เข้าสู่ระบบตอนที่ 8
รถไฟฟ้าแล่นมาถึงสถานีปลายทางย่านบางแค ร่างบางของพรีมก้าวออกมาจากขบวนรถด้วยความเหนื่อยล้าขั้นสุด ทั้งเหนื่อยจากการทำงานวันแรก และเหนื่อยกับสงครามประสาทที่ต้องรับมือกับผู้ชายเอาแต่ใจอย่างนายแพทย์พายุ
หญิงสาวลากขาตัวเองกลับมาถึงคอนโดมิเนียมที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ ทันทีที่ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ความอัดอั้นตันใจก็ตีตื้นขึ้นมา
‘อยากได้เท่าไหร่ก็เรียกมา ทั้งเงิน คอนโด หรือของแบรนด์เนม...’
ประโยคดูถูกเหยียดหยามนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว เขาคิดว่าเงินของเขาซื้อได้ทุกอย่างงั้นสิ! เธออาจจะเคยพลาดท่าให้เขาเพราะความเมาและความโง่เขลา แต่ไม่ได้แปลว่าเธอจะยอมลดคุณค่าของตัวเองไปเป็นของเล่นชั่วคราวให้ผู้ชายพรรค์นั้น!
“ฉันอุตส่าห์ดิ้นรนหนีจากกรอบของที่บ้านที่เลี้ยงมาแบบหัวโบราณ... เลิกกับแฟนเก่าเฮงซวยที่นอกใจเพียงเพราะฉันไม่ยอมนอนด้วยก่อนแต่ง... ฉันผ่านเรื่องพวกนั้นมาได้ จะไม่ยอมมาตกม้าตายเพราะหมอบ้าอำนาจนั่นเด็ดขาด!”
พรีมกำหมัดทุบเตียงระบายอารมณ์ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติและอารมณ์ให้กลับมามั่นคง “คอยดูเถอะพรุ่งนี้ ฉันจะทำงานให้เป๊ะจนเขาหาเรื่องจับผิดไม่ได้เลย!”
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ แผนกศัลยกรรมประสาทและสมอง
พรีมก้าวเข้ามาในวอร์ดด้วยใบหน้าสดใสและพลังงานเต็มเปี่ยม เธอรีบไปเช็กสต็อกยาและดูตารางงานของตัวเองด้วยความกระตือรือร้น ทว่าความหวังที่จะได้ทำงานอย่างสงบสุขก็พังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที
“พรีมจ๊ะ” พี่จอย หัวหน้าพยาบาลเดินตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้นผสมแปลกใจ “วันนี้เตรียมตัวให้พร้อมนะจ๊ะ พอดีเมื่อเช้าคุณหมอพายุโทรมาแจ้งว่า คุณหมอรีเควสต์ให้พรีมเป็นพยาบาลผู้ช่วยประจำเคสวีไอพีเช้านี้จ้ะ”
“คะ!? สั่งระบุชื่อพรีมเลยเหรอคะพี่จอย!” พรีมตาโต ช็อกจนทำแฟ้มในมือแทบร่วง
“ใช่จ้ะ ปกติคุณหมอแกมีพยาบาลประจำเคสอยู่แล้วนะ แต่วันนี้จู่ๆ ก็เจาะจงชื่อเรา สงสัยเมื่อวานพรีมจะหน่วยก้านดีล่ะมั้ง โชคดีจริงๆ เลยนะเรา ได้ประกบคุณหมอมือหนึ่งตั้งแต่เพิ่งเริ่มงาน” พี่จอยยิ้มอย่างยินดี โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มเจื่อนๆ ของพรีมนั้นกำลังกรีดร้องลั่นวอร์ด
หน่วยก้านดีบ้าบออะไรล่ะคะพี่จอย! นี่มันถูกเรียกไปเชือดชัดๆ!
“แต่พรีมเพิ่งมาใหม่ กลัวจะทำงานพลาดรบกวนคุณหมอน่ะค่ะ ให้พยาบาลรุ่นพี่ที่คล่องๆ ไปแทน...”
“ไม่ได้จ้ะ คำสั่งคุณหมอพายุถือเป็นเด็ดขาด รีบไปเตรียมรถเข็นชาร์ตคนไข้เลยจ้ะ คุณหมอใกล้จะขึ้นมาแล้ว” หัวหน้าพยาบาลตัดบทอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พรีมยืนอ้าปากค้าง ไร้หนทางหนีรอด
สิบห้านาทีต่อมา ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกาวน์สีขาวก็ก้าวเข้ามาในวอร์ด พายุดูหล่อเหลาและเนี้ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาคมดุกวาดมองมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างบางที่กำลังยืนเกาะรถเข็นชาร์ตคนไข้ มุมปากกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาตามเดิม
“พร้อมแล้วใช่ไหม พยาบาลพริมา” เสียงทุ้มเอ่ยถามราบเรียบ
“พร้อมค่ะ... คุณหมอ” พรีมกัดฟันตอบ รับคำอย่างเสียไม่ได้
การเดินวอร์ดตรวจคนไข้เริ่มต้นขึ้น พรีมเดินตามหลังร่างสูงเข้าไปในห้องพักฟื้นวีไอพีทีละห้อง เธอจำใจต้องยอมรับว่า ในโหมดของการเป็นหมอ... พายุคือมืออาชีพตัวจริง เขาตรวจเช็กอาการคนไข้อย่างละเอียด อธิบายผลการรักษาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและน่าเชื่อถือจนคนไข้ทุกคนต่างยิ้มแย้มและให้ความไว้วางใจ แตกต่างจากผู้ชายจอมเอาแต่ใจเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน
‘เวลาทำงานจริงๆ ก็ดูพึ่งพาได้เหมือนกันแฮะ’
พรีมเผลอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาตอนที่กำลังอธิบายฟิล์มเอกซเรย์ให้ญาติคนไข้ฟัง แสงสว่างจากหน้าต่างส่องกระทบสันจมูกโด่งและแพขนตายาวของเขาจนดูมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ จังหวะการเต้นของหัวใจพลันสะดุดไปชั่วครู่... เถียงไม่ได้เลยว่ารังสีความเก่งกาจของเขามันดึงดูดสายตาจริงๆ แต่พอสติกลับมาและนึกถึงนิสัยแย่ๆ ของเขา ความหวั่นไหวเมื่อครู่ก็ปลิวหายไปทันที
“มองหน้าฉันทำไม... มีอะไรจะถามเหรอ”
จู่ๆ คนที่กำลังดูฟิล์มอยู่ก็หันขวับมาสบตา ทำเอาพรีมสะดุ้ง รีบหลุบตาลงมองชาร์ตในมือแทบไม่ทัน
“ปะ... เปล่าค่ะ ฉันแค่รอจดคำสั่งยาเพิ่ม”
พายุหรี่ตามองคนปากแข็งที่หน้าแดงซ่านไปถึงหู เขาอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปอธิบายรายละเอียดการผ่าตัดให้ญาติคนไข้ฟังต่อ
จนกระทั่งตรวจคนไข้ห้องสุดท้ายเสร็จ ทั้งคู่ออกมายืนอยู่ที่โถงทางเดินที่ค่อนข้างเงียบสงบลับสายตาคน พายุหยุดเดินกะทันหัน ทำให้พรีมที่มัวแต่ก้มหน้าจดบันทึกเกือบจะเดินชนแผ่นหลังกว้างของเขา
“เป็นไง... ได้ลองกลับไปทบทวนข้อเสนอของฉันบ้างหรือยัง” เสียงทุ้มปรับระดับลงให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่าทีหมอผู้แสนดีเมื่อครู่หายวับไป
“ฉันบอกไปแล้วไงคะ ว่าไม่มีทาง” พรีมเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับเสียงแข็ง
พายุขยับเข้ามาก้าวหนึ่ง พรีมถอยหลังกรูดไปติดผนังตามสัญชาตญาณ
แขนแกร่งยกขึ้นยันผนัง กักขังเธอไว้ในวงแขนอีกครั้ง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเธอ “เธอคิดว่าปฏิเสธฉันแล้วชีวิตการทำงานของเธอจะราบรื่นสงบสุขจริงๆ ใช่ไหม พริมา”
“คุณหมอจะหาเรื่องกลั่นแกล้งฉันเหรอคะ! นี่มันใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิดชัดๆ!”
“ฉันไม่ได้แกล้ง... ฉันแค่ใช้สิทธิ์ของศัลยแพทย์ประจำวอร์ด เลือกรีเควสต์พยาบาลที่ฉันเห็นว่าถูกใจมาช่วยงานก็เท่านั้น” พายุเลิกคิ้ว ยิ้มร้ายกาจ “และฉันพนันได้เลยว่า... อีกไม่นานเธอจะต้องเป็นฝ่ายยอมตกลงรับข้อเสนอของฉันแน่”
“ไม่มีวันค่ะ!”
“งั้นก็คอยดู” พายุกระซิบชิดใบหูเล็ก ก่อนจะผละออกมายืนล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ “จำเอาไว้ว่านับตั้งแต่วันนี้ เธอคือพยาบาลประจำเคสวีไอพีของฉัน ทุกเคสที่ฉันผ่าตัด เธอต้องเข้าห้องผ่าตัดด้วย ทุกครั้งที่ฉันเดินวอร์ด เธอต้องมาเข็นชาร์ต... เตรียมตัวเข้าเวรควบจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเอาไว้ได้เลย ถ้าไม่ถอดใจลาออกไปซะก่อนนะ”
นายแพทย์หนุ่มทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ห้องพักแพทย์ ทิ้งให้พรีมยืนกำชาร์ตคนไข้ในมือแน่นจนข้อซีดขาว
คิดว่าจะเอาความเหนื่อยมาบีบให้ฉันยอมจำนนงั้นเหรอ... ฝันไปเถอะ!
พรีมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยสายตามุ่งมั่น ในเมื่อเขาอยากจะเล่นเกมประสาท สรรหางานหนักมาโยนใส่เธอ เธอก็จะทำให้เขาเห็นว่าพยาบาลอย่างเธออึดและทนทานแค่ไหน!
+++++++++++++++
หมอพายุคะ! นี่มันใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิดชัดๆ! 55555
ตอนพิเศษบรรยากาศภายในห้องแต่งตัวเจ้าสาวของโรงแรมหรูอบอวลไปด้วยความสุขและรอยยิ้ม ไอรินในชุดแต่งงานเปิดไหล่สีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกตัดเย็บมาอย่างประณีต กำลังนั่งมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ใบหน้าสวยเฉียบที่มักจะดูเคร่งขรึมในมาดผู้อำนวยการโรงพยาบาล วันนี้กลับถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีหวานละมุน ขับให้เธอดูสง่าและนุ่มนวลจนไม่อาจละสายตา“แกสวยมากเลยไอริน ฉันรับรองเลยว่าถ้าคุณศิระเห็น จะต้องตะลึงแน่ๆ”เสียงหวานใสของ ‘พรีม’ เพื่อนสนิทคนสวยที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งน้องสะใภ้ เอ่ยชมอย่างจริงใจ ขณะช่วยจัดระเบียบชายกระโปรงและผ้าคลุมเจ้าสาวให้เพื่อนรักอย่างทะนุถนอมไอรินหันมายิ้มกว้างให้พรีม “ขอบใจนะพรีม... เอาจริงๆ ฉันก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน”“ตื่นเต้นก็เรื่องปกตินี่ วันสำคัญที่สุดในชีวิตทั้งที” พรีมยิ้มให้กำลังใจแกร๊ก...บานประตูห้องพักเปิดออก พร้อมกับร่างสูงสง่าของ ‘หมอพายุ’ ศัลยแพทย์หนุ่มผู้เป็นน้องชายแท้ๆ ของไอรินก้าวเข้ามาด้านใน พายุอยู่ในชุดสูทสีเข้มดูหล่อเนี้ยบสมกับที่เป็นคุณพ่อบ้านสายคลั่งรัก เขาเดินตรงเข้ามาโอบเอวพรีมผู้เป็นภรรยาเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะหันไปมองพี่สาวที่นั่งอยู่หน้ากระจก“สว
ตอนที่ 16 (ตอนจบ)ความวุ่นวายในช่วงเช้าของโรงพยาบาล BGH ดูเบาบางลงไปมากเมื่อเทียบกับความรู้สึกโล่งใจของไอริน หญิงสาวก้าวลงจากรถสปอร์ตของศิระด้วยรอยยิ้ม หลังจากเคลียร์ใจกัน ซีอีโอหนุ่มก็กลับมารับหน้าที่สารถีส่วนตัวของเธออีกครั้งอย่างเปิดเผย“ตั้งใจทำงานนะครับ ผอ. เย็นนี้เดี๋ยวผมมารับไปทานข้าวที่บ้านคุณพ่อคุณแม่ของคุณ” ศิระเอ่ยบอกขณะเลื่อนกระจกรถลงมาส่งยิ้มอบอุ่นให้“เตรียมตัวตอบคำถามคุณพ่อให้ดีเถอะค่ะ รายนั้นเตรียมตึงใส่คุณแน่ๆ” ไอรินเย้ากลับเบาๆ แม้ในใจจะแอบกังวลอยู่บ้างศิระไม่ได้มีทีท่าหวั่นวิตก เขายักคิ้วให้เธออย่างมั่นใจ “ระดับผมแล้ว... รับรองว่าว่าที่พ่อตาต้องยอมยกธงขาวแน่นอนครับ”ไอรินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจให้กับความมั่นใจของเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าโรงพยาบาลไปเพื่อสะสางภารกิจสำคัญอย่างแรกของวันช่วงบ่าย ไอรินนัดหมอวินมาพูดคุยเป็นการส่วนตัวที่คาเฟ่ใต้โรงพยาบาล เพื่อเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจนเมื่อเครื่องดื่มถูกนำมาเสิร์ฟ ไอรินก็สูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเอ่ยเข้าเรื่องอย่างตรงไปตรงมา“พี่วินคะ ไอรินต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ สำหรับเรื่องที่บรรดาบอร์ดบริหารหรือคุณพ่อพยายามจับคู่ให้เรา...
ตอนที่ 15 สารภาพความในใจบานประตูไม้สีเข้มของห้องทำงานประธานบริษัทถูกผลักออกโดยฝีมือของมารดาศิระ หญิงวัยกลางคนเดินนำหน้าไอรินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานภายในห้องทำงานกว้างขวาง ศิระนั่งจมอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สภาพของเขาดูอิดโรย ขอบตาคล้ำอย่างคนอดนอนมาหลายคืน ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวน ทว่าเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามาพร้อมกับมารดาของตน ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ“แม่... แล้ว... ไอริน?” ศิระผุดลุกขึ้นยืน แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง“เซอร์ไพรส์จ้ะ!” มารดาของศิระเดินเอากล่องขนมไปวางบนโต๊ะรับแขก “แม่เจอหนูไอรินที่ล็อบบี้ข้างล่าง เลยชวนขึ้นมาด้วยกัน แอบคบกับ ผอ. คนสวยก็ไม่บอกแม่สักคำ ปล่อยให้แม่รู้เองได้ยังไงฮึ”ไอรินเดินตามเข้ามาเงียบๆ เธอลอบมองใบหน้าซูบเซียวของศิระด้วยความรู้สึกผิดปนสงสาร แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูดอะไรเพื่อปรับความเข้าใจ คุณแม่ก็หันกลับมามองหน้าเธออย่างพินิจพิเคราะห์ พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้“เอ๊ะ... แต่จะว่าไป...” หญิงวัยกลางคนหรี่ตามองไอรินสลับกับลูกชาย “มองใกล้ๆ แบบนี้ หนูไอรินหน้าตาคล้ายคุณหมอคนที่ผ่า
ตอนที่ 14 ทวงเขากลับคืนมาสามวันแล้ว... สามวันที่ศิระหายตัวไปจากวงโคจรชีวิตของไอรินอย่างสมบูรณ์แบบการประชุมติดตามความคืบหน้าของระบบเอไอภายในโรงพยาบาล BGH ในเช้าวันนี้ บรรยากาศเงียบเหงาและตึงเครียดกว่าปกติ ไอรินนั่งอยู่ตำแหน่งประธานการประชุม สายตาของเธอเอาแต่จดจ้องไปที่ประตูห้อง หวังลึกๆ ว่าชายหนุ่มในชุดสูทที่คุ้นตาจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมั่นใจเหมือนทุกครั้งทว่าคนที่เปิดประตูเข้ามากลับเป็น ‘คุณนพ’ ผู้ช่วยคนสนิทของศิระ“ต้องขออภัยที่รบกวนเวลาประชุมครับท่านผู้อำนวยการ พอดีช่วงนี้ท่านประธานศิระติดงานด่วนที่บริษัทแม่ยาวเลยครับ หลังจากนี้ผมจะเข้ามารับหน้าที่ประสานงานเรื่องระบบเฟสสุดท้ายแทนทั้งหมดครับ”คำชี้แจงอย่างเป็นทางการของคุณนพ ทำเอาหัวใจของไอรินหล่นวูบ ความหวังริบหรี่ที่จะได้เจอหน้าและอธิบายเรื่องราวทั้งหมดพังทลายลง เขาไม่ได้แค่หลบหน้า แต่เขากำลัง 'ถอยห่าง' ออกไปจากชีวิตของเธอตลอดการประชุม ไอรินต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการดึงสติให้อยู่กับรายงานบนหน้าจอ หลังจากปิดการประชุมและทุกคนทยอยออกจากห้องไป ผู้อำนวยการสาวตัดสินใจเอ่ยเรียกผู้ช่วยของชายหนุ่มเอาไว้“เดี๋ยวค่ะคุณนพ”นพชะงัก
ตอนที่ 13 อาจจะสูญเสียเขาไปจริงๆเช้าวันจันทร์ที่ความสดใสของวันหยุดสุดสัปดาห์ยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ไอรินก้าวเข้ามาในโรงพยาบาลด้วยใบหน้าที่ดูมีน้ำมีนวลและผ่องใสกว่าปกติ รอยยิ้มบางๆ ยังคงประดับอยู่บนมุมปากเมื่อนึกถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นในเพนต์เฮาส์ของศิระผู้อำนวยการสาวเดินเข้ามาในโซนห้องทำงานผู้บริหาร ทว่าความอารมณ์ดีทั้งหมดกลับต้องสะดุดลง เมื่อเห็นผู้เป็นบิดา นั่งรออยู่ที่โซฟารับรองในห้องทำงานของเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คุณพ่อ... มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ ถึงมารอไอรินแต่เช้าเลย” ไอรินวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจภาคินปรายตามองลูกสาว ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ “นั่งลงก่อนสิไอริน พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย... เรื่องภาพลักษณ์ของลูกในฐานะผู้อำนวยการ”ไอรินขมวดคิ้วเล็กน้อย ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามบิดา “เกิดอะไรขึ้นคะคุณพ่อ”“ช่วงนี้กรรมการบอร์ดหลายคนเริ่มตั้งคำถามเรื่องความสัมพันธ์ของลูกกับคุณศิระ” น้ำเสียงของภาคินจริงจังและเด็ดขาด “การที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลไปสนิทสนมกับคู่ค้าที่รับเหมาทำระบบเอไออย่างออกหน้าออกตา มันทำให้คนอื่นมองว่าลูกอาจจะมีผลประโยชน์ทับซ้อน ลูกรู้ใช่
ตอนที่ 12 ผมรักคุณนะไอรินเวลาผ่านไปเกือบสองเดือนนับตั้งแต่ทริปภูเก็ต ความสัมพันธ์ของไอรินและศิระพัฒนาไปไกลเกินกว่าคำว่าพันธมิตรทางธุรกิจ แม้ในเวลาทำงานไอรินจะยังคงรักษาระยะห่างในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาล แต่เมื่ออยู่นอกเวลางาน ศิระก็ทำหน้าที่คนรักได้อย่างไร้ที่ติ เขาทั้งสม่ำเสมอ เอาใจใส่ และแทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเธอจนไอรินขาดเขาไม่ได้อีกต่อไปเย็นวันเสาร์ที่ฝนโปรยปราย แทนที่จะออกไปทานอาหารค่ำที่ร้านหรูเหมือนทุกที ศิระกลับเสนอตัวชวนผู้อำนวยการสาวมาที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเขา โดยอ้างว่าอยากจะโชว์ฝีมือทำอาหารอิตาเลียนสูตรต้นตำรับให้เธอทานบรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์กว้างขวางอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนย ศิระในชุดเสื้อยืดสีขาวสบายๆ สวมผ้ากันเปื้อนสีเข้ม กำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาด้วยท่าทางทะมัดทะแมงผิดกับมาดซีอีโอที่เธอเคยเห็นไอรินในชุดเดรสยาวทรงเข้ารูปสีเบจที่ดูเรียบหรูแต่ผ่อนคลายสำหรับวันหยุด เดินเข้ามาในโซนเคาน์เตอร์ครัว หญิงสาวยืนมองแผ่นหลังของคนทำอาหารแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ เชฟศิระ” ไอรินเดินเข้าไปใกล้ ชะโงกหน้าดูซอสพาสต้าที่กำลังเดือดปุดๆศิระหันมายิ้







