ทางที่เลือกเดิน

ตอนที่ 3

ทางที่เลือกเดิน

“ไม่น่าเชื่อว่าลูกนกลูกกาที่เราอุตส่าห์เฝ้าเลี้ยงมามันจะตอบแทนเราได้เร็วถึงเพียงนี้ถ้าพ่อแม่ของมันยังอยู่คงอิจฉาเราแน่ที่สามารถใช้ลูกของมันหากินแบบนี้”

อุดมหัวเราะในลำคอด้วยความรู้สึกสะใจที่ตอนนี้นอกจากเขาจะได้บ้านและที่ดินคืนเขายังมองเห็นอนาคตของการเป็นพ่อตาเสี่ยใหญ่ชื่อดังทรงอิทธิพลลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาผู้ทำธุรกิจหลายสาขาตอนนี้ตัวเขาเองเริ่มวางแผนที่จะใช้ลูกเขยเป็นเครื่องมือในการต่อยอดธุรกิจที่เคยซบเซาเพราะเขาเอาแต่ติดการพนันจนไม่ได้กลับมาดูแลเรียกได้ว่าจากที่เคยมีลูกน้องเกือบร้อยคนตอนนี้นี่เพียงไม่ถึง สิบคนที่ยังคงทำงานอยู่กับเขา

“คุณก็อย่าพูดแบบนี้บ่อยไปถ้าสายป่านมันมาได้ยินเข้ามันจะรู้สึกอย่างไรที่รู้ว่าเราสองคนไม่ได้รักมันจริง ๆ เรื่องที่คุณฆ่าพ่อมันอีกถึงแม้ว่าคดีจะหมดอายุความไปแล้วในทางกฎหมายคุณอาจไม่ต้องกลัวอะไรแต่อย่าลืมว่าคงไม่มีลูกที่ไหนรู้สึกยินดีกับคนที่ฆ่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองหรอกโดยเฉพาะเหตุผลที่คุณค่าเป็นเพียงเพราะต้องการได้แม่มันมาเป็นเมียอีกคน”

คนเป็นเมียถึงแม้จะพูดด้วยความห่วงใยแต่น้ำเสียงก็อดที่จะประชดประชันไม่ได้เพราะตลอดเวลาผกายังคงไม่ลืมว่าสามีของเธอหลงรักในตัวดวงใจแค่ไหนถึงขั้นยอมเป็นฆาตกรเพื่อต้องการได้มาเป็นภรรยาแต่ทุกอย่างก็สมหวังได้เพียงแค่ไม่นานเพราะในที่สุดดวงใจก็ตัดสินใจฆ่าตัวตายโดยที่ในจดหมายนั้นเธอได้ขอร้องให้ทางตำรวจนำลูกของเธอไปไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่จดหมายฉบับนั้นถูกทำร้ายก่อนที่ตำรวจจะมาเห็นเสียก่อนและทางครอบครัวของอุดมก็ทำเรื่องขอเลี้ยงสายป่านด้วยฐานะและความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันจึงทำให้ทั้งคู่ได้ดูแลสายป่านตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

“ความจริงผมก็ไม่ได้อะไรกับแม่มันหรอกแต่ดวงใจมันใจเสาะเอง ผมนอนกับมันได้แค่เพียงครั้งเดียวมันก็ฆ่าตัวตายแล้วถ้ามันยังทนอีกหน่อยอยู่กับผมไปไม่ถึงเดือนผมอาจจะเบื่อและคืนอิสระให้มันกับลูกก็ได้พูดแล้วอดสมเพชสองคนผัวเมียนี้ยิ่งนักอีกคนก็วู่วาม ผมเลยต้องยิงทิ้งส่วนอีกคนก็ใจเสาะชิงฆ่าตัวตายหนีลูกไปซะอย่างนั้น”

เสียงสนทนาของคนทั้งคู่ดังเล็ดลอดออกมาถึงแม้ว่าประตูห้องนอนจะถูกปิดลงเพราะทั้งอุดมและผกาต่างคิดว่าเวลานี้              สายป่านไม่ได้อยู่บ้านแต่ความจริงแล้วเธอย้อนกลับมาอีกครั้งเพื่อเอารายงานไปส่งที่มหาวิทยาลัยซึ่งเธอมัวแต่คิดเรื่องที่จะตั้งแต่งงานจึงลืมหยิบไป

หญิงสาวผู้ไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองมาก่อนเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บมากขึ้นจากเมื่อวานที่ได้รู้ความจริงก่อนหน้านี้แต่สิ่งที่เธอได้ยินทั้งหมดมันทำให้เธอรู้ว่าลึก ๆ ที่เธอแอบเข้าข้างอุดมและผกาว่าทั้งคู่อาจจะมีความรักให้กับเธอบ้างแต่สุดท้ายเมื่อมาได้ยินวันนี้เธอไม่มีอะไรต้องคาใจอีกแล้วทั้งคู่มองเธอเป็นเพียงแค่สมบัติที่ไว้หาผลประโยชน์ไม่มีใครรู้สึกว่าเธอคือลูกจริง ๆ

“คุณพ่อคุณแม่คะป่านอยากแต่งงานให้เร็วที่สุดถ้าเป็นไปได้ขอเป็นเดือนหน้าเลยได้ไหมคะ”

บ้านหลังนี้ไม่น่าอยู่แล้วสำหรับสายป่านเธอทนที่จะเห็นหน้าฆาตกรที่ฆ่าพ่อและแม่ของเธอต่อไปไม่ได้แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะแสดงให้คนทั้งคู่รู้ว่าเธอรู้ความจริงเพราะเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าชีวิตของเธอจะปลอดภัยต่อไปอีกไหมและตอนนี้เธอก็ยังเรียนไม่จบถ้าเธอถือหนีออกจากบ้านหลังนี้ไปเธอก็ไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อไปยังไงจึงคิดว่าการแต่งงานกับผู้ชายที่อุดมเรียกว่าเสี่ยหรือมาเฟียแห่งลุ่มน้ำเจ้าพระยาคงจะทำให้ชีวิตของเธอสบายขึ้นโดยที่ไม่ต้องทนฝืนใจยิ้มหรือทำท่ารักบุคคลที่ไม่เคยเห็นว่าเธอเป็นลูกสักนิดเลย

“พ่อคิดว่าป่านจะรอให้สอบเสร็จก่อนแต่ความจริงแล้วคุณศิลาก็ต้องการให้เร็วที่สุดถ้าอย่างนั้นพ่อจะรีบไปบอกข่าวดีกับเขาขอบคุณมากนะลูก ลูกสาวของพ่อเป็นคนกตัญญูพ่อและแม่ภูมิใจเหลือเกินที่มีลูกอย่างหนู”

อุดมรีบเดินมากอดลูกสาวด้วยหน้าตาอิ่มเอมเขารู้สึกชื่นชมจากใจจริงแต่มันเป็นความชื่นชมในความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่แบบพ่อกับลูก เขามองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดเป็นเพียงแค่สมบัติชิ้นหนึ่งที่ถึงเวลาแล้วที่สมบัติชิ้นนี้จะต้องตอบแทนบุญคุณของเขา

ศิลายินดีที่ได้ยินคำตอบแบบนี้ เขาต้องการที่จะเจอหน้ากับสายป่านก่อนที่จะถึงวันแต่งงานทั้งที่ความจริงตัวเขาเองเคยมีโอกาสได้เจอหญิงสาวหลายครั้งแล้วแต่ตัวของเจ้าสาวยังไม่เคยมีโอกาสได้เห็นเจ้าบ่าวสักครั้ง เขาจึงตั้งใจว่าจะใช้เวลาที่เหลือไม่ถึงหนึ่งเดือนในการสร้างความสนิทสนมคุ้นเคยเพราะแผนของเขาคือการทำร้ายหัวใจและการทำร้ายที่เจ็บปวดที่สุดคือการทำร้ายจากคนที่เธอรักเวลาที่เหลือนี้เขาจะทำให้หญิงสาวที่เขาไม่เคยคิดว่าจะรักเธอรักเขาให้จงได้และไม่ใช่ความรักธรรมดาจะต้องเป็นรักแบบสุดหัวใจก่อนที่เขาจะฉีกหัวใจของเธอออกเป็นชิ้น ๆ เพื่อทำร้ายล้างแค้นให้แม่ของเขา

“คุณน่ารักมากกว่าที่ผมคิดไว้ ไม่น่าเชื่อว่าคุณอุดมกับ              คุณผกาจะมีลูกสาวที่สวยขนาดนี้”

ศิลาหยอดคำหวานทันทีเมื่อชายหนุ่มมาถึงที่ร้านอาหารที่อยู่ในเรือสำราญที่เขาลงทุนจองเกือบเต็มพื้นที่เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว

“คุณก็ไม่เหมือนกับที่ฉันคิดไว้เหมือนกันค่ะ”

สายป่านทำใจดีสู้เสือทั้งที่ความจริงเธอกำลังรู้สึกประหม่ากับสายตาของชายหนุ่มตรงหน้าจนมือไม้สั่นไปหมด

“ผมชักอยากจะรู้ว่าที่คุณคิดไว้ ผมเป็นแบบไหนกันนะ”

ชายหนุ่มมีอายุมากกว่าสายป่านหลายปีเขามีประสบการณ์เรื่องการจีบสาวมานักต่อนักถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยจะมี           ความรักเลยแต่มันเป็นการจีบสาวตามประสาหนุ่ม ๆ ที่ต้องการประลองฝีมือกับเพื่อน ๆ เท่านั้น 

พนักงานนำอาหารและเครื่องดื่มมาเสิร์ฟจึงทำให้เวลานี้ สายป่านมีโอกาสได้คิดว่าเธอควรจะตอบแบบไหนดีความจริงแล้วเธอคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าคงเป็นคนอายุมากหน้าตาขี้เหร่ตัวดำหรือไม่ก็คงมีความพิการอย่างใดอย่างหนึ่งบนใบหน้าถึงได้อยากแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้มีความรักด้วยคงคิดแค่ว่าอยากจะมีเมียแต่ในชีวิตจริงคงไม่สามารถหาเองได้จึงต้องมาบังคับเธอแบบนี้แต่ถ้าเธอขืนตอบไปตามตรงอาจจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจและแผนที่เธอต้องการจะออกจากบ้านหลังนั้นอาจจะไม่สำเร็จ

“คุณยังไม่บอกผมเลยนะว่าตอนแรกคุณคิดว่าผมจะเป็นแบบไหน”คนถามทวงคำตอบ

“ฉันคิดว่าคุณน่าจะดูอายุมากกว่านี้ใบหน้าของคุณน่าจะดูดุ เคร่งขรึมแต่พอมาเจอตัวจริงคุณดูอายุมากกว่าฉันไม่กี่ปีที่สำคัญหน้าตาของคุณช่างดูอบอุ่นดูแล้วคงจะมีสาว ๆรายล้อมรอบตัวเลยใช่ไหมคะ”

คำพูดที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อหวังให้ถูกใจคนฟังและมันก็ได้ผลแต่มันไม่ใช่เพราะว่าศิลารู้สึกดีกับคำชมเหล่านั้นแต่เขากำลังมองว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเป็นคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมกับเขายิ่งนักคำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอไม่ใช่แค่เพียงสักแต่ว่าพูดออกมาแต่เธอรู้จักเลือกที่จะพูดซึ่งมันจะทำให้แผนของเขายิ่งดูสนุกขึ้นดีกว่า           หญิงสาวตรงหน้าเป็นสาวแสนใสซื่อบริสุทธิ์มันจะทำให้เขาทำร้ายเธอไม่ลง

“ก็เป็นธรรมดา สาวที่ไหนก็ย่อมอยากจะได้คนมีฐานะเป็นสามีแต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะครับผมกลับไม่สนใจเธอพวกนั้นแต่กลับมาสนใจคุณสายป่านความจริงแล้วเราสองคนอาจจะเป็นเนื้อคู่กัน คุณคงแปลกใจว่าผมเคยเจอคุณมาก่อนหรือเปล่า ผมยอมรับว่าเคยเจอคุณมาแล้วหลายครั้งโดยที่ตัวคุณเองคงไม่ทันได้สังเกตผมความน่ารักของคุณทำให้ผมตัดสินใจว่าอยากจะใช้ชีวิตคู่ด้วย”

“ขอบคุณนะคะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงธรรมดาไม่ได้มีคุณค่าคู่ควรอะไรกับคุณจะถูกคุณเลือกมาเป็นภรรยาแบบนี้”

สายป่านไม่ได้รู้สึกอย่างที่เธอพูดออกไปการที่เขาเลือกเธอมาเป็นภรรยาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าโชคดีแต่เธอกลับรู้สึกว่ามันน่าจะมีเหตุผลอะไรมากกว่านี้เพราะชีวิตของผู้ชายตรงหน้าดูแล้วจะเพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างทั้งหน้าตาและฐานะเขามีโอกาสที่จะเลือกผู้หญิงที่ดีกว่าเธออีกมากมายแต่ในเมื่อเขาเลือกเธอ เธอคิดว่า ศิลาต้องคิดแล้วว่ามันต้องคุ้มซึ่งตอนนี้เธอก็ไม่อยากจะเดาว่ามันคือเหตุผลอะไรเพราะตัวเธอเองก็ต้องการใช้เขาให้เป็นประโยชน์เหมือนกันถึงแม้จะแลกมาด้วยการเสียตัวเสียใจเสียอิสระแต่เธอก็คิดว่ามันคุ้มกับการที่เธอจะได้ออกจากบ้านหลังนั้นบ้านที่มีแต่ฆาตกรฆ่าพ่อกับแม่แท้ ๆ ของเธอ บ้านที่เธอเคยคิดว่ามีแต่ความรักทั้งที่ความจริงมันเป็นแค่ฉากบังหน้าที่ทำให้เธอตายใจเท่านั้น

ความโรแมนติกระหว่างสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาความเป็นส่วนตัวในเรือสำราญทำให้ทั้งคู่มีโอกาสได้พูดคุยกันมากขึ้นและมันก็ช่วยทำให้สายป่านรู้สึกผ่อนคลายรู้สึกสนิทสนมกับว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตเพราะชายหนุ่มตรงหน้ามีทักษะการพูดที่ดูเป็นผู้ใหญ่อบอุ่นไม่ทำให้เธอรู้สึกเกร็งเครียดตามที่เธอเคยคิดไว้เวลาสองชั่วโมงในเรือสร้างความคุ้นเคยให้ทั้งสองคนอย่างรวดเร็วจนในที่สุดทั้งคู่ก็กล้าที่จะเริ่มเป็นตัวเองมากขึ้นโดยเฉพาะสายป่านเธอเผลอปล่อยใจรู้สึกดีกับคนตรงหน้าจากที่ตั้งใจว่าเธอจะไม่มีทางรู้สึกดีกับเขาแน่นอน

“ตกลงคุณจะให้ผมเป็นคนตัดสินใจเรื่องงานแต่งงานทั้งหมดเลยใช่ไหมปกติแล้วผมเห็นแต่เจ้าสาวที่จะเป็นคนอยากจัดการ”

ศิลาถามให้แน่ใจอีกครั้งเพราะปกติแล้วผู้หญิงมักจะเป็นฝ่ายที่เรื่องเยอะอยากจะได้แบบนู้นแบบนี้แต่สายป่านกับยกให้เขาเป็นคนตัดสินใจทุกเรื่องรวมทั้งชุดเจ้าสาวด้วยเธอมีหน้าที่แค่ไปลองเท่านั้น

“ฉันเชื่อใจคุณศิลาค่ะว่าคุณต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเจ้าสาวและงานแต่งงานของคุณอยู่แล้ว”

ชายหนุ่มถึงกับอมยิ้มมุมปากเขารู้สึกชื่นชมในคำตอบของเธอมันช่างดูชาญฉลาดและแสนเอาใจยิ่งนักถึงแม้ว่าเขาจะไม่หลงไปกับคำพูดเยินยอแต่เขาก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้านอกจากจะมีหน้าตาที่น่ารักแล้วความฉลาดของเธอก็ยังมีได้สมกับการเป็นลูกของอุดมและผกายิ่งนัก