Masuk
กรี๊ด!
ร่างเล็กตื่นมาพร้อมเสียงกรีดร้องตกใจ เมื่อเห็นสภาพตัวเองเปลือยเปล่าและยังไม่พอคนที่นอนข้างๆ คือท่านประธานตัวร้ายของเธอด้วย ยิ่งไปกว่านั้นเท้าของเธอก็เร็วเหลือเกินยกถีบเขากลิ้งตกเตียงนอนนุ่มทันทีด้วยความตกใจระคนโกรธ
ตุ๊บ!
โอ้ย!
ร่างใหญ่กลิ้งไถลตกลงไปกองกับพื้นพร้อมเสียงร้องจุกเจ็บ เมื่อร่างใหญ่กระแทกกับพื้นห้องแบบไม่ทันได้ตั้งตัว
“เธอทำบ้าอะไรของเธอพอใจ” เสียงห้าวตะโกนถามเจ้าของเท้าที่ถีบตัวเองกลิ้งไถลตกเตียงทันทีด้วยความขึงโกรธพร้อมลุกขึ้นลูบสะโพกที่กระแทกพื้นของตัวเองไปมาด้วยความเจ็บร้าว พลางนึกในใจว่ามันอาจจะหักหรือกระดูกเคลื่อนก็ได้
“แล้วท่านประธานทำอะไรฉัน” เธอร้องถามเขาพร้อมกับยกมือปิดตา เมื่อเห็นว่าท่านประธานหนุ่มไม่ได้เหนียมอายร่างเปลือยของตัวเองในตอนนี้
“ก็แค่นอนด้วยกันเอง คิดมากอะไรกัน” เขาตอบกลับสั้นๆ แล้วเดินพาร่างเปลือยตัวเองไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่ให้เรียบร้อย เพียงเวลาไม่นานประธานหนุ่ม อาชา ศรสุรีย์ หรือ อาชา วัย 32 ปี ก็แต่งตัวเรียบร้อย ร่างสูงใหญ่แม้จะอยู่ในชุดไหนก็ดูดี บวกกับหน้าตาที่ดีมากแล้วยิ่งทำให้ใจของสาวไร้เดียงสาอย่างพอใจ เปี่ยมสุข หรือพอใจ วัย 26 ปี เต้นสั่นผิดจังหวะ เธอทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาของเขา เมื่อวานนี้เลขาของเขาติดงานสำคัญเลยให้เธอที่เป็นผู้ช่วยมาดูแลเขาแทน แล้วก็เกิดเรื่องอย่างที่เห็นตอนนี้ คือเธอกับท่านประธานนอนบนเตียงเดียวกัน แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไงหล่อนงงไปหมดแล้วตอนนี้
“แค่นอนด้วยกัน ท่านประธานพูดมาได้ยังไง ดิฉันเสียหายรู้บ้างไหมคะ”
“อยากได้เงินเท่าไหร่ก็บอกมาสิ พูดมากน่ารำคาญ ทำเรื่องเบิกจ่ายเงินที่บริษัทเลยนะว่าค่าตัวเธอเดี๋ยวฉันรีบเซ็นอนุมัติให้ อย่าพูดอะไรมากมันน่ารำคาญ” พูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที เขาไม่คิดจะสนใจเธออยู่แล้ว แต่ก็งงว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน ส่วนพอใจก็ได้แต่กำมือแน่นเมื่อเหลือตัวคนเดียว หล่อนเกลียดที่สุดผู้ชายคนนี้ ทำไมต้องมาเจอแบบนี้ด้วยล่ะ
“ฉันจะลาออก!” นั่นคือคำพูดที่เธอพูดกับตัวเองก่อนจะพาร่างบอบช้ำที่เจ็บร้าวกลางหว่างขาตัวเองลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวออกจากโรงแรมแห่งนี้ไป ทุกอย่างจะเป็นเพียงฝันร้ายชั่วข้ามคืนเท่านั้นสำหรับหล่อน
จากเรื่องราวในวันนั้นพอใจก็ตัดสินใจลาออก เธอมายื่นซองขาวให้กับหัวหน้าตัวเองที่เป็นเลขาส่วนตัวของท่านประธานทันที แต่ว่าคุณจารุวรรณก็ไม่ได้รับซองเพราะว่าท่านประธานของนางนั้นต้องการจะพูดคุยกับลูกน้องของนางเป็นการส่วนตัว อาชาเป็นทายาทรุ่นที่ 10 ของ บริษัทส่งออกอาหารอบแห้งไปยังต่างประเทศ และมีหลายสาขาทั่วโลกก็ว่าได้ และตอนนี้กำลังขยายธุรกิจไปที่แถบยุโรป
“ทำไมพอใจต้องไปพบท่านประธานด้วยคะ พอใจยื่นใบลาออกกับพี่ก็น่าจะหมดเรื่องแล้วนะคะ” เธอกลอกตาถามหัวหน้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ
“เข้าไปคุยกับท่านประธานเถอะ อย่าปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานมันไม่ดี แล้วท่านประธานก็นั่งรอเราตั้งแต่เช้าแล้วด้วย...ว่าแต่เมื่อวานไม่สบายเป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นหรือยัง” นางถามหญิงสาวกลับด้วยความเป็นห่วง
“ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ”
“อือ แล้วทำไมถึงอยากลาออก”
“คือว่า...เดี๋ยวพอใจไปพบท่านประธานก่อนนะคะ ส่วนซองขาวพอใจขอยื่นกับท่านประธานเองนะคะ”
“อือ ไปเถอะ ท่านรอนานแล้ว พี่จะออกไปทานข้าวแล้ว มีงานอะไรก็ช่วยรับแทนพี่ก่อนนะ วันนี้ตั้งแต่เช้าพี่ยังไม่ได้ทานข้าวเลย นี่ก็ว่าจะออกไปพักก่อนเวลาเที่ยงน่ะ”
“ได้ค่ะ” แล้วทั้งสองก็แยกกันเดินคนละทาง พอใจเปิดผลักประตูใหญ่ห้องทำงานของท่านประธาน แล้วก็พาร่างบอบบางของตัวเองเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับสายตาของชายหนุ่มที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว
“สวัสดีค่ะท่านประธาน”
“เนี่ยคือคำทักทายผัวตัวเองเหรอ? ” อาชาเอ่ยเสียงเรียบนิ่งขรึมไว้มาดเหมือนทุกครั้ง แต่คำพูดของเขามันจี้ใจดำของพอใจเหลือเกิน เจ้าหล่อนเดินสาวเท้าเร็วๆ ไปฟาดมือทุบโต๊ะทำงานเขาทันที
ปัง!
“อย่ามาพูดกับดิฉันแบบนี้นะคะท่านประธาน ดิฉันไม่ใช่เมียคุณ”
“เหรอ? แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ล่ะ ตื่นมาแล้วเราไม่ใส่เสื้อผ้ากัน และฉันก็จำได้ดีว่าเธอสวยแค่ไหน ใครจะคิดแค่เหล้าอึกเดียวจะทำให้เธอเมาขนาดนั้น ยั่วฉันจนฉันอดใจไม่ไหวพาเข้าโรงแรม” เขาตอบกลับพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากแล้วลุก เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนด้านหลังคนตัวเล็กแล้วใช้สองมือเท้าหยันขอบโต๊ะทำงานกักร่างเล็กที่หันหน้ามาเผชิญหน้ากับตนเองไว้กับโต๊ะทำงานไม่ให้หนีไปไหน
“คุณทำอะไรน่ะ” เธอดันอกของเขาไว้ไม่ให้โน้มคร่อมลงมาหาตัวเอง
“แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ ผัวเมียใกล้กัน อยู่กันสองต่อสองแล้วจะทำอะไรล่ะ”
“อย่านะ ดิฉันไม่มีทางพลาดแบบคืนนั้นแล้ว คืนนั้นแค่เมา ตอนนี้ฉันไม่เมาและฉันจะมาลาออกด้วยค่ะ” เธอยกซองขาวมาส่งให้เขา ส่วนอาชาก็ผละมือข้างหนึ่งมารับซองขาวในมือเล็ก
“ลาออกเพื่อจะเลื่อนขั้นมาเป็นเมียท่านประธานเป็นความคิดที่ดีนะพอใจ ฉันชอบ”
“แต่ดิฉันเกลียดได้ยินไหม” เธอโต้สวนกลับทันควัน
หึหึ
“ปากดี งั้นก็ลองเอากันในห้องทำงานดีไหมล่ะ จะได้รู้ว่าเมียน่ะควรสงบเสงี่ยมเจียมตัวยังไงเวลาอยู่กับผัว ผัวไม่ชอบเมียดื้อรู้ไหม”
“ทะ...ท่านประธานหมายความว่ายังไงคะ?” เธอถามเสียงสั่นใสซื่อ
หึหึ
โรมไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือหุ่นของคนที่เพิ่งคลอดลูกมาได้สองเดือน เอวเป็นเอว เต้าเป็นเต้า เห็นแล้วยั่วสวาทเป็นบ้า จนเขาอยากขย่มแรงๆ และขบเม้มแสดงความเป็นเจ้าของทั่วร่างขาวเนียนของเธอ “สวยมากทูนหัวของพี่ ฝนรู้ไหมว่าฝนเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ไม่ว่าตอนท้องหรือตอนไม่ท้อง ฝนก็สวย” เขารีบจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองโยนกองรวมกับเสื้อผ้าของฝนที่ตนเองจัดการกระชากปลดเปลื้องออกก่อนหน้านี้ทันที “พี่โรมพูดเกินไปแล้วค่ะ” “พี่พูดจริงๆ ทูนหัว” เขาพูดพร้อมตวัดลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองแล้วโถมตัวลงไปนอนแทรกกลางหว่างขาเล็กที่เปิดอ้ากว้างให้ตนเองเข้าหา “อื้อ...พี่โรมเบาๆ ค่ะ อ่า...” ฝนร้องครางเสียวออกมาเมื่อสามีก้มหน้าหาความเป็นสาวโหนกนูนตนเองพร้อมกับดูดเม้มเม็ดเกสรตนเองหนักหน่วงจนเธอเสียวสะท้านไปทั้งร่าง “อ่า...ก็พี่คิดถึงนี่ อื้
ฝนมองดูลูกน้อยที่แม่สามีอุ้มออกไปเดินเล่นที่สวนนอกบ้านกับคุณอาของตนเองที่มาช่วยเลี้ยงลูกตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่บ้านตนเอง ส่วนพ่อตัวเองกับพ่อสามีนั้น ทั้งสองนั่งจิบชากันในห้องหนังสือ “พี่โรมมีอะไรจะคุยกับฝนคะ ตัดสินใจได้แล้วใช่ไหมคะ” เธอถามสามีที่นั่งโซฟาในห้องนั่งเล่นตรงข้ามตนเอง “ตัดสินใจอะไรอีก พี่บอกไปแล้วนะว่าไม่หย่า” โรมตอบเสียงหนักแน่นแล้วลุกขึ้นเดินมานั่งเบียดเธอที่นั่งโซฟาตัวเล็กอยู่ “พี่โรมจะทำอะไรคะ” เธอจะลุกหนี แต่ก็ช้ากว่าพ่อของลูก เขาตวัดกางแขนโอบกอดรั้งเธอไว้ไม่ยอมให้เธอลุกหนี “ฝนบอกว่าชีวิตคู่เราไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก งั้นเราก็มาทำให้มันเริ่มต้นใหม่จากความรักดีไหม” “พี่โรมพูดอะไรคะ ฝนไม่เข้าใจ” “พี่จะบอกว่าเรามาทำความรู้จักกันใ
“อย่าบังคับให้ฝนต้องใช้อำนาจของศาลเลยนะคะ เราควรจากกันด้วยดี เพราะยังไงเราก็จะเลี้ยงโอบบุญด้วยกัน” “ฝนมีคนอื่นใช่ไหม?” “จะให้ฝนเอาเวลาไหนไปมีคนอื่นคะ วันๆ ก็อยู่แต่บริษัท กลับมาก็อยู่กับพี่ และตอนนี้ก็เป็นแม่ลูกอ่อน ใครจะมาสนใจฝน” “โกหก! พี่ไม่หย่า!” แล้วเขาก็ฉีกแบบฟอร์มเอกสารที่เธอกรอกเสร็จทิ้งลงกับพื้น “งั้นก็แยกกันอยู่สักพักค่ะ ฝนจะพาโอบบุญไปอยู่บ้านฝน และคุณแม่กับคุณพ่อก็อนุญาตแล้ว” “พี่ไม่ให้ไป!” เขาคว้าจับแขนเล็กดึงกระชากเข้ามาหาตนเอง “เจ็บนะพี่โรม!” “คิดจะทิ้งพี่ไปง่ายๆ แบบนี้งั้นเหรอ ไม่มีทาง!” “ก็ในเมื่อไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก เร
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาต้องการแก้แค้นแฟนเก่าของเขา ฝนมองดูหน้าของคนที่นอนข้างตนเองแล้วก็ขยับพลิกตัวนอนหันหลังให้คนตัวโตแล้วปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมาเบาๆ ส่วนคนที่หลับสนิทก็ขยับตัวเคลื่อนไหวตามสวมกอดเธอจากด้านหลังเหมือนทุกครั้งที่เธอขยับหนี เขาจะขยับตามมากอดเสมอ อุแว้! อุแว้! อุแว้! บ้านสหทรัพย์มีเสียงเด็กดังทุกวัน และทำให้คุณปู่ คุณย่า คุณตาและคุณอาพากันตื่นเต้นกับเสียงดังของเด็กน้อย ตอนนี้เด็กชายโอบบุญ สหทรัพย์ อายุหนึ่งเดือน คุณตาก็แวะเวียนมาหาหลานชายทุกวัน ส่วนคุณพ่อมือใหม่แทบไม่อยากไปทำงาน อยากอยู่บ้านช่วยภรรยาเลี้ยงลูกชาย วันนี้ก็กลับบ้านตั้งแต่บ่ายโมงเพื่อมาช่วยฝนเลี้ยงเจ้าตัวเล็กของตัวเอง ตอนนี้เขาดีใจมากที่ผู้หญิงที่ตนเองแต่งงานและมีลูกด้วยคือฝนไม่ใช่แพร “ลูกร้องอีกแล้วเหรอฝน?” “ค่ะ เดี๋ยวก็หยุดค่
“ไม่มีความจำเป็นที่พี่ต้องแต่งเรื่องมาโกหกแพร” เขาปัดมือที่จับแขนตัวเองออกพร้อมกับที่คนท้องโตเดินมาหาเขา “ทำไมยังไม่ไปอีกคะพี่โรม” ฝนเห็นเขายังอยู่หน้าห้องและคุยกับใครก็ไม่รู้จึงเดินเข้ามาถาม “แนะนำหน่อยนะ นี่ฝนเมียพี่ เมียที่พี่แต่งงานจดทะเบียนสมรสด้วย เราอยู่ด้วยกันจะครบปีแล้ว” เขาตวัดแขนไปโอบกอดคนท้องโตแล้วแนะนำให้กับแพรได้รู้จัก “ไม่จริงใช่ไหมคะพี่โรม พี่โรมแค่แกล้งแพร” “ทำไมพี่ต้องแกล้งแพร มีเหตุผลอะไรให้พี่ต้องแต่งเรื่องมาแกล้งด้วย” ฝนได้แต่ยืนนิ่งแหงนหน้ามองหน้าสามีที่ตอนนี้มองผู้หญิงตรงหน้าเขาอยู่ เธอไม่คิดว่าเขาจะแนะนำเธอกับอีกฝ่ายแบบนี้ “ไม่จริง หลายเดือนที่เราโทรคุยกัน วิดีโคคอลหากัน พี่โรมก็ปกติ ไม่มีทาง แพรไม่
หล่อนกลับมาเมืองไทยได้สองอาทิตย์ แต่แฟนหนุ่มไม่ค่อยสนใจ ไม่มาค้างด้วยสักคืน ไม่อยากคิดไปเองว่าเขาทำตัวห่างเหิน เขาเปลี่ยนไป แล้วทำไมเขาถึงไม่มาค้างด้วยล่ะ ทำไมเขาชอบอ้างนั่นนี่ตลอด พอไปหาที่บริษัทก็ถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ จากพนักงานที่บริษัทของเขา “พี่โรมขา วันนี้มาค้างกับแพรนะคะ” มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตอบแฟนสาวที่เดินควงแขนตัวเอง ตั้งแต่กลับมาเจ้าหล่อนพยายามชักชวนให้ไปค้างด้วยทุกวัน แต่เขาก็ปฏิเสธ รอดมาได้ทุกครั้ง และวันนี้ก็เช่นกัน เขาจะทิ้งคนท้องแก่ใกล้คลอดไปอยู่กับผู้หญิงทรยศคนนี้ได้ยังไงกัน “เดี๋ยวตอนเย็นพี่บอกอีกทีนะ ตอนนี้เราไปชอปปิงกันดีกว่า นั่นแบรนด์ที่แพรชอบนี่” โรมมองไปทางร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูที่อยู่ตรงหน้า “พี่โรมซื้อให้แพรนะคะ” “แน่นอน พี่จ่ายให้ แพรอยากได้ชุดไหน ราคาเท่าไหร่ก็เลือกได้ตา
ยืนถกเถียงฉุดกระชากกันไปมาอยู่นานแต่สุดท้ายแล้วพอใจก็ไปไหนไม่รอด เธอถูกเขายกอุ้มขึ้นมายังห้องนอนใหญ่ของเขาพร้อมกับที่เขาโยนเธอไปกับเตียงนุ่มแล้วตามด้วยตัวเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วมาคร่อมทับกดร่างเธอไว้กับเตียงด้วยกลัวว่าเธอจะกระโดดหนีจากเตียง “อื้อ คุณมันละ...” ท้ายประโยคกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อ
พั่บ! พั่บ! พั่บ!“อือ ร้อน พอใจไม่ไหวแล้วท่านประธาน อ่า ไม่ไหวแล้ว อ่ะ อ่อย อื้อ”“โอว์ ฉันก็ไม่ไหวแล้วเมียจ๋า อ่า ดีเหลือเกิน เธอตอดรัดฉันแรงมากพอใจ อ่า พอใจเสียวเหลือเกินทูนหัว อ่า เสียว โอว์”ความงามของพอใจกำลังตอดรัดเขาหนักหน่วง เขาสอดเร่าเอวซอยถี่และเพียงเวลาไม่นานความสุขก็มาโอบกอดเขาและเธอพร
พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงกระทบเนื้อของทั้งคู่ดังหนักหน่วงบวกประสานกับเสียงขาโต๊ะทำงานใหญ่ที่ไหวโยกตามแรงโยกเร่าของประธานหนุ่มกับผู้ช่วยเลขาบนโต๊ะ และยิ่งไปกว่านั้นสองมือใหญ่ก็กอบกุมสองเต้าปล่อยร่างน้อยบิดเอวพลิ้วไหวไปกับทำงานจนตอนนี้ข้าวของตกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นไปหมด เพล้ง!
“ใสซื่อจริงๆ พอใจ คืนนั้นฉันจำได้ทุกซอกทุกมุมของเธอนะพอใจ และฉันก็อยากได้อีกด้วยตอนนี้ เธอทำให้ฉันหลงรู้ไหม” มือใหญ่โยนซองสีขาวในมือทิ้งไปด้านหลังพร้อมนำมือมาลูบไล้แก้มนวลเนียนไล้มายังลำคอระหงที่หดห่อคอหนีมือใหญ่ตัวเอง “ยะ...อย่าทำอะไรบ้าๆ นะท่านประธาน วันนี้ฉันมาลาออกเพื่อไปหางานใหม่







