สองต่อสอง

หลังจากแก้ปัญหาเรื่องสายคาดเข็มขัดนิรภัยได้แล้ว บุรินทร์ก็กลับมานั่งประจำตำแหน่งตัวเอง จากนั้นจึงหันไปหยิบเสื้อยืดตัวที่วางพาดไว้กับพวงมาลัยรถเพื่อมาใส่ เห็นดังนั้นคริมาก็ได้แต่มองตามตาละห้อยที่ภาพความสวยงามนั้นได้หายวับไปกับตา

"พี่ว่าเค้กเปลี่ยนเสื้อด้วยดีกว่านะ ใส่เสื้อเปียกนานๆเดี๋ยวจะไม่สบายปอดบวมเข้า เผลอๆฝนตกหนักแบบนี้รถคงติดไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอดีว่าเค้กไม่ได้เอาเสื้อมาเปลี่ยนด้วย"

"เสื้อพี่ไง เหลืออีกตัวหนึ่งถ้าเค้กไม่รังเกียจ"

'จะไปรังเกียจได้ยังไงล่ะคะ ในเมื่อเค้กออกจะคลั่งไคล้ในตัวพี่ขนาดนี้'

"เสื้อพี่บาสหรอคะ"

"ใช่ เอาไปใส่สิ"

คริมารับเสื้อมาจากบุรินทร์แล้วแต่ก็ยังคงถือไว้อย่างนั้น บุรินทร์ลืมไปหรือเปล่าว่าเธอเป็นผู้หญิง จะให้มาถอดปุ๊บเปลี่ยนปั๊บแบบเขาน่ะเธอทำได้เสียที่ไหน

"เปลี่ยนสิเค้กไม่ต้องกลัวว่าใครจะเห็น รถพี่กระจกทึบทั้งคัน ข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นหรอก" พอบุรินทร์บอกแบบนั้นคริมาก็พึ่งจะนึกได้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ซึ่งความจริงเธอลืมไปเสียด้วยซ้ำและกลับไม่ได้กังวลถึงเรื่องนี้เลย แต่มันเป็นเพราะ เขา การต้องถอดเปลี่ยนเสื้อต่อหน้าเขาต่างหากคือสิ่งที่เธอกังวล

"พี่บาสจะให้เค้กเปลี่ยนเสื้อตรงนี้เลยจริงๆหรอคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ หรือว่าเค้กมีอะไร"

"คือพี่บาสลืมไปหรือเปล่าคะ ว่าเค้กเป็นผู้หญิง จะให้มาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชายแบบนี้ เค้กว่า.."

"แล้วเค้กลืมไปหรือเปล่าว่าพี่นั่นเป็นสูตินรีแพทย์ นมน่ะพี่เห็นมาเป็นพันๆคู่แล้วเค้ก"

'อ่อ อย่างนั้นเองหรอกหรือคะ งั้นก็แสดงว่าต่อให้เค้กแก้ผ้าตรงหน้า พี่บาสก็คงจะไม่รู้สึกอะไรใช่หรือเปล่า'

"ขอโทษค่ะ เค้กลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท งั้นเค้กเปลี่ยนเลยแล้วกันนะคะ" ว่าแล้วคริมาก็ค่อยๆแกะกระดุมออกทีละเม็ดแล้วแยกสาบเสื้อให้แหวกออกจากกัน แม้มือจะถอด แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่คนข้างๆอย่างไม่วางตา เขาไม่ได้หันหน้ามา แต่คริมาอยากให้เขามอง

"พี่บาสคะ ไหนๆเค้กก็ถอดเสื้อแล้ว งั้นถ้าเค้กอยากจะขอคำปรึกษาในฐานะที่พี่บาสเป็นคุณหมอที่ผ่านการเห็นหน้าอกของผู้หญิงมานับไม่ถ้วนแล้วหน่อยน่ะค่ะ ว่าขนาดหน้าอกของเค้กตอนนี้ ถ้าเทียบกับผู้หญิงคนอื่นๆ มันเล็กเกินไปหรือเปล่า" ว่าแล้วคริมาก็หันหน้าอกของตนเองไปทางเขา และแล้วบุรินทร์ก็หันกลับมามองที่หน้าอกตามที่เธอต้องการ เขาจ้องมองมันสักพักก่อนจะถามออกมา

"เค้กถามทำไมหรอ"

"เค้กกำลังคิดเรื่องที่จะไปทำนมนะค่ะ เค้กอยากนมใหญ่กว่านี้ เห็นพี่บาสบอกว่าเห็นมาเป็นพันๆคู่ เค้กเลยอยากจะขอรบกวนถามความเห็นของพี่ดู"

"งั้นบอกตามตรงนะครับ มองด้วยตาเปล่าพี่ตอบไม่ถูกหรอก ไปที่ห้องเค้กสิ แล้วพี่จะช่วยดูให้"

หลังจากที่ใช้เวลาบนท้องถนนไปเกือบๆสองชั่วโมง ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง คริมาใจเต้นจดจ่อตั้งแต่ตอนที่อยู่ในรถแล้วหลังจากคำพูดคำนั้นของบุรินทร์

'ไปที่ห้องเค้กสิ แล้วพี่จะช่วยดูให้' 

ประโยคนั้นยังคงลอยเวียนเข้ามาในหูอยู่ตลอดทางเมื่อพากันเดินมาถึงประตูหน้าห้อง มือเล็กก็พยายามค้นหาคีย์การ์ดในกระเป๋าด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ในสมองกำลังคิดว่าเธอกำลังจะพาผู้ชายเข้าห้องเป็นครั้งแรก แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นผู้ชายที่เธอแอบหลงรักมานานมาแล้วหลายปี แล้วยิ่งเป็นในสถานการณ์ที่ล่อแหลมขนาดนี้ถึงแม้ว่าเขาจะบอกว่าจะมาช่วยตรวจดู 'ขนาดนม' ให้เธอเพียงเท่านั้นก็เถอะ แต่คริมารู้แก่ใจดีว่าเหตุผลของเธอจริงๆที่อ้างออกไปนั้นคืออะไร

"ให้พี่ช่วยหาหรือเปล่า" พอเห็นว่าเธอกุญแจอยู่นานจากที่ตอนแรกเขายืนห่างเธออยู่เป็นโยชน์ๆตอนนี้กลับมีลมหายใจอุ่นร้อนมาเป่ารดอยู่ที่ข้างใบหูเบาๆให้ได้ขนลุก คริมาย่นคอหนีเล็กน้อย ความร้อนวูบวายวิ่งพล่านไปทั่วร่างกายจนต้องยืนเบียดขาไปมา บวกกับกลิ่นความเป็นชายที่ลอยปะทะเข้าจมูก นั้นก็ยิ่งสร้างความวูบไหวไปอีก

"เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะเค้กหาเจอพอดี" จังหวะที่คริมาหันกลับไปบอก จมูกน้อยๆของเธอก็หันกลับไปชนกับหน้าอกแกร่งๆของเขาอย่างจัง เธอรู้ว่าเขายืนอยู่ใกล้ๆแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะใกล้จนหันกลับไปแล้วต้องชนแบบนี้

สองสายตาสบประสานมองกันอยู่อย่างนั้นราวกับถูกสะกด เนิ่นนานจนคริมาต้องเป็นฝ่ายหลบตาลงเสียเองเพราะทนกับอาการใจเต้นไม่ไหว

มือน้อยจับลูกบิดประตูเข้าไปในขณะที่มันยังสั่น ถ้าหากว่าเขาจะสังเกตุเห็น คริมาใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อยิ่งคิดไปว่าตอนนี้เขาและเธอนั้นอยู่ในห้องกันเพียงลำพัง ยิ่งพอคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมาด้วยแล้วก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้

"ห้องกว้างดีนะครับ วิวข้างนอกคงจะสวย"

เขาพูดออกมาเพียงเท่านั้น เมื่อคริมาหันกลับไปมองก็เห็นว่าบุรินทร์เดินตรงไปเดินประตูระเบียงแล้ว คอนโดมิเนียมของเธอตั้งอยู่ใจกลางเมือง ขนาดห้องพอเหมาะสำหรับอยู่หนึ่งถึงสองคนพอดี แม้ว่าค่าเช่าจะแพงแค่ไหนแต่เพื่อความสะดวกสบายในการใช้ชีวิตแล้วล่ะก็คริมายอมจ่าย 

"พี่บาสจะดื่มอะไรก่อนมั้ยคะ"

"ไม่ล่ะ เค้กรีบไปอาบน้ำเถอะ พี่ขอแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กๆก็พอ"

"หมายความว่า..จะยังไม่ดู'นม'หรอคะ" คริมาอดถามออกไปตรงๆไม่ได้ ส่วนบุรินทร์เองก็หันมายิ้มให้เธอน้อยๆ คริมาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจอกันแค่วันเดียวนี่เธอจะสามารถพูดเรื่อง 'ดูนม' กับเขาได้หน้าตาเฉย

"เค้กรีบหรอ ถ้ารีบจะเปิดให้พี่ดูเลยก็ได้ แต่ถ้าไม่เค้กก็ไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวก่อน พี่รอได้ อีกอย่างพึ่งขับรถมาเหนื่อยๆขอพักแป๊บหนึ่งเค้กคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ"

คริมาเดินหายเข้าไปในห้องสักพักก็เดินกลับออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวขนาดกระทัดรัดและขวดน้ำดื่มอีกหนึ่งขวดมายื่นให้ แน่นอนว่าเธอต้องเลือกที่จะไปอาบน้ำก่อนสิ เนื้อตัวจะได้หอมๆ และเพื่อให้ได้มีโอกาสได้อยู่กับเขาสองต่อสองนานขึ้น

ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเท่าไหร่นัก ใจหนึ่งก็อยากแกล้งถ่วงเวลาให้เขาอยู่ต่อนานๆ แต่อีกใจก็อยากจะเร่งรีบเพราะเกรงใจกลัวว่าเขาจะคอยนาน คริมาทาครืมบำรุงผิวจนทั่วลำตัว เนื้อครีมซึมซาบเข้าไปจนผิวเนียนๆนั้นนุ่มและน่าสัมผัส ผมยาวสลวยถูกปล่อยสยายให้ยาวเต็มหลังหลังจากที่พึ่งจะเป่าให้แห้งแล้วจึงเลือกที่จะนุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงแค่ผืนเดียวเดินกลับออกไป