ep1 ผู้ชายน่ากิน

"ข้าว!"

เสียงตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี EDM มันส์ๆ ที่ดีเจหนุ่มบนเวทีกำลังเปิดท่ามกลางนักท่องราตรีทั้งชายและหญิง ดวงตากลมสวยสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายวิบวับโบกมือให้เพื่อนนางแบบพร้อมกับโยกตัวตามเสียงเพลงไปด้วย ริมฝีปากเอิบอิ่มสีแดงสดคลี่ยิ้มยั่วยวนให้กับหนุ่มน้อยใหญ่ที่กำลังจ้องมองมายังตัวเองขยิบตาเล่นทีบริหารเสน่ห์ไปด้วย

ร่างเล็กที่มีส่วนสูงเกินมาตราฐานหญิงไทยเพียงนิดยืนอยู่บนรองเท้าส้นเข็มสีแดงสด เรือนร่างสวยนาฬิกาทรายสัดส่วนเว้าโค้งชัดเจนไม่ได้น้อยตามส่วนสูงถูกบีบอัดแน่นอยู่ในชุดสายเดี่ยวรัดรูปเว้าหลังลงไปจนถึงเอวคอดกิ่วบางเดินกรีดกรายอวดโฉมมายังกลุ่มเพื่อนนางแบบที่รู้จักกันตั้งแต่เรียนมัธยม

"แหม~ อยากจะแหมให้ถึงดาวอังคารไปเลย แซ่บไม่ยอมใครเลยนะ"

"ทำไงได้ก็คนมันมีของดี" ริมฝีปากเอิบอิ่มเบะลงเล็กน้อยอย่างไม่จริงจังหย่อนตัวลงนั่งข้างเพื่อนสาวคว้าแก้วเหล้าสีอำพันทองของนางมายกขึ้นจิบ

"จ้าาา แม่คนมีของ"

"..."

ข้าวแป้งไหวไหล่เล็กน้อยกลืนน้ำบาดคอพร้อมกับยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างทำให้กระโปรงที่รัดแน่นเรียวขาสวยอยู่แล้วต้องร่นขึ้นมาจนเกือบถึงต้นขากางเกงซับในตัวจิ๋วที่ไม่ต่างจากกางเกงชั้นในลายลูกไม้ที่เธอใส่อยู่โผล่ออกมาอวดโชว์ความเซ็กซี่แบบวับๆ แวมๆ ทำคนมองแอบกลืนน้ำลายไปหลายอึกแม้จะอยู่ในพื้นที่อับแสงแต่ก็สามารถจินตนาการไปถึงไหนต่อไหนได้ไม่ยาก 

หญิงสาวโยกตัวตามเสียงเพลงดังกระตุ้นปลุกใจสาวปาร์ตี้ในขณะที่เพื่อนนางแบบอีกสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ดวงตากลมกวาดสายตามองรอบคลับหรูยิ้มหว่านเสน่ห์ไปด้วยยามได้สบตากับใครเข้า ก่อนสายตาจะโฟกัสเข้ากับกลุ่มคนมากกว่าห้าคนที่เดินเข้ามาจากทางด้านหน้า หนึ่งในนั้นคือรักแรกพบของเธอ.. เซน่อน

ดวงตากลมทอประกายแสงสีชมพูราวกับคนตกอยู่ในห้วงของการตกหลุมรักอีกครั้งแม้จะเจอกันสองสามครั้งได้แต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับยังทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงได้ทุกครั้งที่เจอเลย

ครั้งแรกคือในห้องเธอ ครั้งที่สองในห้องเขา.. และครั้งที่สามคือในงานแต่งเพื่อนสนิท แต่ถามว่าครั้งไหนที่น่าจดจำมากที่สุดบอกได้เลยว่าต้องเป็นห้องเขาอยู่แล้ว  อกแน่นๆ ซิกแพคเน้นๆ ไหนยังจะไรขนสีน้ำตาลอ่อนที่หลุบหายเข้าไปในผ้าขนหนูที่ปิดเจ้ามังกรใหญ่ไว้อีก นึกถึงแล้วยังอดจะเสียวท้องน้อยไม่ได้เลย

"ฉันเป็นเพื่อนของยัยนาวจำไม่ได้หรือไง"

ร่างเล็กยืนเท้าเอวจ้องหน้าชายชุดดำร่างสูงใหญ่สองคนที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าลิฟต์ตัวพิเศษที่มีเพียงคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่จะเข้าได้ ใบหน้าสวยหวานดูหงุดหงิดหัวเสียเพราะช่วงเวลานี้ไม่ใช่เวลาเช้าตรู่แต่เป็นเวลาเกือบจะสามทุ่มแล้วต่างหากแต่เธอมีเรื่องสำคัญต้องขึ้นไปหาคนด้านบนให้ได้ เรื่องคอขาดบาดตายของเพื่อนต่อให้ไม่เหลือชื่อข้าวแป้งบนโลกใบนี้อีกต่อไปเธอก็ยอม

"หลบไป!"

เสียงหวานตวาดใส่ชายร่างยักษ์อีกครั้งแต่สองคนด้านหน้ากลับยังทำเพียงแค่หน้าเดียวแล้วยืนขวางทางเธอจนน่าโมโห มือเรียวยกขึ้นมาปัดมือใหญ่ที่เอื้อมเข้ามาหาอย่างตื่นตระหนก ก้าวถอยหลังมาสองก้าวแล้วถลึงตาโตใส่ขู่เสียงฟ่อราวกับแมวน้อยใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

"นี่คิดจะแตะอั๋งฉันเหรอ"

"เชิญออกไปด้วยครับ ก่อนที่ผมจะไม่พูดดีอีกต่อไป"

"..."

อึก!

เล่นเอาปืนมาขู่กันเลยเหรอ

ข้าวแป้งหุบปากที่กำลังจะท้าทายกลับแบบฉับพลัน หลุบมองอาวุธข้างแนบเอวหนาที่ถูกงัดออกมาขู่แล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใจสั่นกลัวแต่ยังไงเธอก็ต้องขึ้นไปหาคนด้านบนให้ได้ เพื่อเพื่อนตายเป็นตาย

"คิดว่ากลัวเหรอ บอกไว้ก่อนนะถ้าพวกคุณทำอะไรฉันล่ะก็... อนาคตพวกคุณลำบากแน่ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร"

"..." สีหน้าเดิมเพิ่มเติมคือเสียงถอนหายใจดังๆ ที่เริ่มจะหมดความอดทนกับผู้หญิงตรงหน้า

"ฉันเป็นว่าที่นายหญิงพวกคุณเลยนะ อยากรักษาชีวิตน้อยๆ เอาไว้ก็ได้ แต่ตอนนี้ต้องให้ฉันขึ้นไปหา..."

"มีอะไรกัน"

เสียงหวานหยุดชะงัก ประโยคท้ายที่กำลังจะเอ่ยถูกเสียงทุ้มนิ่งจากทางด้านหลังแทรกขึ้นมา น้ำเสียงโคตรเย็นชาของคนด้านหลังทำให้ไรขนอ่อนตามเรียวแขนและหลังคอพร้อมใจกันลุกพรึ่บ นี่ขนาดพวกหน้านิ่งด้านหน้ายังผ่านไปไม่ได้แล้วยังมีคนเสียงเย็นยิ่งกว่าห้องดับจิตโผล่มาอีก วันนี้จะได้ขึ้นไปหาไหมเนี่ย

ข้าวแป้งเบะปากเล็กน้อยอย่างขัดใจ ค่อยๆ หมุนตัวหันกลับมาด้านหลังตัวเองตามต้นเสียงในขณะที่ชายร่างยักษ์สองคนด้านหน้าโค้งตัวลงเล็กน้อยทำความเคารพให้กับบุคคลใหม่เช่นกัน

ดวงตากลมเงยขึ้นมองเจ้าของเสียงแล้วกระพริบตาสองครั้งครุ่นคิดว่าเคยเจอเขาคนนี้มาก่อนหรือเปล่า ใบหน้าหล่อเป็นเอกลักษณ์แบบนี้ ดวงตาเรียวยาวจมูกโด่งโดดเด่นแบบนี้เหมือน...

"คุณข้าวแป้ง มีธุระอะไรกับนายหรือเปล่าครับ"

ไคเรนเบนสายตาเย็นชาจากลูกน้องที่ยืนเฝ้าหน้าลิฟต์ส่วนตัวของเจ้านายมายังหญิงสาวร่างเล็กในชุดนอนกระโปรงสีส้มทองมีเสื้อคลุมตัวยาวสีขาวสวมปิดด้านนอกอีกชั้น เอ่ยเสียงทุ้มเย็นชาแม้จะเป็นการทักทายแต่น้ำเสียงนั้นก็ยังรู้สึกได้ถึงความเย็นชามากอยู่ดี

"ค.. คะ?"

"..." ดวงตาเรียวยาวจับจ้องใบหน้าสวยหวานแบบไทยแท้ของหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ ไม่เอ่ยย้ำคำถามเดิมซ้ำ แม้จะเป็นเพื่อนสนิทคุณนาวน้องสาวเจ้านายลูกสาวคนโตของเฉินเจิ้งแต่เขาก็ยังไม่ได้ให้เกียติเธอเทียบเท่ากับเจ้านาย เพียงมากกว่าคนทั่วไปขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น

"อ.. อ๋อ ข้าวมีเรื่องต้องพูดกับเจ้านายคุณค่ะ ยัยนาวฝากมาเรื่องสำคัญมาก"

"..."

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเงียบลงไปอีกครั้งริมฝีปากเอิบอิ่มจึงค่อยๆ เม้มเข้าหากันช้าๆ ไม่กล้าสบตาตรงๆ จึงทำได้เพียงชายตาขึ้นมองปฏิกิริยาบนใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากเจ้านายของเขาแล้วใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ คอยลุ้นว่าตัวเองจะถูกจับโยนออกไปด้านนอกเมื่อไหร่แต่ก็ถือว่าโชคดีนิดหน่อยที่คนตรงหน้าเหมือนจะรู้จักเธอ

"ครับ เชิญทางนี้"

"คะ?" แต่ทุกอย่างกลับผิดคาด ไม่เพียงเขาไม่โยนเธอออกไปด้านนอกเท่านั้นแต่ยังเชิญเธออีก 

ใบหน้าหวานคลายความกังวลลงมาเล็กน้อยคลี่ยิ้มนิดๆ เดินตามร่างสูงใหญ่ของไคเรนเข้าไปในช่องลิฟต์ ในขณะที่เดินผ่านหน้าชายชุดดำสองคนที่ขวางทางเธอก่อนหน้าก็ยกคิ้วขึ้นให้เชิดหน้าใส่สวยๆ เดินผ่านหน้าเข้ามา

ลิฟต์สีเทาเข้มมีแสงสีทองอ่อนส่องให้ความสว่างเคลื่อนที่ขึ้นมาชั้นบนสุดของตึกสูงซึ่งเป็นชั้นที่พักชั่วคราวของมาเฟียหนุ่ม หัวหน้าองค์กรมังกรดำคนปัจจุบันซึ่งก็คือ เซน่อน

ดวงตากลมสวยของข้าวแป้งกวาดมองความหรูหราอลังการราวกับยกคฤหาสน์หลังย่อมมาไว้บนตึกสูงแล้วเดินตามร่างสูงใหญ่ของไคเรนมายังหน้าห้อง บานประตูสีดำใหญ่สลักลายมักกรตัวใหญ่กับดอกโบตั๋นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวขององค์กร 

"นายรออยู่ครับ"

"คะ?" 

รออยู่เหรอ? รอเธอเหรอ?

จะให้คิดว่าไง คิดว่าเจ้าของห้องกำลังรอเธออยู่ก่อนแล้วงั้นเหรอแล้วทำไมถึงไม่ให้เธอขึ้นมาตั้งแต่แรกล่ะ หรือเพราะแอบมองจากที่ไหนสักที่ถึงรู้ว่าเธอมาเลยให้คนไปรับข้างล่าง หรือว่า... เขาก็จะแอบคิดถึงเธอเหมือนที่เธอกำลังคิดถึงเขา เก็บเอาใบหน้าหล่อๆ นั้นไปฝันถึงทุกวันกันนะ

"เชิญครับ"

"อ้อ ค่ะ"

ข้าวแป้งสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงทุ้มฉุดรั้งความคิดเตลิดเข้าข้างตัวเองกลับมา สองแก้มแดงปลั่งเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ ในขณะที่เท้าเล็กก้าวเข้ามาในห้องหลังจากไคเรนเปิดประตูสแกนม่านตาให้แล้ว 

อุณหภูมิเย็นปะทะกับใบหน้าก่อนเป็นอันดับแรกตามด้วยร่างกายส่วนอื่นๆ ตามจังหวะการย่างกรายเข้ามา

"โห~ ห้องสวยมาก"

ริมฝีปากเอิบอิ่มเปิดอ้าเล็กน้อยกวาดตามองห้องกว้างหรูหราด้วยความตกตะลึง ถ้าให้เทียบกับห้องเธอแล้วเรียกได้ว่าส่วนนิดของหนึ่งในสิบส่วนของห้องนี้เลยด้วยซ้ำ

"คุยธุระเธอมา"

"อ๊ะ!"

ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวรีบโดดหันมายังต้นเสียงที่อยู่ๆ ก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมา แต่พอหันกลับมาเท่านั้นแหละดวงตากลมที่กำลังตกอยู่ในอารามตกใจก็เบิกกว้างขึ้นมาทันทีกับภาพที่เห็น

อกแน่นๆ กล้ามเนื้อลอนสวยน่าสัมผัสที่มีหยดน้ำเกาะอยู่อย่างต้องการยั่วยวนสายตาคนมอง ไรขนสีน้ำตาลอ่อนที่หลุบหายลงไปในผ้าขนหนูสีเทาเข้มพันรอบเอวแกร่งลวกๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ ไหนจะผมหนาที่เปียกลู่ใบหน้าหล่อเหลาติดไปทางหงุดหงิดเล็กน้อยแต่มันไม่ใช่ปัญหาหลักของเรื่อง เพราะปัญหาหลักคือเธอเองต่างหาก

"เอามือออกไป!"

เสียงเข้มกดต่ำอย่างไม่พอใจดึงสติของข้าวแป้งที่กำลังหลงอยู่ในโลกสีขาวที่มีซิกแพคแข็งแรงและอกแน่นๆ ของรักแรกพบลอยเต็มหัว สองมือถูกรวบเข้าหากันก่อนจะถูกสะบัดออกจากตัวไปอย่างไม่ไยดีทำร่างเล็กที่กำลังยืนอยู่เซเล็กน้อย

ข้าวแป้งเรียกสติอีกครั้ง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เดินเข้ามาใกล้มาเฟียหนุ่ม ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เผลอยื่นมือไปลูบหน้าท้องแกร่งที่มีก้อนเนื้อหกก้อนอัดแน่นกันอยู่ เธอกำลังจินตนาการอยู่แท้ๆ แต่กลับถึงเนื้อถึงตัวเขาไปจนได้

จบกัน! ผู้หญิงหวานๆ เรียบร้อยๆ ตามหน้าตาที่พยายามจะทำต่อหน้าเขาในวันแรกที่เจอกันโดนความน่ากินของเขาทำสติหลุดหมด ผู้ชายอะไรน่ากินโคตรเลย!

"ห้านาที พูดมา"

เซน่อนเอ่ยออกมาด้วยความรำคาญอีกครั้ง ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ฉีกขาอ้าวางแขนไปกับพนักพิงอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์มากนัก ลำพังแค่เห็นสายตาโลมเลียเปิดเผยความรู้สึกไปถึงก้นลึกก็พอทนได้แต่การถึงเนื้อถึงตัวของเจ้าหล่อนทำให้เขาทนนิ่งเฉยไม่ได้จริงๆ 

---