และเขาจะฉันไม่ยอมให้ฉันสมหวังอะไรเลยสักอย่างเดียว เขาว่าอย่างนั้น" หนุ่มเจ้าของไร่อ้าปากค้าง ขณะที่ธามสีหน้าชาเฉย... "นี่แกโดนเมียด่าจนด้านชาไปแล้วสินะ ไอ้ธาม" "ก็ไม่เชิง ฉันแค่ยอมรับว่าที่เพิร์ลพูดมามันถูกต้องแล้ว ฉันเห็นแก่ตัวจริง ๆ แต่ไม่ว่าเขาจะว่ายังไง ฉันก็ยังยืนยันความต้องการของฉัน ต่อให้เพิร์ลไม่ร่วมมือ ฉันก็จะหาทางมีลูกของฉันเอง" "...นั่นแปลว่าแกต้องฟ้องหย่า" ปีขาลคาดเดาทางออกของเพื่อนสนิท และธามก็พยักหน้า "ถูกต้อง เพราะฉันจะไม่ยอมให้คนที่จะมาอุ้มบุญโดนตราหน้าว่าเป็นชู้ของฉันเด็ดขาด..." "แต่ถ้าแกฟ้องหย่าสำเร็จ ยังจะต้องหาคนอุ้มบุญอีกทำไม ทำไมไม่แต่งเมียใหม่ไปเลย หาคนที่ต้องการจะมีลูกเหมือนกัน เรื่องมันจะได้ไม่ซับซ้อน..." หนนี้ธามกลับนิ่ง เพื่อนเขาพูดถูก แต่ถ้าเขาเป็นอิสระ ศีตลาจะยอมมาเป็นภรรยาของเขาอย่างนั้นหรือ... ใบหน้าไร้เดียงสาที่บ้าบิ่นนิด ๆ ของสาวน้อยคนหนึ่งลอยขึ้นมา ธามไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสีหน้าของตัวเองลึกซึ้งขึ้นเมื่อเอ่ยถึงใครคนนั้น แต่ปีขาลทันสังเกตเห็น และเขาอดจะถามไม่ได้ "พอจะบอกฉันได้ไหม ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร... ไปไงมาไงเขาถึงมาอยู่ในความสัมพันธ์ที่ชวนปวดหัวของแกกับคุณเพิร์ลได้..." ธามลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมบอกเพราะเขาวางใจในตัวเพื่อนสนิท "น้องสาวของศักดิ์สยาม..." ปีขาลนิ่งไปเหมือนกัน เรื่องมันชักจะอีรุงตุงนังจนเขาเริ่มคิดตามไม่ทัน ให้เขาไปคิดคำนวณกำไรขาดทุนหรือคิดโปรเจกต์ธุรกิจใหม่ ๆ ยังจะง่ายกว่านี้หลายร้อยเท่า ธามก็คงจะอ่านสีหน้าของเพื่อนสนิทออก "ฉันขอโทษที่เรื่องไร้สาระพวกนี้มาคุยกับแก" "เฮ้ย! ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะว่าไร้สาระ ถ้าลองคนอย่างแกเลือกจะพูดออกมา แสดงว่าแกคงหาทางออกไม่ได้แล้วจริง ๆ ฉันยินดีรับฟังแกทุกเรื่อง ถึงฉันจะยังไม่มีเมียและยังนึกไม่ออกว่าจะช่วยแกยังไงดีก็เถอะ" "ขอบใจแกว่ะเสือ ฉันแค่อยากทบทวนความคิดของตัวเองด้วยการคุยกับคนที่ไว้ใจได้อย่างแกเท่านั้นก็พอ... อย่างน้อยความคิดพวกนั้นมันจะได้ไม่ต้องวนไปเวียนมาอยู่ในหัวของฉันคนเดียว" "ดี แกทำถูกแล้ว และฉันก็เชื่อว่าสุดท้ายแล้วคนอย่างท่านรองฯ จะหาทางออกได้" ธามหัวเราะเบา ๆ เพราะรู้ว่าเพื่อนชอบเรียก 'ท่านรองฯ' เป็นการหยอกเย้า อย่างน้อยวันนี้เขาก็หัวเราะออกมาได้เพราะไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายนั่นมันเมื่อไหร่แล้ว * * * * * คืนนั้นปีขาลก็พักที่เมทราแกรนด์ตามระเบียบ เพราะไม่เพียงมีธามเป็นเจ้าของแต่ตัวเขาเองยังถือหุ้นอยู่ 2% สองหนุ่มนั่งดื่มและคุยกันอยู่จนดึกดื่นก่อนธามจะปล่อยให้เพื่อนได้พักผ่อนและตัวเขาเองก็ขึ้นรถกลับบ้านโดยมีธงไชยขับรถให้เช่นเคย "ลุงธง ก่อนกลับช่วยแวะไปที่แยกห้วยขวางก่อน" ท่านรองฯ หนุ่มที่คืนนี้ดื่มไปหลายแก้ว เอ่ยกับคนขับรถประจำตัว ธงไชยคิดว่าตัวเองฟังผิด "แยกห้วยขวางหรือครับ" "ใช่ ในซอยที่เราเคยไป...ที่หอพักนั้นนั่นแหละ" "เอ่อ ครับ" แยกห้วยขวางก็แยกห้วยขวาง แวะก็แวะ ธงไชยนึกในใจขัน ๆ แม้ว่ามันจะคนเส้นทางกับทางกลับบ้านธนกิจเลยก็ตาม * * * * * แม้จะตีหนึ่งตีสอง แต่แยกห้วยขวางไม่เคยหลับใหล ตรงกันข้าม ยิ่งดึกก็ยิ่งคึกคักทั้งนักท่องเที่ยว คนทำงาน และคนที่อยู่อาศัยอยู่แถวนั้นเพราะมีทั้งโรงแรม อพาร์ทเม้นท์ หอพัก ตั้งอยู่ทุกซอกทุกมุม รถหรูของธามค่อย ๆ แล่นเข้าไปซอยช้า ๆ สองข้างถนนคือบรรดารถเข็นขายอาหาร เสื้อผ้า เครื่องประดับ พอเข้ากลางซอยไปแล้วก็เริ่มโล่งแต่ก็ยังมีร้านสะดวกซื้อเปิด 24 ชั่วโมงอยู่กลางซอย ที่นี่จึงไม่เคยมีคำว่าเปลี่ยว "จอดแถวนี้แหละ" ธามสั่ง ธงไชยจึงชะลอและหยุดรถในบริเวณที่พอจะจอดได้ เขาเคยพาเจ้านายมาในซอยนี้แล้วหนนึงจึงรู้ว่าท้ายซอยมีที่ให้วนออกมาทางเดิม ไม่ต้องห่วงเรื่องกลับรถ คนรถวัยกลางคนคิดว่าประเดี๋ยวเจ้านายอาจโทรศัพท์หาใครสักคน หรืออาจมีใครสักคนเดินมาหาตามที่นัดหมายไว้ แต่ธามกลับนั่งเฉย เหม่อมองไปยังหอพักกลางเก่ากลางใหม่ที่อยู่อยู่ติดกับร้านสะดวกซื้อที่ไฟสว่างโร่... คนทำงานและวัยรุ่นเดินขึ้นเดินลงเป็นปกติ แต่ไม่มีคนไหนที่มีทีท่าว่าเป็นคนที่เจ้านายของธงไชยรอคอย "ลงไปหาอะไรกินก่อนก็ได้นะลุง ฉัขออยู่นี่อีกซักพัก" "เอ่อ ครับ" ธงไชยรับคำงง ๆ ไม่รู้จะซื้ออะไรเพราะปกติก็ไม่ใช่คนชอบกินของว่างจุบจิบ แต่เพราะธามสั่งแถมยังยื่นแบงค์สีเทาส่งมาให้ เขาจึงรับมาแล้วลงจากรถ คิดว่าเข้าไปซื้อขนมกับของใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ ฝากแม่บ้านคนงานที่พักที่เรือนเดียวกันก็แล้วกัน เมื่ออยู่ลำพัง ธามก็ถอนหายใจในความไร้สาระของตัวเอง หนแรกที่เขาเข้ามาในซอยนี้เพราะมาส่งเด็กสาวคนนั้นที่หอพักที่เธออยู่ ตอนนั้นเขาทำไปด้วยน้ำใจ แต่ตอนนี้เขาจะกลับมาอีกทำไม แถมยังมานั่งเฉย ๆ อย่างกับว่าเธอจะโผล่มาอย่างสุดแสนบังเอิญอย่างนั้นแหละ ธามคิดว่าประเดี๋ยวเมื่อคนรถกลับออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ก็ได้เวลากลับบ้าน หมดเวลาทำตัวเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่ชอบทำอะไรที่หาคำอธิบายดี ๆ ไม่ได้เสียที กระทั่งมีเด็กวัยรุ่นสามคนเดินลงมาจากหอพัก ธามก็ยืดตัวขึ้นทันที ใจเต้นแรง... ศีตลาเดินมากับเพื่อนผู้หญิงและอีกคนเป็นผู้ชาย อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ไกลเกินกว่าจะได้ยินเสียงพวกเขาแต่สีหน้าก็บอกได้ว่าสามคนกำลังหัวเราะเรื่องตลกอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนที่เด็กสาวอีกคนจะโบกมือให้ศีตลา ท่าทางเหมือนกำลังจะกลับบ้าน ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนนั้นแม้จะเดินกลับออกมาพร้อมกันกับเด็กสาว แต่ก็เห็นชัดว่ายังไม่อยากกลับ ยังคงโบกมือเอื่อย ๆ ให้ศีตลาอย่างอาลัยอาวรณ์ 'แฟนเหรอ' ธามนึกขึ้นมาแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด และชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกขุ่นมัวเมื่อไม่กล้าแม้แต่จะถามตัวเองว่า...หากน้องสาวของศักดิ์สยามมีแฟนแล้วจริง ๆ ตามประสาวัยรุ่น... แล้วเขาจะหงุดหงิดไม่พอใจด้วยเหตุผลอะไร...แม้ธามจะสามารถเนรมิตงานแต่งที่ยิ่งใหญ่และหรูหราได้มากที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะใฝ่ฝันถึงได้ แต่ภรรยาสาวน้อยของเขากลับเลือกจะฉลองสมรสเงียบๆ ด้วยการทำบุญและกินเลี้ยงกันเฉพาะในหมู่คนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น"จะตำน้ำพริกละลายแม่น้ำทำไมล่ะคะ เสียดายเงิน"ศีตลาบอกแบบนั้น"ก็ได้ ตามใจตาล แต่เรื่องที่เราต้องจดทะเบียนสมรสกันกับเรื่องประเทศที่จะไปฮันนีมูน เธอต้องตามใจฉันนะ"ธามบอกอย่างเด็ดขาด ทันทีที่เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เขาจึงพาเธอบินลัดฟ้าไปฮันนีมูนที่ยุโรปถึงหนึ่งเดือนเต็ม ก่อนกลับยังแวะไปอเมริกาเที่ยวหาแม่ผู้ให้กำเนิด พ่อเลี้ยงและน้องชายต่างบิดาของเขาทั้งสามคนอีกด้วยและเมื่อกลับมาเมืองไทยไม่ถึงครึ่งเดือน ทั้งคู่จึงได้ข่าวดีว่าศีตลากำลังตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้ว"...ทีนี้ก็ไม่มีใครมาว่าผมไร้น้ำยาอีกแล้ว"ธามพูดยิ้มๆ พลางวางมือบนหน้าท้องที่ยังราบเรียบของคนเป็นภรรยาศีตลาหัวเราะเบาๆ"ไม่มีใครว่าคุณเลย คุณนั่นแหละร้อนตัวไปเองตลอด""จะว่าร้อนตัวก็ยอม คนแก่มีเมียเด็ก ก็ต้องหวาดระแวงเป็นธรรมดา"ศีตลาจับมือเขามาบีบแน่น"คุณยังไม่แก่สักหน่อย ตาลก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย...""นั่นสินะ ถ้
"คุณธามคะ...ลี่ขอฝากให้เพื่อนติดรถไปด้วยได้ไหมคะ"ลลิตาโพล่งออกมาด้วยสีหน้าใสซื่อ เมื่อตอนที่ธามแวะมาบอกเธอตามมารยาทว่าเขาจะขอตัวกลับก่อนศีตลาเองก็หันขวับ สีหน้างุนงง เพราะเพื่อนๆ ยังอยู่ในงานครบทุกคน ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องกลับก่อนใครเลยแต่ดูเหมือนลลิตาไม่ใส่ใจท่าทีของเพื่อนสนิท กึ่งจูงกึ่งลากศีตลาไปส่งธามที่รถของเขาด้วยกันจนได้"หนูลี่ขออภัยที่รบกวนนะคะคุณธาม แต่ลี่ไม่อยากให้ลูกตาลกลับแท็กซี่ จะให้พี่ลักษ์ไปส่ง รายนั้นก็ดันกินเหล้าเข้าไปแล้ว แค่จิบสองจิบก็คอพับหลับเป็นตาย...""ได้สิ ไม่มีปัญหาหรอก"ธามตอบอย่างใจดี"แต่ว่า เกรงใจค่ะ..."ศีตลาอุบอิบตอบ "เกรงใจอะไรกัน เธอกับฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน...วางใจเถอะหนูลี่ ผมจะไปส่งลูกตาลให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย""อุ๊ย ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ หนูลี่เชื่อคะว่าถ้าเพื่อนลี่อยู่กับคุณธาม จะต้องปลอดภัยแน่นอน"ศีตลาอยากปฏิเสธอีกครั้งแต่กลับพูดไม่ออก สุดท้ายเลยยอมขึ้นรถมากับเขาโดยมีลลิตายืนโบกมือส่งจนลับตา"ขอบคุณคุณธามนะคะ ตาลไม่ได้ตั้งใจ ลี่ก็ไม่ถามตาลก่อน"หญิงสาวเอ่ยเบาๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึจากเขา"ก็บอกแล้วไงว่าเราไม่ใช
ศีตลาไม่ได้เจอธามอีก เพราะนักธุรกิจหนุ่มเดินทางกลับกรุงเทพฯ กะทันหัน หญิงสาวเก็บซ่อนความรู้สึกอ่อนไหวไว้ในใจ อาจดีแล้วก็ได้ที่ไม่ต้องเจอเขาอีก...แต่อีกเพียงสามสัปดาห์ต่อมา ธามกลับปรากฏตัวในงานวันเกิดของลลิตาที่จัดที่บ้านลือชา แน่นอนว่าศีตลาและเพื่อนสนิทอีกหลายคนได้รับเชิญมาด้วยหัวใจดวงน้อยๆ ของศีตลาเต้นรัวแรง และหน้าก็คงจะแดงด้วยเหมือนกัน โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตหรือคิดว่ามันผิดปกติ"ลี่นี่มันร้ายจริงๆ ทำให้คนระดับคุณธามมาอวยพรวันเกิดจนได้"ลักษมันบ่นไม่จริงจังนัก ตอนที่เดินโฉบมาหาศีตลาที่โต๊ะจัดเตรียมเครื่องดื่มแบบบุฟเฟต์ มีพนักงานจัดเลี้ยงที่จ้างมาเป็นพิเศษคอยยืนให้บริการตามจุดต่างๆ ราวกับมาร่วมงานเลี้ยงในโรงแรมก็ไม่ปานศีตลายกแก้วน้ำพันช์ขึ้นจิบ ดูเหมือนมีแอลกอฮอล์ผสมอยู่หน่อยๆ แต่ตอนนั้นหญิงสาวไม่ทันได้ใส่ใจ"แต่คุณธามก็มา...คุณธามคงจะชอบลี่มากเลยนะคะ""ใครว่าล่ะ พี่ว่ามาเพราะเกรงใจพ่อต่างหาก"ลักษมันหัวเราะเบาๆ ซึ่งอาจจะจริงเพราะธามยื่นของขวัญและอวยพรน้องสาวเขาไม่ถึงสองนาทีก่อนจะรับคำเชิญของพ่อและหายเข้าไปคุยกันตามประสาผู้ใหญ่ในตัวบ้านเป็นนานสองนานแทน"สำหรับคุณธาม ยัยลี่ก็เป็นแค
ก่อนวันเดินทางกลับกรุงเทพฯ ลลิตาอยากชวนครอบครัวไปตั้งโต๊ะกินข้าวริมทะเล ถึงขั้นขอให้พนักงานจัดโต๊ะดินเนอร์แบบเรียบง่ายแต่สวยเก๋บนชายหาด "ตาล แกไปนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป"หญิงสาวบอกอย่างกระตือรือร้น ศีตลารับปาก เมื่ออาบน้ำและแต่งตัวเป็นชุดสบายๆ ที่เหมาะสำหรับดินเนอร์มื้อเย็น เธอก็รีบล่วงหน้าไปนั่งจองไว้ให้ก่อน"อ้าว! พี่ลักษ์มาแล้วหรือคะ"ศีตลาถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นลักษมันมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มแต่งตัวชุดลำลองแต่ก็ยังดูหล่อเหลาสมมาดผู้บริหาร เขารีบลุกขึ้นยืน ยิ้มเก้อเขินแปลกๆ "ครับ...ลิลลี่ไปตามพ่อกับแม่ เดี๋ยวก็คงตามมา...เอ่อ ลูกตาลหิวหรือยัง กินอะไรรองท้องกันหน่อยดีไหม""ยังไม่หิวค่ะพี่ลักษ์ รอคุณลุงคุณป้าก่อนก็ได้ค่ะ"ศีตลาตอบ และหาที่นั่งตรงข้ามเขา พนักงานที่ยืนรอท่าอยู่ไม่ห่างรีบเข้ามารินเครื่องดื่มให้ทันทีลักษมันจึงบอกเบาๆ ว่าให้ยกอาหารมาเสิร์ฟได้เลย พนักงานรับคำอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มก่อนจะถอยออกไป"พี่ลักษ์หิวแล้วสินะคะ"ศีตลาถามยิ้มๆ เธอคิดว่านี่เป็นแค่การกินข้าวกันในครอบครัว ลักษมันจะเริ่มก่อนพ่อกับแม่ของเขา ท่านก็คงไม่ว่าอะไร"ก็...ยังไม่หิวมากหรอก แต่กินรอไปเรื่อ
โรงแรมสยามภูเก็ตคือกิจการที่ธามเทคโอเวอร์มาได้สองปีและรีโนเวตครั้งใหญ่ให้ลักซูรี่ยิ่งกว่าเดิม แม้แต่ครอบครัวของลือชาที่เคยเดินทางและพักผ่อนโรงแรมหรูมาแล้วเกือบทั่วโลกก็ยังยอมรับว่าโรงแรมของธามทำได้ดีมากศีตลาเคยได้พักโรงแรมห้าดาวบ้างเพราะต้องไปทำงาน แต่ที่นี่ยิ่งสวยงามกว่าที่เธอเห็นในรูป"เฮ้อ...มาแล้วไม่อยากกลับเลย อยากอยู่เป็นคุณผู้หญิงที่นี่"ลลิตาพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี โชคดีนายลือชากับภรรยาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เลยมีแต่ลักษมันที่แทบสำลักเครื่องดื่ม แล้วส่งสายตาดุให้น้องสาว"แกไม่อาย แต่พี่อายนะลี่ อย่าไปพูดแบบนั้นให้พนักงานของคุณธามเขาได้ยินเชียวล่ะ""แหม...ล้อเล่นน่ะ ใครจะไปกล้าพูด"ลลิตาหัวเราะคิกคัก แต่แววตาเปล่งประกายจริงจังศีตลารีบยกแก้วน้ำขึ้นจิบกลบเกลื่อน เพราะไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรกับคำพูดตรงไปตรงมาของเพื่อนใช่ว่าเธอไม่เคยคุ้น...ศีตลาคุ้นเคยกับนิสัยร่าเริงเปิดเผยของลลิตาแต่ที่ไม่คุ้น เพราะวิธีที่เพื่อนรัก เอ่ยถึงชายหนุ่มอย่างธามต่างหากล่ะ"ตกลงแกชอบคุณธามจริง ๆ เหรอลี่"คำถามต่อมาของลักษมันก็ทำศีตลาเกือบสำลักเหมือนกัน โชคดีเธอกลืนน้ำลงไปได้ทันชายหนุ่มไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่จ้
ธามเคาะปากกาในมือเบาๆ บนหน้าเอกสารที่เขาเปิดค้างไว้แล้วหลายนาที ส่วนนัยน์ตาสีดำที่มักสุขุมก็กำลังเหม่อลอยไปไหนต่อไหน จนเขาเกือบไม่ได้ยินเสียงเรียกของเลขาฯ "ท่านรองคะ...ท่านรอง...คุณธาม?" "ครับ? อ้อ...คุณอังคณา ว่าอะไรนะครับ" "คุณธามมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ตั้งแต่ออกจากห้องท่านประธานมา..." อังคณาอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะคุณหญิงธัญญาก็เคยโกรธจนถึงขั้นปลดลูกชายออกจากตำแหน่งรองประธานฯ แม้ตอนนี้จะดีกันแล้ว คนเป็นแม่เรียกให้ธามกลับไปทำงานที่ธนกิจกรุ๊ปเหมือนเดิม แถมคืนเมทราแกรนด์ให้เป็นกรรมสิทธิ์ของธามแบบ 100% แต่เห็นธามใจลอยหลังจากเพิ่งเข้าไปพบคุณหญิงธัญญาหรือท่านประธานที่ห้องทำงาน อังคณาก็อดถามไม่ได้จริงๆ ธามส่ายหน้าทันทีเพราะรู้ว่าคนเป็นเลขากำลังคิดเรื่องอะไร "ไม่เกี่ยวอะไรกับแม่หรอกครับ ไม่สิ ที่จริงก็เกี่ยวแต่มันไม่ใช่ปัญหาคือแม่แค่เรียกผมไปคุยหารือยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเป็นทางการแต่ไหนๆคุณก็ถามผมแล้วผมบอกคุณคนเดียวนะอังคณาอย่าเพิ่งไปพูดกับใคร แม่อยากจะวางมือจากธุรกิจแล้วน่ะเลยถามว่าผมพร้อมแล้วหรือยัง..." ธามไม่ได้โกหก เขาก็คิดเรื่องที่แม่เพิ่งบอกเขาเมื่อครู่จริงๆ แต่ก็เพ
เมื่อเธอเปิดออก ริมฝีปากสีสดก็เหมือนจะเผยอค้างนิด ๆ ดวงตาโต“เผื่อว่าคุณอยากจะสวมมันในวันแต่งงานของเราแทนเส้นเดิมที่เลือกไว้แล้ว”ชายหนุ่มเอ่ย ไข่มุกยังพูดไม่ออก ที่อยู่ในกล่องมันคือสร้อยที่มีจี้เป็นไข่มุกล้อมเพชรและหญิงสาวรู้จัก...ว่าไข่มุกสีทองเม็ดเดี่ยวที่ใหญ่โตกว่ามุกทั่วไปเม็ดนี้มันคือ ไข่มุกเ
ไข่มุกตื่นนอนตอนสายโด่ง เธอนึกโชคดีเพราะแม่สามีขอร้องแกมบังคับให้กินข้าวพร้อมหน้าตรงเวลาเฉพาะมื้อเย็นเท่านั้น จึงไม่ต้องกัดฟันเปิดเปลือกตามาร่วมโต๊ะอาหารเช้าแต่ไก่โห่ คุณหญิงธัญญาที่ดำรงตำแหน่งประธานบริหารของธามเอนเตอร์ไพรซ์จะออกไปบริษัทแต่เช้าด้วยรถคนละคันกับลูกชาย ส่วนสะใภ้อย่างไข่มุกก็แวะเวียนไปร
ห้องนอนของธามกับไข่มุกนั้นแยกกันตั้งแต่ตอนแต่งงาน แต่จะมีประตูเชื่อมให้เดินไปมาหากันได้ ตั้งแต่ธามจับได้ว่าภรรยานอกกายไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่น ประตูเชื่อมระหว่างสองห้องก็ปิดตาย... คืนนี้เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปหาไข่มุก หญิงสาวที่กำลังนั่งทาครีมอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง จึงหันกลับมามองเขาอย
“ของคุณหญิงรับแค่สลัดก็พอนะน้า ตอนอยู่วัดท่านถือศีลแปด งดกินอาหารหลังเที่ยงมาเป็นเดือนจนเริ่มจะชินแล้ว กลับมากินอะไรเบา ๆ ก่อนก็พอ” “ได้ค่ะคุณวีณา” รำพึงรับคำเมื่อผู้ช่วยส่วนตัวของคุณหญิงธัญญาเดินมาสั่ง วีณาทำงานกับคุณหญิงมาตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรีด้วยทุนของมูลนิธิธนกิจการศึกษาจนตอนนี้เธอก็อายุ 42







