ตอบแทนแม้หัวใจจะยังเจ็บปวด

ตอนที่ 2

ตอบแทนแม้หัวใจจะยังเจ็บปวด

“วันนี้เสี่ยอุดมเดินทางมาหาผมถึงที่บริษัทคงต้องเป็นข่าวดีแน่ ๆ ใช่ไหมครับ”

ศิลาเสี่ยหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงไม่มีใครรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาเป็นใครมาจากไหนรู้แค่เพียงว่าเขาเป็นลูกชายบุญธรรมของเสี่ยขจรผู้มีธุรกิจหลายอย่างและมีอิทธิพลเป็นมาเฟียแห่งลุ่มน้ำเจ้าพระยาซึ่งตอนนี้เสี่ยขจรได้จากไปพร้อมกับทิ้งมรดกพันล้านไว้ให้ลูกชายนอกสายเลือด

“แน่นอนครับแต่ผมแค่ต้องการมาคุยข้อตกลงของเราพร้อมทำสัญญาให้แน่ชัดก่อนว่าถ้าลูกสาวของผมแต่งงานกับคุณแล้วบ้านกับที่ดินจะต้องกลับมาเป็นของผมทันที”

อุดมเองด้วยความที่เขาก็เป็นคนที่ร้อยเล่ห์เขาจึงไม่ไว้ใจและเชื่อใจในตัวศิลาจึงต้องการที่จะทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรเพราะการแต่งงานครั้งนี้เขาต้องการสมบัติทุกอย่างกลับคืนมา 

“ผมเตรียมสัญญาไว้แล้วลองอ่านดูนะครับ”

ศิลาเองก็ต้องการทำทุกอย่างให้มีหลักฐานเป็นที่แน่นอนเขาจึงเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วสัญญาฉบับนี้มันต้องเป็นประโยชน์กับเขามากที่สุดเขาจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายที่เขียนมันขึ้นมาด้วยตัวเอง

“ทำไมให้เวลาน้อยแบบนี้ สายป่านเองก็ยังเรียนไม่จบเหลืออีกแค่ปีเดียวแต่ในสัญญาคุณระบุไว้ชัดเจนว่าทุกอย่างต้องเกิดขึ้นภายในปีนี้ซึ่งมันก็เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนเท่านั้น”

อุดมอ่านสัญญาอย่างละเอียดเขาโวยวายขึ้นมาทันทีเพราะเหลือเวลาอีกแค่สองเดือนที่เขาจะต้องจัดการให้สายป่านยอมแต่งงานซึ่งตอนนี้เขายังไม่ได้เริ่มเอ่ยปากกับลูกสาวเลยสักคำจึงกลัวว่าเวลาที่ศิลาให้อาจจะน้อยเกินไปและมันอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาต้องสูญเสียบ้านและที่ดินให้เสี่ยคราวลูกซึ่งเขาจะไม่มีทางยอมเด็ดขาด

“ความจริงแล้วผมมีสิทธิ์ยึดทุกอย่างที่คุณเอามาจำนองไว้ตั้งแต่ต้นปีแต่นี่ผมก็ยืดเวลาให้ถึงปลายปีแล้วนะถ้าคุณยังไม่พอใจก็ฉีกสัญญาทิ้งแล้วก็กลับไปเก็บข้าวเก็บของย้ายออกจากบ้านและที่ดินที่มันกำลังจะเป็นของผมได้เลย”

มาเฟียหนุ่มไม่แสดงท่าทางยินดียินร้ายใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะตอนนี้เขากำลังถือไพ่เหนือกว่าสมบัติทั้งสองชิ้นไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มอยากได้แต่สิ่งที่ศิลาต้องการจะเห็นคือความย่อยยับสิ้นเนื้อประดาตัวของเสี่ยอุดมผู้ที่ทำให้แม่ของเขาต้องอับอายจนตรอมใจตาย

ศิลาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของนารีซึ่งเมื่อครั้งที่เขายังอายุได้แค่เพียงไม่กี่ปีแม่ของเขาถูกอุดมส่งลูกน้องมาเพื่อจะขืนใจและถ่ายรูปไว้เพื่อเป็นหลักฐานให้แม่ของเขายอมขายที่ดินซึ่งกำลังจะมีถนนตัดผ่านให้ในราคาที่ถูกแต่ลูกน้องของอุดมกลับเลือกที่จะแค่ทำร้ายและไม่ขืนใจตามที่เจ้านายต้องการแต่ก็ไม่มีใครเชื่อสังคมต่างประณามว่านารีถูกข่มขืนจึงทำให้แม่ของเขาตรอมใจและจากไปอย่างไม่มีวันกลับในเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปี ซึ่งหลังจากนั้นชีวิตของศิลาก็เหมือนดังในละครเมื่อเสี่ยขจรตัดสินใจรับเขาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเป็นลูกบุญธรรมและนับจากนั้นชายหนุ่มก็ตั้งใจมาตลอดว่าจะต้องล้างแค้นให้กับแม่ของเขาให้ได้

“ผมขอเลื่อนไปอีกสัก 2 เดือนได้ไหมอย่างน้อยก็ให้สายป่านได้สอบก่อน”

“ถ้ามีปัญหามากผมว่าคุณกลับไปย้ายทุกอย่างออกจากบ้านและไปให้ไกลจากผมจะดีกว่า ลูกสาวของคุณจะได้แต่งงานกับคนดี อย่างผมไม่เห็นมีอะไรที่จะต้องลังเลรับรองว่าคุณจะมีแต่ได้                เป็นพ่อตาคงจะดีกว่าเป็นลูกหนี้แน่นอนคุณจะเซ็นสัญญานี้หรือจะย้ายออกจากบ้าน ผมให้เวลาคุณตัดสินใจห้านาที”

อุดมไม่ได้เป็นห่วงลูกสาวเรื่องสอบแต่เขาแค่คิดว่าถ้าให้ผ่านพ้นช่วงที่สายป่านสอบไปก่อนหญิงสาวอาจจะมีเวลาได้คิดทบทวนว่าสิ่งที่เขาต้องการให้เธอทำมันคือการตอบแทนพระคุณแต่ถ้าต้องมาบีบในเวลากระชั้นชิดแบบนี้เขากลัวว่าสายป่านอาจจะรู้สึกไม่พอใจและอาจตัดสินใจที่จะไม่ยอมทำตามแต่ถ้าทุกอย่างเป็นอย่างนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะหาหนทางไหนมาทำให้ลูกสาวยอมเพราะเท่าที่คิดออกตอนนี้ก็มีแต่คำว่าตอบแทนพระคุณเท่านั้น

“ก็แค่นี้ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรมากผมจะรอฟังข่าวดีนะคะคุณพ่อตา”

ศิลาหัวเราะในคออย่างสะใจที่ในที่สุดแล้วแผนของเขาก็ใกล้จะสำเร็จ การที่เขาจะแต่งงานกับสายป่านเพราะศิลาคิดว่ามันจะสามารถทำให้อุดมเจ็บปวดได้เหมือนที่เขาเคยเจ็บปวดเพราะพ่อแม่ย่อมไม่อยากเห็นลูกมีความทุกข์ไม่อยากเห็นลูกต้องเสียใจเขาจึงคิดว่าการที่เขาจะใช้สายป่านเป็นเครื่องมือย่อมสร้างผลที่เลวร้ายได้มากกว่าแค่การยึดสมบัติแน่นอน

“สายป่านกินข้าวก่อนเลยนะลูก พ่อกินอะไรไม่ค่อยลงจะขอขึ้นไปพักข้างบนดีกว่า”

ทันทีที่ถึงบ้านอุดมก็เล่นตามแผนที่วางไว้ เขาเดินเข้าบ้านด้วยสายตาที่เศร้าหมองเหมือนคนกําลังหมดแรงหันไปพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือหลบหน้าหลบตาเหมือนว่ามีความลับซ่อนอยู่

“คุณพ่อเป็นอะไรกันแน่คะ ป่านไม่เห็นรู้เลยว่าคุณพ่อป่วย”

สาวน้อยลุกจากโต๊ะกินข้าวเดินมากอดอุดมผู้เป็นพ่อด้วยความห่วงใยถึงแม้ว่าภายในจิตใจจะรู้สึกสับสนว่าความจริงแล้วเธอควรจะรู้สึกกับคนตรงหน้าอย่างไรกันแน่แต่นาทีนี้เธอเลือกที่จะอยากรู้ความจริงมากกว่าเพราะถ้าบิดาของเธอกำลังป่วยเธอก็อยากที่จะได้รู้ความจริงและดูแลคนตรงหน้าให้เหมือนกับที่ผ่านมาที่พ่อของเธอเคยดูแลเธอเมื่อยามเจ็บป่วย

“อย่ารู้เลยลูกมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วชีวิตของพ่ออยู่มาได้ถึงปัจจุบันก็ถือว่าเกินคุ้มกลับไปนั่งกินข้าวกับแม่เถอะอย่าเอาเรื่องของพ่อมาทำให้ลูกต้องหนักใจอีกเลย”

นอกจากสีหน้าแววตาและน้ำเสียงที่ดูสมบทบาทเหมือนนักแสดงตัวจริงอุดมยังใช้คำพูดที่บีบคั้นหัวใจคนเป็นลูกได้อย่างเชี่ยวชาญเพราะเขาได้เตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว

“เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้าพ่อไม่บอกป่าน ป่านจะไม่ไปเรียนและจะไม่กินข้าวจนกว่าจะรู้ความจริงว่าตอนนี้คุณพ่อป่วยเป็นอะไรกันแน่”

“บอกลูกไปเถอะค่ะว่าตอนนี้คุณเป็นมะเร็งระยะที่สามแล้ว”

ผกาได้โอกาสจึงรีบพูดแทรกขึ้นมาเพราะเธอได้ตกลงกับสามีไว้แล้วว่าอุดมจะไม่เป็นคนบอกเรื่องนี้เพราะถ้าเขาเป็นคนบอกจะดูไม่สมบทบาทจึงให้ภรรยาเป็นคนพูดแทรกขึ้นมาเหมือนกับว่าเธอเองก็อยากให้ลูกสาวรู้ความจริงเหมือนกัน

“เรื่องใหญ่แบบนี้ทำไมถึงไม่มีใครบอกลูกเลย”

ความแค้นความโกรธที่สายป่านคิดว่ามันอยู่ภายในหัวใจของเธอแต่ตอนนี้มันถูกความรู้สึกเสียใจเข้ามากลบจนหมดเธอไม่อยากสูญเสียครอบครัวที่เธอคิดว่าในชีวิตนี้ เธอมีแค่เพียงพ่อและแม่เท่านั้นถึงแม้ทั้งคู่จะไม่ใช่สายเลือดแต่หญิงสาวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่มีทั้งคู่อยู่แล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงก่อนหน้านี้เธอพยายามคิดหาทางที่จะไปจากที่นี่และเลือกที่จะตอบแทนพระคุณทั้งสองโดยวิธีการอื่นแต่ตอนนี้เธอขอแค่เพียงให้พ่อของเธอหายป่วยก็พอ

“พ่อไม่อยากให้ลูกรู้ไม่อยากให้ลูกเครียดปัญหาของบ้านเรามีมากกว่านี้อีกเยอะแต่พ่อกับแม่เลือกที่จะรู้กันแค่สองคน ลูกทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดดีกว่า”

อุดมแกะมือเล็กที่กอดเขาไว้แน่นชายวัยเกินหกสิบรีบพาตัวเองขึ้นไปยังห้องนอนเพราะนับจากนี้เป็นหน้าที่ของผกาแล้วที่จะบอกเล่าเรื่องราวที่ศิลายื่นข้อเสนอมา

“คงถึงเวลาแล้วที่แม่ต้องเล่าความจริงทุกอย่างให้ลูกฟังถึงแม้ว่าพ่อจะขอแม่ไว้แต่ในเมื่อเราทั้งคู่ต่างก็เป็นห่วงคุณพ่อและสายป่านก็เป็นคนเดียวที่สามารถช่วยคุณพ่อได้”

ผกาเริ่มเล่าตั้งแต่เรื่องที่อุดมกำลังป่วยจนไปถึงเรื่องของความเครียดทั้งหมดก็คือเรื่องที่อุดมเอาบ้านและที่ดินไปจำนองกับศิลาแต่คนเป็นแม่เลือกที่จะโกหกว่าสาเหตุเกิดจากอุดมเอาเงินทั้งหมดมาใช้ในการรักษาตัวและส่งเสียให้สายป่านเรียนจนไปถึงข้อตกลงที่ศิลาต้องการให้สายป่านแต่งงานด้วยเพื่อที่จะคืนทรัพย์สินทั้งหมดให้เพราะทั้งคู่ไม่มีเงินไปไถ่จนถึงเวลาที่เจ้าหนี้สามารถยึดทุกอย่างได้แล้วตามสัญญา

สายป่านขอเวลามารดาคิดทบทวนเพื่อจะตัดสินใจเรื่องนี้ให้ดีที่สุดและเช้านี้เธอก็สามารถให้คำตอบกับคนเป็นแม่ได้ว่าเธอยินยอมที่จะแต่งงานกับศิลาเพื่อจะเอาบ้านและที่ดินคือแต่นอกจากเหตุผลในเรื่องของสมบัติเธอต้องการให้พ่อของเธอมีเงินไปรักษาตัวและที่สำคัญเธออยากไปจากบ้านหลังนี้เพราะความรู้สึกตอนนี้เธอทั้งรักทั้งโกรธในตัวอุดมที่เป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อของเธอต้องเสียชีวิตแต่เขาเองก็เป็นคนที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เล็ก สายป่านคิดว่าการที่ได้ไปจากที่นี่เธอจะสามารถค่อย ๆ คลายความรู้สึกที่มันทุกข์และอัดอั้นอยู่ภายในหัวใจออกไปได้ตามกาลเวลาและเธอก็จะไม่ต้องกลายเป็นคนที่เนรคุณ

“ขอบคุณลูกมาก ๆ ที่ยอมเสียสละเพื่อคุณพ่อ”

ผกาโอบกอดลูกสาวลูบหัวไปมาอย่างเอ็นดูภายใต้เสียงขอบคุณนั้นมีแววตาที่เจิดจรัสซ่อนอยู่เพราะเธอได้คิดดูแล้วว่านอกจากทรัพย์สมบัติที่จะได้คือการได้ลูกเขยเป็นถึงมาเฟียชื่อดังชีวิตของเธอกับอุดมคงไม่ต้องลำบากเหมือนทุกวันนี้