รักหรือว่าไม่รัก

ตอนที่ 5

รักหรือว่าไม่รัก

ชีวิตหลังแต่งงานของสายป่านเป็นชีวิตที่สวยงามมากสำหรับหญิงสาวผู้ไม่เคยผ่านความรักมาก่อน เธอมีหน้าที่แค่ตื่นเช้าดูแลสามีและเตรียมตัวไปเรียนที่มหาวิทยาลัยตกเย็นเธอก็มีสามีคอยทำกับข้าวรออยู่ที่บ้านชีวิตของเธอเหมือนโรยด้วยกลีบกุหลาบ             หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตสาวน้อยที่ต้องการหนีออกจากบ้านที่ไม่มีความอบอุ่นเหมือนที่เธอเคยเจอตั้งแต่เด็กจะทำให้เธอได้พบเจอกับความรักที่สวยงามแบบนี้

“เมื่อเช้าผมเห็นคุณบ่นว่าอยากกินน้ำพริกวันนี้ผมเลยเข้าครัวลองตำน้ำพริกสูตรเด็ดของผมไม่รู้ว่าจะถูกใจภรรยาคนสวยหรือเปล่า”

ศิลาลงทุนเข้าครัวตำน้ำพริกกะปิสูตรเด็ดตามแบบฉบับของเขาให้ภรรยาเพราะเมื่อเช้าสายป่านบ่นว่าอยากกินน้ำพริกตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่กินแต่ของจืดมาหลายมื้อ

“ให้แม่บ้านทำให้ก็ได้ค่ะ คุณศิลามีงานที่บริษัทยุ่งทุกวันยังจะต้องเสียเวลามาคอยทำกับข้าวให้ป่านกินทุกเย็นอีก ทนไปอีก       สักปีนะคะ ฉันใกล้จะเรียนจบแล้วจะได้มีโอกาสดูแลคุณเหมือนที่คุณดูแลฉันบ้าง”

ความดีของสามีเอาชนะหัวใจของสายป่านได้จนหมดทั้งดวงเธอไม่เหลือเผื่อใจไว้สำหรับความผิดหวังที่เธอเคยคิดว่าเธอจะไม่รักใครเพราะการแต่งงานครั้งนี้เธอรู้ดีว่ามันไม่ได้เกิดจากความรักแต่สุดท้ายแล้วหญิงสาวกลับเป็นฝ่ายตกหลุมรักสามีของตัวเองเข้าอย่างเต็มหัวใจโดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่ศิลาแสดงทุกอย่างเป็นเพียงแค่แผนการที่เขาวางไว้และตอนนี้ก็ใกล้เวลาที่เธอจะได้รู้จักกับความทุกข์ที่แท้จริง

วันนี้เป็นวันเกิดของสายป่านเธอกลับจากมหาวิทยาลัยด้วยความคาดหวังว่าสามีอันเป็นที่รักคงกำลังเตรียมของขวัญให้เธอเป็นแน่เพราะก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นวันสำคัญใด ๆ เขามักจะมีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มอบให้เธอตลอดโดยที่เขาไม่เคยลืมเลยว่าทุกวันคือวันสำคัญของเราสองคน

“วันนี้กินข้าวคนเดียวนะผมมีนัดจะไปกินข้าวเย็นกับวีณา”

ศิลาเดินจับมือหญิงสาวที่สายป่านไม่คุ้นหน้า ทั้งคู่กำลังเดินออกมาจากหน้าประตูหยดยืนทักทายกับเธอด้วยสีหน้าแววตาเหมือนไม่สนใจความรู้สึกเลยว่าคนที่เป็นภรรยาจะรู้สึกอย่างไรที่เห็นสามีกำลังเดินจับมือหญิงอื่นต่อหน้า

“สวัสดีค่ะคุณสายป่าน ฉันขอแนะนำตัวเองเลยนะคะฉันชื่อวีณาเป็นแฟนเก่าของศิลาเราเพิ่งเลิกกันได้ไม่นานแล้วตอนนี้ฉันก็ว่างก็เลยกลับมาอยู่เป็นเพื่อนศิลาเขาหวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ”

วีณาสาวสวยหุ่นดีท่าทางลักษณะของเธอตรงข้ามกับ              สายป่านโดยสิ้นเชิงเธอดูทันสมัยดูมีความมั่นใจในตัวเองสูงอีกทั้งรูปร่างหน้าตาของเธออย่างค่อนข้างจะไปทางนางแบบไม่ดูใสซื่อเหมือนสายป่านภรรยาที่กำลังยืนมองสิ่งตรงหน้าด้วยความสับสนไม่เข้าใจ

“สายป่านเขาจะไปว่าอะไรครับในเมื่อบ้านหลังนี้เป็นบ้านของผมและปกติแล้วก่อนหน้านี้วีณาเองก็เข้าออกที่นี่อยู่บ่อย ๆ ถ้าคุณจะมาค้างที่นี่สักเดือนสองเดือนคงไม่มีใครไม่พอใจแน่ๆโดยเฉพาะผมคงจะมีความสุขที่สุดที่เราได้กลับมาอยู่ใกล้กันอีกครั้ง”

ศิลาไม่ใช่แค่เพียงหยอดคำหวานแต่เขายังโน้มศีรษะลงไปจูบหน้าผากสาวน้อยที่เขากำลังโอบไหล่อยู่ตอนนี้ ชายหนุ่มทำเหมือนว่าตอนนี้สายป่านเป็นเพียงแค่อากาศไม่มีความหมายสำหรับเขาอีกแล้ว

“ตามสบายเลยค่ะจริงอย่างที่คุณศิลาพูดบ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านของฉันขอตัวก่อนนะคะ”

ภาพตรงหน้ามันคืออะไรมันหมายความว่าอย่างไรสายป่านหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้เมื่อเช้าก่อนที่เธอจะออกไปมหาวิทยาลัยชายหนุ่มผู้เป็นสามียังพร่ำบอกว่ารักเธอและขอให้เธอรีบกลับมาถึงบ้านให้เร็วที่สุดจนหญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาต้องมีอะไรเซอร์ไพรส์เธอแน่ๆในวันเกิดปีนี้แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้มันมากกว่าคำว่าเซอร์ไพรส์เพราะเขากำลังพาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้าน

“ศิลาคุณทำเกินไปไหม”

วีณาหันไปมองตามหลังสาวน้อยที่กำลังเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านด้วยความรู้สึกเป็นห่วง เธอเองก็ไม่ได้อยากเล่นละครตบตาหญิงสาวแบบนี้แต่ในเมื่อทุกอย่างคือแผนที่เพื่อนชายคนสนิทของเธอวางไว้และเธอก็รู้ดีว่าแผนการนี้สำคัญกับศิลาแค่ไหน เธอในฐานะเพื่อนจึงจำเป็นต้องร่วมมือด้วย

“ถ้าวีณาลำบากใจผมใช้คนอื่นก็ได้นะ”

ศิลารู้ดีว่าถ้าเขาพูดกับเพื่อนสาวแบบนี้วีณาไม่มีทางที่จะยอมให้เขาเรียกใช้ผู้หญิงอื่นมาแทนที่แน่นอนเพราะส่วนตัวแล้ววีณาเองก็หลงรักศิลามาตั้งแต่สมัยวัยรุ่นแต่ทั้งคู่ก็พัฒนาไปได้แค่คำว่าเพื่อนสนิทเท่านั้นเพราะฝ่ายของวีณาเองตัดสินใจที่จะไปแต่งงานกับชาวต่างชาติซึ่งตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้หย่าร้างกันแต่วีณาตัดสินใจที่จะกลับมาอยู่เมืองไทยเพื่อต้องการดูแลพ่อและแม่ 

“ศิลาก็รู้ว่าวีณาไม่มีทางยอมเด็ดขาดเรื่องอะไรจะให้คุณเอาผู้หญิงอื่นมาเล่นละครมีหวังได้เล่นเกินกว่าแสดงแน่นอนสงสัยคราวนี้ฉันจะต้องห้ามศึกภรรยาตบกับเมียน้อยแน่ๆเอาเป็นว่าฉันยอมช่วยแต่เวลาฉันก็มีไม่มากนักนะเพราะอีกไม่กี่เดือนสามีฉันก็จะกลับมาแล้ว วีณาอยากให้ศิลาทบทวนดูให้ดีว่าที่กำลังทำอยู่มันถูกต้องแล้วหรือเปล่า”

สาวน้อยผู้กล้าพูดกล้าทำอยากให้เพื่อนชายได้ลองทบทวนดูอีกครั้งเพราะสำหรับวีณาแล้วความแค้นเรื่องนี้เป็นความแค้นระหว่างศิลากับพ่อของสายป่าน สาวน้อยที่เธอเพิ่งถูกทำร้ายจิตใจมาไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วยวีณาจึงอยากให้ศิลาลองคิดทบทวนอีกทีเผื่อปัญหานี้ทางออกมันจะไม่ต้องดึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาเจ็บปวดด้วย

“เรื่องนี้เราไม่ได้คิดมาแค่วันสองวันทุกอย่างดีที่สุดแล้วตอนที่เราต้องเสียแม่ไปเราไม่มีโอกาสได้คิดด้วยซ้ำว่าชีวิตจะดำเนินไปทางไหนส่วนตอนนี้ไอ้อุดมมันมีโอกาสคิดตั้งหลายวันว่าจะยอมทำในสิ่งที่เราเรียกร้องไหมแต่มันกลับเห็นผลประโยชน์ของมันสำคัญกว่าความรู้สึกของลูกสาวมันก็สมควรที่จะต้องทนเห็นลูกเจ็บปวดเหมือนที่เราเคยเจ็บมา”

ศิลาจำได้ดีว่าวันนี้เป็นวันเกิดของภรรยาและเขาก็ตั้งใจที่จะซื้อของขวัญวันเกิดให้เธอเพียงแต่เขาเลือกที่จะทำให้เธอเจ็บปวดก่อนที่จะปลอบใจด้วยของขวัญชิ้นงาม

“รีบกลับบ้านเถอะใกล้จะเที่ยงคืนแล้วป่านนี้ภรรยาของเธอคงกำลังรอของขวัญวันเกิดอยู่”

วีณาทำหน้าที่เป็นคนเลือกสร้อยไข่มุกเม็ดงามเป็นของขวัญวันเกิดให้กับสายป่านเธอรู้ว่าความจริงแล้วศิลาเองก็แอบมีใจให้เจ้าสาวของตัวเองถึงแม้ปากจะยังคงแข็งอยู่ก็คงเป็นเพราะความแค้นครั้งเก่าที่มันฝังลึกอยู่ในจิตใจคนเป็นเพื่อนก็ได้แต่คิดว่าสักวันความแค้นนี้จะจางหายไปบนความรักที่สาวน้อยไร้เดียงสาอย่างสายป่านมีให้สามีจนสุดหัวใจ

“ไม่ต้องมาทำสายตาแบบนี้ที่เราซื้อของขวัญให้ก็เพราะต้องการให้สายป่านสับสนในหัวใจว่าตกลงเราจะร้ายหรือจะรักความจริงแล้วเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธออย่างที่แสดงหรอก วีณาเธอเป็นคนดีเธอไม่เข้าใจหรอกว่าความแค้นความเจ็บปวดที่เราต้องเผชิญมามันเลวร้ายแค่ไหนขอให้มีนารู้ไว้ว่าสิ่งที่เราทำมันเป็นความแค้นเดียวและเป็นความเลวเดียวที่เราจะเลือกทำในชีวิตนี้”

วีณากลับมานอนที่บ้านของศิลาด้วยตามที่ทั้งคู่ได้ตกลงกันไว้แต่นอนแยกห้องกันถึงแม้ว่าความจริงแล้วศิลาต้องการจะทำให้สายป่านเข้าใจว่าทั้งคู่มีอะไรกันแต่วีณาไม่เห็นด้วยเรื่องนี้เธอต้องการให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความเข้าใจผิดของสายป่านเพื่อที่ว่าวันหนึ่งถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาตัวเธอเองจะได้ไม่มีปัญหากับสามีด้วย

“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”

ชายหนุ่มเปิดประตูห้องนอนเข้ามา เขาเดินอ้อมไปทางฝั่งที่ภรรหันหน้านอนหลับอยู่แต่ความเป็นจริงแล้วหญิงสาวได้แกล้งหลับเพื่อปกปิดรอยน้ำตาที่เธอเพิ่งจะเช็ดจนแห้งเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู

“ขอบคุณนะคะแต่ทีหลังคุณศิลาไม่ต้องลำบากซื้อของขวัญมาให้หรอกค่ะแล้วถ้าคืนนี้คุณไม่สะดวกที่จะนอนที่นี่จะไปนอนที่ห้องไหนฉันไม่มีปัญหา”

หญิงสาวรับของขวัญจากมือของสามี เธอเลือกที่จะวางไว้บนโต๊ะหัวนอนและหันหน้าไปอีกทางเพราะไม่อยากที่จะทนเห็นใบหน้าของคนที่บอกรักเธอแต่กลับพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามานอนถึงในบ้าน

สายตาแห่งความเจ็บปวดดวงตาที่แดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักคือชัยชนะอย่างแรกที่ศิลารู้สึกได้ว่าแผนที่เขาวางไว้กำลังสำเร็จตามขั้นตอนทุกอย่างเพราะตอนนี้ภรรยาของเขากำลังเสียใจและมันจะไม่มีความรู้สึกนี้เกิดขึ้นแน่นอนถ้าสายป่านไม่ตกหลุมรักเขาเต็มหัวใจแล้ว