เข้าสู่ระบบตอนที่ 7
เวลาแปดชั่วโมงของการเข้าเวรวันแรกผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับพยาบาลคนอื่น การหมดเวลาเวรอาจหมายถึงการได้กลับไปพักผ่อน แต่สำหรับ พรีม มันคือการนับถอยหลังสู่ลานประหารชัดๆ
“กลับก่อนนะพรีม พรุ่งนี้เจอกันจ้า” เสียงเพื่อนร่วมงานเอ่ยลาขณะเดินออกจากห้องเปลี่ยนชุด
“จ้ะ เดินทางปลอดภัยนะ” พรีมฝืนยิ้มตอบ พลางเก็บของใส่กระเป๋า
ร่างบางในชุดไปรเวทเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดายืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าวอร์ด ใจหนึ่งก็อยากจะวิ่งหนีกลับคอนโดให้รู้แล้วรู้รอด แต่คำขู่ที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของนายแพทย์หนุ่มยังคงดังก้องอยู่ในหัว
‘ถ้าฉันจัดการเคสเสร็จแล้วลงมาไม่เจอเธอ คงรู้ใช่ไหมว่าฉันมีสิทธิ์ทำอะไรกับตำแหน่งพยาบาลของเธอได้บ้าง’
เธอเพิ่งได้งานนี้ เธอไม่อยากตกงานตั้งแต่ยังไม่พ้นโปร!
“นึกว่าจะแอบหนีกลับไปแล้วซะอีก”
เสียงทุ้มเรียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาพรีมสะดุ้ง หญิงสาวหันขวับไปมองก็พบกับร่างสูงของพายุ เขาสะพายกระเป๋าเป้ใบเดียว เสื้อกาวน์ถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกรำไร ท่าทางดูสบายๆ แต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนพรีมต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว
“คะ... คุณหมอ”
“ตามมา” พายุออกคำสั่งสั้นๆ ไม่รอให้เธอปฏิเสธ เขาก็ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินนำหน้าไปทางลิฟต์ผู้บริหารทันที
พรีมเม้มปากแน่น ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวเท้าเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างจำยอม
บรรยากาศในลิฟต์เงียบสนิทจนน่าอึดอัด พายุไม่ได้กดลิฟต์ไปที่ชั้นล็อบบี้ แต่เขากดลงไปยังชั้น B2 ซึ่งเป็นลานจอดรถวีไอพีสำหรับผู้บริหารระดับสูงเท่านั้น
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก พายุก็เดินนำไปยังรถสปอร์ตสีดำที่จอดเด่นอยู่เพียงคันเดียวในโซนนั้น เขากดรีโมตปลดล็อกก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางเบาะข้างคนขับ
“ขึ้นรถ”
“เราจะคุยกันตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ” พรีมแย้งพลางกอดกระเป๋าสะพายแนบอก “ฉันไม่อยากกลับดึก”
“ฉันบอกให้ขึ้น ก็คือขึ้น พริมา อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ”
พรีมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สุดท้ายก็ต้องยอมเปิดประตูสอดตัวเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตสุดหรู ทันทีที่พายุก้าวขึ้นมานั่งฝั่งคนขับและปิดประตู บรรยากาศภายในรถก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาตลบอบอวลอยู่ภายในพื้นที่แคบๆ ยิ่งทำให้พรีมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันก็รีบพูดมาเถอะค่ะ” พรีมรวบรวมความกล้าเปิดบทสนทนา หันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่กำลังทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า
พายุหันมาสบตาเธอ แขนแกร่งข้างหนึ่งพาดไปกับพนักพิงเบาะของเธอ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนพรีมต้องเอนตัวหลบติดประตู
“เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนทำตัวเสียมารยาทใส่แบบที่เธอทำมาก่อน” น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยความอันตราย “ทิ้งฉันไว้บนเตียง แล้วหนีกลับไปหน้าตาเฉย... เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร”
“ฉัน... ฉันก็แค่ไม่อยากสานต่อ” พรีมตอบเสียงสั่น “เรื่องคืนนั้นมันเกิดจากความเมา เราสองคนพลาดกันทั้งคู่ ฉันเป็นฝ่ายเสียหายด้วยซ้ำที่ต้องเสีย... เอ่อ... เสียเปรียบให้คุณ ฉันยังไม่เรียกร้องอะไรเลย แล้วคุณจะมาเอาเรื่องอะไรกับฉันอีกคะ!”
“พลาดงั้นเหรอ?” พายุแค่นหัวเราะ รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปาก “ตอนที่เธอครางเรียกชื่อฉันอยู่ใต้ร่าง ฉันไม่เห็นว่าเธอจะดูเหมือนคน พลาด ตรงไหนเลยนะ... ที่สำคัญ ฉันเกลียดคนที่กล้าหักหน้าฉันที่สุด”
“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง! จะให้ฉันกราบขอโทษคุณตรงนี้เลยไหมล่ะ!” พรีมตอกกลับอย่างเหลืออด
ท่าทีพยศและสู้สายตานั้นไปกระตุกต่อมความอยากเอาชนะของนายแพทย์หนุ่มเข้าอย่างจัง
“กราบขอโทษมันง่ายไป” นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเอื้อมมาเชยคางมนของเธอให้เงยขึ้นสบตาเขาตรงๆ “ฉันว่าเราสองคน เข้ากันได้ดี บนเตียงนะ... เธอไม่สนใจจะสานต่อจริงๆ เหรอ พริมา”
พรีมเบิกตากว้าง ปัดมือเขาออกทันที “คุณหมายความว่ายังไง!”
“มาเป็นผู้หญิงของฉันสิ ฉันจะเลี้ยงดูเธอเอง” พายุยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อยากได้เท่าไหร่ก็เรียกมา ทั้งเงิน คอนโด หรือของแบรนด์เนม แลกกับการที่เธอคอยตอบสนองฉันเวลาที่ฉันต้องการ วิน วินทั้งคู่”
“คุณมันบ้าไปแล้ว! ฉันไม่ได้ขายตัวนะ!” พรีมตวาดลั่น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ได้มาหาเสี่ยเลี้ยง! ฉันไม่มีวันรับข้อเสนอบ้าๆ ของคุณเด็ดขาด!”
พายุมองคนหน้าหวานที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟด้วยความใจเย็น “อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ เก็บเอาไปคิดดูก่อน ข้อเสนอของฉันไม่ได้มีมาบ่อยๆ หรอกนะ”
“ทำไมต้องเป็นฉัน?” พรีมถามเสียงแข็ง จ้องหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ “คุณมีผู้หญิงสวยๆ ตั้งเยอะแยะที่พร้อมจะถวายตัวให้ ทำไมต้องมายุ่งกับฉันด้วย!”
พายุหรี่ตามอง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นมุมปาก “เพราะครั้งแรกของเธอมันทำฉันหงุดหงิด... การที่เธอทิ้งความบริสุทธิ์เอาไว้แล้วชิ่งหนีไป มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้ของเล่นมาแล้วยังเล่นไม่คุ้ม... ฉันก็แค่อยากครอบครองจนกว่าจะพอใจก็เท่านั้นแหละ”
คำพูดที่เห็นแก่ตัวและตีค่าเธอเป็นแค่ของเล่นทำเอาเส้นความอดทนของพรีมขาดผึง!
“คุณมันทุเรศที่สุด!”
พรีมด่าทิ้งท้าย ก่อนจะกระชากประตูรถสปอร์ตเปิดออก แล้วก้าวฉับๆ หนีไปทางลิฟต์อย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
ทิ้งให้นายแพทย์หนุ่มนั่งมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ
‘พยศแบบนี้สิ... ยิ่งน่าปราบให้อยู่หมัด!’
ตอนพิเศษบรรยากาศภายในห้องแต่งตัวเจ้าสาวของโรงแรมหรูอบอวลไปด้วยความสุขและรอยยิ้ม ไอรินในชุดแต่งงานเปิดไหล่สีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกตัดเย็บมาอย่างประณีต กำลังนั่งมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ใบหน้าสวยเฉียบที่มักจะดูเคร่งขรึมในมาดผู้อำนวยการโรงพยาบาล วันนี้กลับถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีหวานละมุน ขับให้เธอดูสง่าและนุ่มนวลจนไม่อาจละสายตา“แกสวยมากเลยไอริน ฉันรับรองเลยว่าถ้าคุณศิระเห็น จะต้องตะลึงแน่ๆ”เสียงหวานใสของ ‘พรีม’ เพื่อนสนิทคนสวยที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งน้องสะใภ้ เอ่ยชมอย่างจริงใจ ขณะช่วยจัดระเบียบชายกระโปรงและผ้าคลุมเจ้าสาวให้เพื่อนรักอย่างทะนุถนอมไอรินหันมายิ้มกว้างให้พรีม “ขอบใจนะพรีม... เอาจริงๆ ฉันก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน”“ตื่นเต้นก็เรื่องปกตินี่ วันสำคัญที่สุดในชีวิตทั้งที” พรีมยิ้มให้กำลังใจแกร๊ก...บานประตูห้องพักเปิดออก พร้อมกับร่างสูงสง่าของ ‘หมอพายุ’ ศัลยแพทย์หนุ่มผู้เป็นน้องชายแท้ๆ ของไอรินก้าวเข้ามาด้านใน พายุอยู่ในชุดสูทสีเข้มดูหล่อเนี้ยบสมกับที่เป็นคุณพ่อบ้านสายคลั่งรัก เขาเดินตรงเข้ามาโอบเอวพรีมผู้เป็นภรรยาเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะหันไปมองพี่สาวที่นั่งอยู่หน้ากระจก“สว
ตอนที่ 16 (ตอนจบ)ความวุ่นวายในช่วงเช้าของโรงพยาบาล BGH ดูเบาบางลงไปมากเมื่อเทียบกับความรู้สึกโล่งใจของไอริน หญิงสาวก้าวลงจากรถสปอร์ตของศิระด้วยรอยยิ้ม หลังจากเคลียร์ใจกัน ซีอีโอหนุ่มก็กลับมารับหน้าที่สารถีส่วนตัวของเธออีกครั้งอย่างเปิดเผย“ตั้งใจทำงานนะครับ ผอ. เย็นนี้เดี๋ยวผมมารับไปทานข้าวที่บ้านคุณพ่อคุณแม่ของคุณ” ศิระเอ่ยบอกขณะเลื่อนกระจกรถลงมาส่งยิ้มอบอุ่นให้“เตรียมตัวตอบคำถามคุณพ่อให้ดีเถอะค่ะ รายนั้นเตรียมตึงใส่คุณแน่ๆ” ไอรินเย้ากลับเบาๆ แม้ในใจจะแอบกังวลอยู่บ้างศิระไม่ได้มีทีท่าหวั่นวิตก เขายักคิ้วให้เธออย่างมั่นใจ “ระดับผมแล้ว... รับรองว่าว่าที่พ่อตาต้องยอมยกธงขาวแน่นอนครับ”ไอรินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจให้กับความมั่นใจของเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าโรงพยาบาลไปเพื่อสะสางภารกิจสำคัญอย่างแรกของวันช่วงบ่าย ไอรินนัดหมอวินมาพูดคุยเป็นการส่วนตัวที่คาเฟ่ใต้โรงพยาบาล เพื่อเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจนเมื่อเครื่องดื่มถูกนำมาเสิร์ฟ ไอรินก็สูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเอ่ยเข้าเรื่องอย่างตรงไปตรงมา“พี่วินคะ ไอรินต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ สำหรับเรื่องที่บรรดาบอร์ดบริหารหรือคุณพ่อพยายามจับคู่ให้เรา...
ตอนที่ 15 สารภาพความในใจบานประตูไม้สีเข้มของห้องทำงานประธานบริษัทถูกผลักออกโดยฝีมือของมารดาศิระ หญิงวัยกลางคนเดินนำหน้าไอรินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานภายในห้องทำงานกว้างขวาง ศิระนั่งจมอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สภาพของเขาดูอิดโรย ขอบตาคล้ำอย่างคนอดนอนมาหลายคืน ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวน ทว่าเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามาพร้อมกับมารดาของตน ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ“แม่... แล้ว... ไอริน?” ศิระผุดลุกขึ้นยืน แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง“เซอร์ไพรส์จ้ะ!” มารดาของศิระเดินเอากล่องขนมไปวางบนโต๊ะรับแขก “แม่เจอหนูไอรินที่ล็อบบี้ข้างล่าง เลยชวนขึ้นมาด้วยกัน แอบคบกับ ผอ. คนสวยก็ไม่บอกแม่สักคำ ปล่อยให้แม่รู้เองได้ยังไงฮึ”ไอรินเดินตามเข้ามาเงียบๆ เธอลอบมองใบหน้าซูบเซียวของศิระด้วยความรู้สึกผิดปนสงสาร แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูดอะไรเพื่อปรับความเข้าใจ คุณแม่ก็หันกลับมามองหน้าเธออย่างพินิจพิเคราะห์ พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้“เอ๊ะ... แต่จะว่าไป...” หญิงวัยกลางคนหรี่ตามองไอรินสลับกับลูกชาย “มองใกล้ๆ แบบนี้ หนูไอรินหน้าตาคล้ายคุณหมอคนที่ผ่า
ตอนที่ 14 ทวงเขากลับคืนมาสามวันแล้ว... สามวันที่ศิระหายตัวไปจากวงโคจรชีวิตของไอรินอย่างสมบูรณ์แบบการประชุมติดตามความคืบหน้าของระบบเอไอภายในโรงพยาบาล BGH ในเช้าวันนี้ บรรยากาศเงียบเหงาและตึงเครียดกว่าปกติ ไอรินนั่งอยู่ตำแหน่งประธานการประชุม สายตาของเธอเอาแต่จดจ้องไปที่ประตูห้อง หวังลึกๆ ว่าชายหนุ่มในชุดสูทที่คุ้นตาจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมั่นใจเหมือนทุกครั้งทว่าคนที่เปิดประตูเข้ามากลับเป็น ‘คุณนพ’ ผู้ช่วยคนสนิทของศิระ“ต้องขออภัยที่รบกวนเวลาประชุมครับท่านผู้อำนวยการ พอดีช่วงนี้ท่านประธานศิระติดงานด่วนที่บริษัทแม่ยาวเลยครับ หลังจากนี้ผมจะเข้ามารับหน้าที่ประสานงานเรื่องระบบเฟสสุดท้ายแทนทั้งหมดครับ”คำชี้แจงอย่างเป็นทางการของคุณนพ ทำเอาหัวใจของไอรินหล่นวูบ ความหวังริบหรี่ที่จะได้เจอหน้าและอธิบายเรื่องราวทั้งหมดพังทลายลง เขาไม่ได้แค่หลบหน้า แต่เขากำลัง 'ถอยห่าง' ออกไปจากชีวิตของเธอตลอดการประชุม ไอรินต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการดึงสติให้อยู่กับรายงานบนหน้าจอ หลังจากปิดการประชุมและทุกคนทยอยออกจากห้องไป ผู้อำนวยการสาวตัดสินใจเอ่ยเรียกผู้ช่วยของชายหนุ่มเอาไว้“เดี๋ยวค่ะคุณนพ”นพชะงัก
ตอนที่ 13 อาจจะสูญเสียเขาไปจริงๆเช้าวันจันทร์ที่ความสดใสของวันหยุดสุดสัปดาห์ยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ไอรินก้าวเข้ามาในโรงพยาบาลด้วยใบหน้าที่ดูมีน้ำมีนวลและผ่องใสกว่าปกติ รอยยิ้มบางๆ ยังคงประดับอยู่บนมุมปากเมื่อนึกถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นในเพนต์เฮาส์ของศิระผู้อำนวยการสาวเดินเข้ามาในโซนห้องทำงานผู้บริหาร ทว่าความอารมณ์ดีทั้งหมดกลับต้องสะดุดลง เมื่อเห็นผู้เป็นบิดา นั่งรออยู่ที่โซฟารับรองในห้องทำงานของเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คุณพ่อ... มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ ถึงมารอไอรินแต่เช้าเลย” ไอรินวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจภาคินปรายตามองลูกสาว ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ “นั่งลงก่อนสิไอริน พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย... เรื่องภาพลักษณ์ของลูกในฐานะผู้อำนวยการ”ไอรินขมวดคิ้วเล็กน้อย ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามบิดา “เกิดอะไรขึ้นคะคุณพ่อ”“ช่วงนี้กรรมการบอร์ดหลายคนเริ่มตั้งคำถามเรื่องความสัมพันธ์ของลูกกับคุณศิระ” น้ำเสียงของภาคินจริงจังและเด็ดขาด “การที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลไปสนิทสนมกับคู่ค้าที่รับเหมาทำระบบเอไออย่างออกหน้าออกตา มันทำให้คนอื่นมองว่าลูกอาจจะมีผลประโยชน์ทับซ้อน ลูกรู้ใช่
ตอนที่ 12 ผมรักคุณนะไอรินเวลาผ่านไปเกือบสองเดือนนับตั้งแต่ทริปภูเก็ต ความสัมพันธ์ของไอรินและศิระพัฒนาไปไกลเกินกว่าคำว่าพันธมิตรทางธุรกิจ แม้ในเวลาทำงานไอรินจะยังคงรักษาระยะห่างในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาล แต่เมื่ออยู่นอกเวลางาน ศิระก็ทำหน้าที่คนรักได้อย่างไร้ที่ติ เขาทั้งสม่ำเสมอ เอาใจใส่ และแทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเธอจนไอรินขาดเขาไม่ได้อีกต่อไปเย็นวันเสาร์ที่ฝนโปรยปราย แทนที่จะออกไปทานอาหารค่ำที่ร้านหรูเหมือนทุกที ศิระกลับเสนอตัวชวนผู้อำนวยการสาวมาที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเขา โดยอ้างว่าอยากจะโชว์ฝีมือทำอาหารอิตาเลียนสูตรต้นตำรับให้เธอทานบรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์กว้างขวางอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนย ศิระในชุดเสื้อยืดสีขาวสบายๆ สวมผ้ากันเปื้อนสีเข้ม กำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาด้วยท่าทางทะมัดทะแมงผิดกับมาดซีอีโอที่เธอเคยเห็นไอรินในชุดเดรสยาวทรงเข้ารูปสีเบจที่ดูเรียบหรูแต่ผ่อนคลายสำหรับวันหยุด เดินเข้ามาในโซนเคาน์เตอร์ครัว หญิงสาวยืนมองแผ่นหลังของคนทำอาหารแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ เชฟศิระ” ไอรินเดินเข้าไปใกล้ ชะโงกหน้าดูซอสพาสต้าที่กำลังเดือดปุดๆศิระหันมายิ้







![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)