เผชิญหน้า

หลังจากแนะนำตัวและทักทายกันเสร็จแล้วคริมาก็ยังกลับมานั่งใจเต้นยังไม่หาย แม้ว่าบุรินทร์จะหายเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับหญิงสาวที่เขาควงมาด้วยเรียบร้อยแล้ว ซึ่งเจ้าตัวแนะนำกับเธอและน้องสาวของเขาให้ได้รู้จักว่าหญิงสาวคนนี้คือเพื่อนสนิทคนหนึ่งสมัยตอนที่เรียนอยู่ที่ต่างประเทศด้วยกัน

"ยินดีที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งนะ ตอนนี้เค้กโตพอแล้ว พี่หวังว่าเราคงจะเข้ากันได้ดี...ในส่วนของการทำงานร่วมกันในครั้งนี้นะครับ"

ดวงตาคมปราบที่มองมากับริมฝีปากยกยิ้มน้อยๆนั้นทำไมถึงทำให้เธอใจสั่นได้ถึงขนาดนี้นะ คริมายกมือขึ้นมาทาบอกก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาทางริมฝีปากบาง ห่างกันแค่นี้ เพียงแค่ผนังห้องกั้น บุรินทร์ที่เธอเคยหลงรักและลุ่มหลงมาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน เวลานี้เขากลับมาอยู่ใกล้ๆเธอเพียงแค่นี้เอง เธอควรจะทำอย่างไรดีถ้าหากว่าเธอยังอยากครอบครองทั้งตัวและหัวใจของเขาอยู่ ทำตามคำแนะนำของบุรารีเลยดีมั้ยนะ  'อ่อยๆยั่วๆ' 

ราวๆเกือบสองชั่วโมงที่สองคนนั้นหายกันเข้าไปในห้อง บุรารีทำเนียนด้วยการยกพวกชากาแฟเข้าไปให้เพื่อสังเกตการณ์ ได้ความมาว่าหญิงสาวคนนั้นต้องการให้พี่ชายของเธอตรวจสุขภาพภายในให้

'ชิ อยากอ่อยล่ะสิไม่ว่า' นั่นคือคำพูดทิ้งท้ายของเพื่อนสนิทเธอก่อนที่จะกลับไปที่ห้องตรวจของตนเอง

ตำแหน่งงานของคริมาในตอนนี้ก็คือพยาบาลผู้ช่วยพิเศษของนายแพทย์บุรินทร์ อธิเกียรติการกุล สูตินรีแพทย์ผู้ซึ่งเป็นทั้งผู้อำนวยการและผู้บริหารดูแลโรงพยาบาลแห่งนี้แทนบิดาของเขาที่พึ่งเกษียณอายุงานไป 

บุรินทร์เป็นคนหล่อ ร่างกายสูงใหญ่กำยำเหมือนพวกเทรนเนอร์ในฟิตเนตอะไรเทือกนั้น นี่ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเขาเป็นหมอ จ้างให้ก็คงไม่มีใครเดาถูก

สูดลมหายใจเข้าปอดอยู่หลายทีคริมาก็ยกมือขึ้นเคาะประตูห้องตรวจเพื่อเป็นการขออนุญาตก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ด้านในมีเขาและหญิงสาวที่ตามเขามาตั้งแต่แรกนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะทำงานและเวลาทั้งสองคนนั้นกำลังมองตรงมาที่เธอ

"เดี๋ยวเค้กเข้าไปเตรียมอุปกรณ์เครื่องมือให้คุณหมอก่อนนะคะ" คริมาเอ่ยบอกเบาๆก่อนจะเดินผ่านทั้งคู่เข้าไปยังห้องตรวจที่อยู่อีกห้องข้างใน

ด้วยความที่ว่าตำแหน่งของบุรินทร์คือผู้บริหาร งานของเขาจึงมีมากมายและหลากหลายหน้าที่ ไม่ใช่แค่เพียงตรวจคนไข้ไปวันๆ ในหนึ่งวันบางครั้งเขาอาจจะต้องประชุมทีละหลายๆชั่วโมงเพื่อพูดคุยหาข้อสรุปเกี่ยวกับการบริหารโรงพยาบาลว่าจะเป็นไปในทิศทางใดอย่างเช่นผู้ที่เป็นบิดาของเขาได้เคยทำไว้ ส่วนผู้ที่ต้องการจะได้รับการตรวจกับเขานั้นต้องเป็นคนไข้ระดับวีวีไอพีขึ้นไป ไม่ใช่ว่าใครอยากจะมาขอตรวจกับเขาก็ได้

พอคริมาแจ้งเขาว่าเธอเตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนก็เดินตามเธอเข้ามาในห้อง โดยบุรินทร์บอกให้หญิงสาวคนนั้นเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อนส่วนตัวเขาก็เดินมาประจำที่

"เค้กสบายดีหรือเปล่า ไม่เจอกันตั้งหลายปี สวยขึ้นจนพี่จำเกือบไม่ได้" แม้ว่าบุรินทร์จะพูดเสียงเรียบหากแต่ดวงตาคมภายใต้หน้ากากอนามัยที่เขาสวมอยู่นั้นกลับมองจ้องทะลุมา ทำเอาคริมาที่กำลังพยายามใส่ถุงมืออย่างทุลักทุเลอยู่เพราะว่าถูกเขามองยิ่งถึงกับสั่นจนเกือบไปไม่ถูก

"เค้กบายดีค่ะ พี่บาสล่ะคะ"

"พี่ก็สบายดี ว่าแต่เค้กมือสั่นขนาดนี้ แน่ใจนะว่าจะทำงานกับพี่ได้"พอก้มลงมองที่มือตัวเองก็ปรากฎว่าเป็นดังที่เขาว่าจริงๆ มือเธอกำลังสั่น ใจเธอกำลังเต้น เพราะ 'เขา'คนตรงหน้า คนที่ทำให้ตัวเธอร้อนรนกระวนกระวาย

"สูดหายใจเข้าลึกๆ ทำใจให้สบายๆและก็ท่องเข้าไว้ว่านี่คืองาน ถ้าเค้กทำมันได้ไม่ดีพอ พี่คงต้องขอพิจารณาว่าจะจ้างเค้กต่อไปดีหรือไม่" พอได้ยินประโยคถัดมาที่เขาบอก อาการประหม่าต่างๆก็พลันหายไป นี่เขากำลังขู่เธอใช่หรือเปล่า แล้วเขาไม่คิดจะเห็นใจเธอบ้างหรือไงว่าไอ้พวกอาการเหล่านี้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมา มันก็เป็นสาเหตุมาจากเขาทั้งนั้น 

"เดี๋ยวแอนนี่ขึ้นไปนอนบนเตียงได้เลยนะครับ ขาทั้งสองข้างยกพาดขึ้นไว้บนขาหยั่งแล้วเขยิบก้นหันหน้ามาหาผม"

"แหมบาสคะ นี่แอนนี่พึ่งเคยตรวจครั้งแรกเลยนะคะเนี่ย เขินจังเลยค่ะ ยิ่งมีคุณพยาบาลอยู่ด้วยแบบนี้ยิ่งอายไปใหญ่ จริงๆแล้วบาสตรวจให้แอนนี่แค่คนเดียวไม่ได้หรอคะ" หญิงสาวคนดังกล่าวแสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ได้อยากให้เธอยืนอยู่ตรนั้นด้วย

"ไม่ต้องเขินหรอกครับแอนนี่ อะไรที่แอนนี่มี เค้กเขาก็คงจะมีเหมือนแอนนี่นั่นแหละ ผู้หญิงเหมือนกัน ไม่เห็นมีอะไรจะต้องอายเลย ใช่มั้ยครับเค้ก" บุรินทร์พูดกับหญิงคนไข้หากแต่สายตากลับมองมาที่เธอ

"ก็..ประมาณนั้นค่ะคุณแอนนี่ อะไรที่คุณมี เค้กเองก็มีเหมือนคุณนั่นแหละค่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลนะคะ ยังไงก็ผู้หญิงเหมือนกัน ทำตัวสบายๆแป๊บเดียวก็เสร็จค่ะ" คริมากลั้นหายใจตอบตามที่เธอคิดว่าบุรินทร์น่าจะอยากให้เธอตอบออกไปแบบนี้

"ทีนี้ก็อ้าขาออกกว้างๆเลยครับ" 

คริมาจ้องมองการกระทำของเขาอย่างไม่วางตา บุรินทร์สวมถุงมือแพทย์แล้วจึงรับเอาเครื่องมือที่เธอคอยส่งให้ทีละชิ้น สอดเข้าไปตรวจอย่างคล่องแคล่ว ใช้เวลาเพียงไม่ถึงห้านาทีเท่านั้นทุกอย่างก็จบลง

"ทุกอย่างดูโอเคปกติดีนะครับแอนนี่ ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวล อาการปวดท้องที่คุณมีคงเป็นแค่อาการบีบตัวของมดลูกก่อนช่วงมีประจำเดือนธรรมดาเท่านั้นครับ"

"อย่างงั้นเองหรอกหรอคะ บาสพูดแบบนี้แอนนี่ก็ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย ถ้าอย่างงั้นครั้งหน้าแอนนี่จะขอมาให้บาสตรวจบ่อยๆจะได้หรือเปล่าคะ ตรวจกับบาสแล้วแอนนี่อุ่นใจจนไม่กล้าไปตรวจที่อื่นเลยค่ะ"

"ได้สิครับ เดี๋ยวแอนนี่ทำตารางนัดกับเค้กที่ด้านหน้าได้เลย เอาสักหกเดือนหรือทุกๆหนึ่งปีก็ได้แล้วแต่คุณสะดวก"

"หกเดือน! ทำไมนานจังเลยล่ะคะ นี่แอนนี่กะว่าจะมาให้บาสตรวจทุกๆอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ เผื่อว่ามีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นจะได้รักษาทัน"

เสียงเเจ้วๆยังคงดังอยู่ เมื่อจบขั้นตอนของการตรวจ คริมาก็ขอตัวมาจัดการกับเอกสารเพื่อหาข้ออ้างเดินออกจากห้องมา เพราะจากที่สังเกตุแววตาของคนไข้กิติมศักดิ์ที่มองมา เธอดูก็รู้ว่าหล่อนต้องการอยากให้นายแพทย์หนุ่มทำการตรวจรักษาเพิ่ม

"แล้วนี่บาสดูสิคะ แอนนี่แวกซ์ขนออกหมดเลยแบบนี้บาสว่าดีหรือเปล่า บาสชอบมั้ยคะเกลี้ยงเกลาแบบนี้" และก่อนที่จะได้พ้นประตูไป จังหวะที่คริมาจะหันหลังเดินออกจากห้องตรวจเพื่อเอาอุปกรณ์ไปเก็บทำความสะอาด ประโยคที่ว่า...ก็ดันลอยมาเข้าหู ตอนนี้เธอคิดว่าเธอน่าจะรู้แล้วว่า 'เพื่อน'คนนี้ที่บุรินทร์บอก คงไม่น่าจะใช่เพื่อนแบบทั่วไปธรรมดา