ep8 โดนยา

อึก อึก อึก!

ปึก!

"อ๊าส์~ ขมมากจริง"

เสียงหวานบิดปากเสียงสูงหลับตาซึมซับรสชาติขมบาดคอของเครื่องดื่มรสเข้มที่เพิ่งกระดกลงไป ไหล่บางสั่นสะท้านพร้อมกับส่ายหัวไปมาสองสามครั้งก่อนจะกลับมาโฟกัสกับสิ่งรอบกายอีกครั้ง

ตอนนี้ข้าวแป้งกำลังนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ภายในคลับที่ชอบมาเป็นประจำ ดวงตากลมหยาดเยิ้มเพราะฤทธิ์ของเหล้าเพียวยี่ห้อดังที่เพิ่งยกกระดกกวาดมองรอบกายพลางโยกตัวตามเสียงเพลงไปด้วย อารมณ์กรุ่นโกรธอยากจะระบายออกมาเหมือนผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้เจอกับเสียงเพลงดังอึกทึกกระตุกใจดวงน้อยให้เต้นตามและเครื่องดื่มที่ชื่นชอบ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่คลายความโกรธในใจไปได้ทั้งหมด

ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เธอตั้งใจมาดักรอเซน่อนทุกวัน ไม่เว้นแม้แต่วันที่ต้องทำงานแต่หนุ่มหล่อที่เข้ามาอยู่ในความคิดถึงตลอดเวลากลับเงียบหายไปเหมือนคนไร้ตัวตนตั้งแต่แรก เบอร์ที่เขาให้ไว้ก็ติดต่อไม่ได้ ไร้คนรับสาย แอบหงุดหงิดคิดว่าคงถูกเขาเทแล้วไอ้คำว่าจะตบรางวัลให้มันไม่มีอยู่จริงเลย

วันนี้ไม่ได้หวังว่าจะเจอกับคนที่อยากเจอเพราะมันหลายวันเลยที่เขาหายหัวไปวันนี้จึงอยากจะเมามากกว่า...

"น้องเอาแบบนี้มาอีกแก้วค่ะ"

ข้าวแป้งยกมือสั่งบาร์เทนเดอร์สุดหล่อที่ทำหน้าที่ชงเหล้าให้ลูกค้า หนุ่มร่างโปร่งเงยหน้าขึ้นมองเธอเพียงนิดพร้อมกับสายตาลังเลแต่ก็ยอมพยักหน้าชงเหล้าให้ตามที่คนตัวเล็กสั่ง รอเพียงไม่นานแก้วเหล้าสีอำพันทองเหลืองก็ถูกวางลงมาตรงหน้าอีกครั้ง

"แก้วสุดท้ายนะครับ พี่เมาแล้ว"

"อื้อ~ ไม่เป็นไรหรอก เมาเราก็ลากพี่กลับไปด้วยสิ" เสียงหวานบิดเล็กเอ่ยทีเล่นพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดสายตาหยาดเยิ้มหว่านเสน่ห์ไปอีกที เธอมาที่นี่บ่อยจนบาร์เทนเดอร์ยังจำได้แล้ว

"ผมคิดจริงจังได้ไหมเนี่ย" บาร์เทนเดอร์หนุ่มส่ายหน้ายิ้มๆ ยอมรับมุกเล่นด้วย นั่นทำให้ข้าวแป้งที่กำลังอยู่ในอาการกรึ่มหลุดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง ยกแก้วเหล้าที่เพิ่งถูกวางตรงหน้าขึ้นดื่ม

กายเล็กโยกตามเสียงเพลงอย่างเมามันส์เมื่อสติเริ่มจะไม่คงที่ หลายวันก่อนเพราะอยากเจอกับคนที่หายหน้าไปติดต่อไม่ได้เธอจึงงดละสิ่งที่ชอบไปก่อน แค่จิบๆ พอ แต่วันนี้เธอจะสนุกให้มันสุดเหวี่ยงไปเลย เมาไหนนอนนั่นนี่ถึงจะไม่สนิทกับเจ้าของคลับแต่เธอเคยไปโชว์ตัวให้กับเขาดูแล้วว่าเธอเป็นเพื่อนเมียเพื่อนเขา หวังว่ามันจะช่วยอะไรได้บ้างอ่ะนะ

แหวะ!

ข้าวแป้งสนุกอยู่กับน้ำมึนเมาและความครื้นเครงได้สักพักใหญ่ๆ ก็ต้องรีบมองหาที่ระบาย แหวกผู้คนแน่นขนาดในช่วงวันศุกร์ไปยังห้องน้ำก็ต้องเค้นตาปรือมองแถวยาวเหยียดด้วยความหงุดหงิดใจ แล้วก็ต้องรีบวิ่งออกมาจากคลับเพราะอาหารของกินมากมายที่ยัดเข้าไปมันกำลังจะทะลักกลับออกมาทางเดิม

ร่างเล็กโก่งคออาเจียนอยู่หน้าคลับพุ่มไม้เตี้ยสูงเพียงหัวเข่าสวย สติสะลึมสะลือถูกฉุดรั้งออกมาเพียงนิดพอให้ได้รักษาภาพพจน์บ้าง เธอไม่ได้เมาถึงขั้นจำอะไรไม่ได้สติก็ยังอยู่ดีเพียงแต่แค่ประคองร่างให้ยืนตรงๆ ไม่ได้และบังคับความรู้สึกนึกคิดของตัวเองได้ไม่ดีเท่าที่ควรเท่านั้นเอง

"เป็นอะไรไหมครับ"

ในจังหวะที่กำลังนั่งหอบหายใจเพราะการโก่งคออาเจียนอย่างหนักก็มีเสียงทุ้มน่าฟังของใครบางคนแทรกเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำเปล่าที่ถูกยื่นมาให้

ข้าวแป้งแหงนหน้ากลับมองเจ้าของขวดน้ำ ฉีกยิ้มแก้มปริให้แล้วคว้าน้ำจากมือใหญ่มาอย่างไม่อิดออด ใจส่วนลึกมันค้านแต่มือและร่างกายมันไปก่อนแล้ว

"ให้ผมช่วยอะไรไหม"

"อยากช่วยหรืออยากได้อะไรกันแน่คะ" เสียงหวานยานยาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่หยัดกายขึ้นยืน ความมึนทำให้ต้องเซถอยหลังสองก้าวแต่โชคดีที่มีมือใหญ่ของผู้ชายด้านข้างมาช่วยประคองไว้ก่อน

"ถ้าบอกว่าอยากได้อย่างอื่น... คุณจะให้ไหม" ทุ้มเสียงอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นนิดๆ ดวงตาวิบวับเปล่งประกายอย่างไม่ปกปิด

ข้าวแป้งยิ้มหน้าแป้นเปิดฝาขวดออกแล้วยกขึ้นกรอกปากโดยยังไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้มือหนาที่ประคองร่างไว้ลูบไล้เบาๆ ไม่ได้ปัดออกเลยทีเดียว

"ว๊า น่าเสียดายจังที่ข้าวมีแฟนแล้วไม่งั้นคงจะให้ได้.."

"ผมไม่ถือ.. วันไนท์สแตนด์" ใบหน้าคมโน้มลงมาหาหวังกดปากลงกับกลีบปากเอิบอิ่มคลี่ยิ้มน้อยๆ แต่ต้องหยุดค้างเพราะฝ่ามือน้อยที่ยกขึ้นมาคั่นกลางไว้ได้ทันเสียก่อน

"ผัวข้าวเป็นมาเฟียนะคะ เป็นเพื่อนเจ้าของคลับนี้ด้วย" บิดยิ้มหว่านเสน่ห์ขืนกายออกจากอ้อมแขนอุ่นที่ตอนนี้รู้สึกเย็นจนขนลุกซู่ แต่ก็ยังคงใบหน้ายิ้มแย้มไม่แสดงอาการใดออกไป

เหมือนคำพูดเธอจะทำให้หนุ่มหล่อชะงักไปเล็กน้อย ใครจะไม่รู้ว่าเจ้าของคลับนี้มีเพื่อนเป็นมาเฟีย แถมยังเป็นเจ้าของคาสิโนเงินกู้ที่เจ้าเล่ห์และโหดที่สุดด้วย แต่.. อาศัยแค่ลมปากของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวใครจะเชื่อ

"งั้นผมคงจะเป็นมาเฟียคนนั้น" ยกยิ้มก้าวหาร่างบางอีกครั้ง เงาสูงปิดร่างเล็กเพียงปลายคากไว้จนมิด แต่มันกลับไม่ได้ทำให้หญิงสาวหลุดอาการใดออกมาเลย นอกจากแค่นหัวเราะเบาๆ

ข้าวแป้งกลืนน้ำลายลงคอ รู้ตัวเองดีว่าตอนนี้เมาในระดับไหน ถึงสติจะยังดีอยู่แต่ด้วยพละกำลังการยืนที่ยังเซของเธอคงจะหนีไม่รอดแน่ ไม่น่าเล่นใหญ่เลยถ้าจะรู้ว่าเป็นแบบนี้ไปได้

ในขณะที่กำลังเค้นหาหนทางจากสมองมึนๆ ดวงตากลมก็กลอกมองลอดออกจากเงาสูงของชายตรงหน้า หัวใจดวงน้อยโลดเต้นแรงขึ้นมาฉับพลันคล้ายคนเป็นโรคหัวใจเพียงเห็นเงาคุ้นเคยของใครบางคน ครั้งนี้เธอไม่พลาดเป้าแน่ถ้าพลาดอีกคราวนี้คงจบเห่กันจริงๆ ยิ่งตอนนี้เริ่มรู้สึกไม่เป็นตัวเองแล้วด้วยสิทั้งที่เมื่อครู่ยังครองสติดีได้อยู่ในระดับหนึ่งเลย

"เฮีย~ หนูอยู่ทางนี้~"

เสียงหวานตะโกนเรียกเจ้าของเงาร่างสูงใหญ่รีบวิ่งกระแทกชนไหล่คนตรงหน้าไปหาเป้าหมายทันที ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของขวดน้ำที่เจ้าหล่อนยกดื่มไปครึ่งขวดต้องเอี้ยวตัวมองตามร่างเล็กๆ ที่วิ่งเซไปหา แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาตอนเห็นกลุ่มคนในชุดสีดำสนิทที่กำลังเดินมาทางนี้ ยอมเลี่ยงจะเดินออกไปจากบริเวณนี้เองเมื่อเกิดย้อนนึกไปถึงสิ่งที่หญิงสาวประกาศเมื่อครู่

ปึก!

สองแขนเปิดอ้ากว้างวิ่งเข้ามากระแทกกอดร่างแกร่งเอาไว้แน่น กลิ่นกายหอมๆ เฉพาะตัวของเขาทำให้คนเมามั่นใจว่าเธอไม่พลาดเป้าเหมือนครั้งก่อนจริงๆ หัวใจดวงน้อยยังเต้นแรงสั่งร่างกายให้สั่นตามอยู่เลย

เซน่อนกลอกตาด้วยความเบื่อหน่ายยกมือขึ้นมาแกะแขนเล็กมือน้อยให้หลุดออกไปจากร่างกาย อุตส่าห์คิดว่าจะมาผ่อนคลายความเครียดหลายวันมานี้แต่นี่มันกลับเพิ่มความหงุดหงิดให้เข้าไปอีก

"ปล่อย!"

"อื้อ.. ไม่เอา หนูจะไม่ดื้อไม่หนีเที่ยวอีกแล้ว"

"เป็นบ้าอะไรวะ! เมาก็กลับไปนอน"

เสียงเข้มตวาดใส่หน้าคนตัวเล็กอย่างไม่รักษาน้ำใจด้วยความหงุดหงิด แต่เจ้าตัวกลับยังคงกอดรัดกายแกร่งเอาไว้แน่นอยู่แบบนั้น

ข้าวแป้งกัดปากเบาๆ ด้วยใจสั่นระรัว รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวแปลกๆ จะว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก็ไม่น่าใช่ เธอถือว่าเป็นนักดื่มสาวคนหนึ่งเลยด้วยซ้ำแต่ก็ยังไม่เคยมีอาการแบบนี้เลยสักครั้ง

กลิ่มหอมๆ ของน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังบวกกับกลิ่นบุรุษเพศของเซน่อนทำให้ร่างกายเธอร้อนรุ่มไปหมด จุดอ่อนไหวร้อนวูบวาบเสียวท้องน้อยอยากจะสอดหมุดเข้าไปเกาเขี่ยมันเพื่อให้หายรู้สึกเสียแต่เดี๋ยวนี้

"อื้อ~ ร้อนจัง~" ปากก็ห้ามเอาไว้ไม่อยู่หลุดครางเสียงกระเส่าออกมาจนได้

"มาดึงตัวออกไปดิ๊!"

มาเฟียหนุ่มจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดกับมือตุ๊กแกที่เกาะหนึบแกะยังไงก็ไม่หลุด แต่พอลูกน้องจะเข้ามาหาคนตัวเล็กก็รีบก้าวขึ้นมาเผชิญหน้ากันอย่างรวดเร็ว สองมือคลายออกจากเอวแกร่งยกขึ้นมาคล้องรอบลำคอหนาเอาไว้พร้อมกับเขย่งตัวขึ้นมาประกบปากทาบลงบนเรียวปากหยักอย่างรวดเร็วตามความต้องการ

แต่เพียงแค่ไม่ถึงห้าวินาทีที่ปากสองคนประกบแนบแน่นกันด้วยซ้ำร่างเล็กก็ถูกเหวี่ยงลงไปบนพื้นอย่างแรงทำจุกเจ็บก้นกบไปหมด

"ทำบ้าอะไรของเธอวะ!" 

เซน่อนสบถออกมาอย่างเดือดดาลที่ถูกล้ำเส้น ดวงตาคมวาวโรจน์จ้องคนตัวเล็กที่นั่งหน้านิ่วบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บอยู่บนพื้นแข็ง สองแก้มแดงก่ำลามไปถึงใบหูและลำคอ มันไม่ได้เกิดจากความเจ็บของการถูกเหวี่ยงแต่มันเกิดจากอารมณ์กระสันที่เริ่มปลุกปั่นความต้องการเธอต่างหาก

"อาการเหมือนโดนยานะครับนาย"

ลูกน้องที่รับหน้าที่ดูแลเจ้านายแทนมือขวาชั่วคราวหลุบมองหญิงสาวเพื่อนน้องสาวนายเพียงนิดแล้วอธิบายอาการตามที่ตาเห็นด้วยใบหน้านิ่ง 

"ลากตัวไป"

มาเฟียหนุ่มไม่ได้สนใจตวาดสั่งลูกน้องด้วยความหัวเสียพร้อมกับจะเดินเข้าไปในคลับ ยกมือแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตบนกายลงมาสองเม็ดคลายความร้อนอบอ้าวและความหงุดหงิด แต่ก็ต้องชะงักเท้าทันทีที่เสียงลูกน้องด้านหลังดังออกมา

"แล้วคุณข้าว... จะทำยังไงดีครับ" ที่ถามเพราะอาการน่าเป็นห่วงของหญิงสาว หากเป็นคนอื่นคงจะจัดการง่ายหน่อย แต่นี่เป็นเพื่อนรักของน้องสาวนายจะให้จัดการยังไง

"จิ๊! มึงไม่มีสมองคิดเอง?" หันกลับมาจิ๊ปากถามด้วยความหัวเสีย ยืนเท้าเอวจ้องหน้าลูกน้องนิ่ง

"เธอเป็นเพื่อนคุณหนู..."

เป็นอีกครั้งที่เซน่อนต้องกระแทกลมหายใจออกมาด้วยความขัดใจ เบือนหน้าออกจากใบหน้าลูกน้องที่แสดงถึงความลำบากใจแม้จะยังคงสีหน้านิ่งตามเดิมก็ตาม ดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้มระบายความหงุดหงิดพ่นถอนหายใจหนักๆ

"ลุกขึ้นมา!" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นก่อนฝ่ามือใหญ่จะกำรอบแขนเรียวเล็กของข้าวแป้งที่ยังคงนั่งบิดตัวอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน ตอนนี้สติเธอไม่สามารถควบคุมได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว มีเพียงร่างกายที่กำลังโหยหาการเติมเต็มจากบางสิ่งบางอย่างอย่างหนัก

ร่างเล็กถูกกระชากตัวปลิวเดินตามหลังร่างสูงแกร่งของมาเฟียหนุ่มตรงไปยังรถซีอาร์วีหุ้มเกราะอย่างดีโดยมีลูกน้องชายหนุ่มยืนบริการเปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว

---